Wyszukiwał też informacje o moich kontach firmowych i o tym, jak przenieść własność moich hoteli.
Wydrukowałam całą historię wyszukiwania i schowałam ją w swoim biurze w Willis Tower.
Tylko dla przykładu
Nie wiedziałam, co robić z tą informacją.
Część mnie chciała skonfrontować się z Marcusem bezpośrednio, ale inna część bała się, co mógłby zrobić, gdyby dowiedział się, że jestem podejrzliwa.
Zaczęłam zwracać większą uwagę na wszystko, co robił Marcus.
I wtedy zauważyłam, że grzebał w mojej torebce, zaglądał do mojego telefonu, kiedy brałam prysznic, i zadawał mojemu partnerowi biznesowemu, Jamesowi, dziwne pytania o moje zdrowie i poziom stresu.
Moje idealne małżeństwo się rozpadało i dopiero zaczynałam rozumieć, jak niebezpieczna była moja sytuacja.
Dwa tygodnie po znalezieniu tych okropnych wyników wyszukiwania na naszym komputerze, moje ciało zaczęło mnie zdradzać w sposób, jakiego nigdy wcześniej nie doświadczyłam.
Zaczęło się od żołądka.
Każdego ranka budziłam się w naszym domu w Lincoln Park z uczuciem, jakby ktoś skręcił mi wnętrzności w supeł.
Ból był tak silny, że ledwo mogłam ustać prosto.
Myślałam, że może po prostu stresuję się pracą, ale ból nasilał się.
Potem pojawiły się mdłości.
Nie mogłam przełknąć posiłku, zwłaszcza rano.
Marcus kazał mi Śniadanie przed wyjściem do biura w Willis Tower i musiałam biec do łazienki, żeby zwymiotować.
Wydawał się taki zaniepokojony, ciągle pytał, czy muszę iść do lekarza.
„Może za dużo pracujesz, kochanie” – mawiał, masując mi plecy, gdy pochylałam się nad toaletą. „Te wszystkie podróże między Chicago, Miami i Los Angeles pewnie cię wykańczają”.
Ale najgorsze były moje włosy.
Co rano znajdywałam ich kępki na poduszce.
Długie pasma moich ciemnobrązowych włosów wypadały, gdy je czesałam.
Zawsze byłam dumna ze swoich gęstych, zdrowych włosów, a teraz wypadały mi jak jakaś chora osoba.
Mój wspólnik, James, od razu zauważył zmiany.
Jedliśmy lunch w restauracji niedaleko Navy Pier, kiedy przestał jeść i wpatrywał się we mnie.
„Victoria, wyglądasz okropnie” – powiedział zmartwionym głosem. „Kiedy ostatnio byłaś u lekarza?” Schudłeś co najmniej 7 kilogramów w ciągu ostatniego miesiąca”.
Spojrzałam na swoje dłonie i zdałam sobie sprawę, że miał rację.
Obrączka ślubna luźno wisiała na moim palcu.
Ubrania wisiały na moim ciele, jakby należały do kogoś większego.
„Mam…
„Po prostu byłem zmęczony” – powiedziałem mu.
Ale nawet ja nie wierzyłem własnym słowom.
James nalegał, żebym poszedł do dr. Thompsona, naszego lekarza rodzinnego w centrum Chicago.
Umówiłem się na wizytę w przyszłym tygodniu, ale w głębi duszy zaczynałem podejrzewać, że moja choroba nie jest naturalna.
Tego weekendu, kiedy Marcus rzekomo był w swoim gabinecie w Loop, postanowiłem przeszukać nasz dom.
Zacząłem od jego domowego gabinetu, przeszukując każdą szufladę i szafkę.
Większość z nich to były zwykłe rzeczy: rachunki, dokumenty z pracy, stare zdjęcia z naszych szczęśliwszych czasów.
Ale potem znalazłem jego warsztat w naszej piwnicy.
Marcus zawsze był majsterkowiczem, naprawiał różne rzeczy w domu i składał meble.
Ale ukryty za jego skrzynką z narzędziami znalazłem coś, co na chwilę zatrzymało mi serce.
Trzy małe szklane butelki z przezroczystym płynem w środku.
Nie miały etykiet, ale w ogóle nie pachniały.
Dokładnie jak płyn, który widziałem, jak wlewał do mojej zupy, ten okropny noc.
Obok butelek leżał notes z moim dziennym planem dnia zapisanym odręcznie przez Marcusa.
Zapisywał, kiedy wychodziłam do pracy, kiedy wracałam do domu, co jadłam na śniadanie i kolację, jakbym była jakimś eksperymentem naukowym.
Zrobiłam zdjęcia wszystkiego telefonem i odłożyłam butelki dokładnie tam, gdzie je znalazłam.
Ręce trzęsły mi się tak bardzo, że ledwo mogłam utrzymać telefon.
Tego wieczoru Marcus jak zwykle przygotował kolację: grillowanego kurczaka z ryżem i warzywami.
Najpierw podał mi talerz, uśmiechając się do mnie jak kochający mąż, którego udawał.
„Jedz, kochanie” – powiedział. „Musisz odzyskać siły”.
Przesuwałam jedzenie po talerzu, udając, że jem, i uważnie obserwowałam Marcusa.
Wydawał się zdenerwowany, co kilka minut sprawdzał telefon i zerkał na mnie, żeby sprawdzić, czy rzeczywiście jem.
Kiedy wstał, żeby skorzystać z toalety, szybko zebrałam większość jedzenia w serwetkę i schowałam ją do torebki.
Jutro wyrzucę to w pracy.
Później tego wieczoru usłyszałam Marcusa cicho rozmawiającego przez telefon w salonie.
Wpełzłam na górę schodów i nasłuchiwałam.
„Choruje szybciej, niż się spodziewaliśmy” – powiedział. „Może powinniśmy trochę zwolnić”.
Odezwał się kobiecy głos, ale nie słyszałam go wyraźnie.
Brzmiał jak Sophia, ale nie byłam pewna.
„Nie, masz rację” – kontynuował Marcus. „Musimy trzymać się planu. Jeszcze kilka tygodni i to wszystko się skończy”.
Wróciłam z powrotem do sypialni i udawałam, że śpię, kiedy Marcus wszedł na górę.
Ale leżałam bezsennie całą noc, w końcu rozumiejąc prawdę.
Mój mąż powoli mnie zatruwał na śmierć, a moja siostra mu w tym pomagała.
Nie mogłam już znieść tej niepewności.
Potrzebowałam dowodu na to, co Marcus i Sophia mi robią.
Zdecydowałam się więc zainstalować ukryte kamery w naszym domu w Lincoln Park.
Następnego ranka, gdy Marcus był w biurze w centrum, pojechałam do sklepu elektronicznego w Wicker Park i kupiłam trzy maleńkie kamery bezprzewodowe.
Sprzedawca pokazał mi, jak podłączyć je do telefonu, żebym mogła oglądać wszystko z mojego biura w Willis Tower.
Umieściłam jedną kamerę w naszej kuchni, ukrytą za pojemnikiem po kawie na blacie.
Druga trafiła do piwnicznego warsztatu Marcusa, wciśnięta między puszki z farbą, gdzie trzymał te tajemnicze butelki.
Trzecią kamerę umieściłam w salonie za ramką ze zdjęciem na półce.
Przez trzy dni oglądałam normalne, nudne nagrania. Marcusa, który robił zwykłe, męskie rzeczy: parzył kawę, oglądał telewizję, pracował na laptopie.
Zaczęłam myśleć, że chyba wariuję.
Może stres związany z prowadzeniem hoteli w Chicago, Miami i Los Angeles wpędzał mnie w paranoję.
Ale w czwartek po południu wszystko się zmieniło.
Byłam w biurze i przeglądałam raporty zysków z mojego hotelu w Beverly Hills, gdy mój telefon zawibrował, sygnalizując alarm z kamery w salonie.
Otworzyłam aplikację i zobaczyłam Sophię siedzącą na naszej kanapie z Marcusem.
Siedzieli znacznie bliżej siebie, niż powinni być szwagierka i szwagier.
Podgłośniłam telefon i przysłuchiwałam się ich rozmowie.
„Jak długo jeszcze musimy to robić?” – pytała Sophia, przeczesując palcami blond włosy. „Mam już dość udawania, że zależy mi na Victorii, kiedy ją widzę”.
Marcus wziął ją za rękę i ścisnął.
„Jeszcze tylko kilka tygodni, kochanie. Lekarz powiedział, że arszenik musi gromadzić się w jej organizmie powoli, bo inaczej będzie wyglądał podejrzanie”.
Arszenik?
