– Utrzymanie konsumpcji czterech osób nie kosztuje tyle samo, co utrzymanie dwóch.
– Nie będziemy się kłócić o grosze – powiedział.
– Właśnie przynieśli mi rachunek na trzy miliony.
Tamas spuścił głowę.
Spojrzałem na Bence’a.
– Gdzie są te pięćdziesiąt dwa miliony?
– Na lokacie terminowej.
– Wszystko?
Ildikó przerwała mi na chwilę.
– Tak.
Bence jednak na mnie nie spojrzał.
Zauważyłem.
– Nie wszystko – powiedziałem. – Ile brakuje?
– Ani jednego.
– Bence.
– To nie ma z tobą nic wspólnego.
– Ile pieniędzy na tym zarobiłeś?
Wyraz twarzy Ildikó podpowiedział mi, że coś znalazłem.
Bence oparł się o brzeg kuchennej wyspy.
– Sześć milionów.
– Po co?
– Miałem chwilowe problemy.
– Jakie są twoje problemy?
– Inwestycja poszła nie tak.
– Jaka inwestycja?
Nie odpowiedział.
Mój mąż prowadził małą firmę informatyczną. Przez miesiące twierdził, że firma dobrze prosperuje, ale płatności się opóźniają.
Później okazało się, że nie zainwestował w swój biznes.
Znajomy namówił go do projektu kryptowalutowego, który obiecywał szybkie zyski. Najpierw wpłacił pieniądze z własnych oszczędności, a potem zaciągnął pożyczkę.
Kiedy wszystko się zawaliło, ukrył przede mną dług.
Chciał spłacić swoje najpilniejsze długi z sześciu milionów, które dostał ze sprzedaży mieszkania rodziców.
W zamian mieli się do nas wprowadzić.
Nie do końca do nas.
Do mnie.
„Taka była umowa?” – zapytałam. „Oni spłacą twój dług, a ja ich wesprę?”
– Nikt tego tak nie powiedział.
– Bo brzmi to zbyt brzydko, żeby to powiedzieć?
– Moi rodzice mi pomagali, teraz my pomagamy im.
– Mówiąc „my”, masz na myśli mnie.
– Jesteśmy małżeństwem.
– Przecież nie zdecydowaliście się na spłatę długu jako małżeństwo.
Bence podszedł bliżej.
– Chciałam ci powiedzieć.
– Kiedy? Po tym, jak zajęli już pokój gościnny i wpłynęła pierwsza rata?
– Nie chciałam cię obciążać.
– Po prostu każę ci zapłacić.
Ildikó gniewnie klasnęła w dłonie.
– Dosyć! Jesteśmy zameldowani pod tym adresem. Nie możesz nas tak po prostu wyrzucić.
Ścisnął mi się żołądek.
– Co powiedziałeś?
– Bence załatwił nasz adres – odpowiedziała z satysfakcją. – Wszystko jest oficjalne.
Spojrzałam na Bence’a.
– Czy ja się na to zgodziłam?
– Potrzebne było oświadczenie własności.
– I co?
Nie odpowiedział.
– Czy podpisałeś się za mnie jeszcze raz?
Tamas zamknął oczy.
Uśmiech Ildikó zniknął.
Bence powiedział:
– To był tylko formularz.
Po raz pierwszy naprawdę poczułem, że nie jest dla mnie bezpiecznie mieszkać z nimi w jednym domu.
Nie dlatego, że chcieli mnie skrzywdzić fizycznie.
Ale dlatego, że Bence użył już mojego nazwiska co najmniej dwa razy, jakby było jego własnym.
I nie uważał żadnego z tych przypadków za poważny problem.
Zadzwoniłem do mojej prawniczki, Judit.
Był wieczór, ale odebrała.
Pokrótce wyjaśniłem, co się stało. Nie mówiłem długo, wymieniłem tylko najważniejsze fakty: wyłączną własność nieruchomości, sfałszowane podpisy, przeprowadzkę i zameldowanie dokonane w nieznany sposób.
Judit zadała kilka pytań wyjaśniających.
Potem powiedział:
– Nie podpisuj niczego. Zrób zdjęcia wszystkich dokumentów. Wyślij e-maile i zadzwoń do biura odpowiedzialnego za adres, jak tylko je otworzą. Powiedz rodzicom wyraźnie, że nie zgadzasz się na ich pobyt w tym miejscu.
Włączyłem głośnik.
– Słyszałeś mnie? – zapytałem.
Ildikó spojrzała na mnie oburzona.
