Mój mąż zabronił mi iść na pogrzeb jego matki i krzyknął: „Umarła, bo cię nienawidziła!”. Poczekałam 20 minut, pojechałam sama do jego domu i kiedy zadzwoniłam do drzwi, rzekomo zmarła kobieta otworzyła mi drzwi z filiżanką kawy… Ale najgorsze było odkrycie, kto tak naprawdę jest w trumnie.

CZĘŚĆ 2

Teresa zamknęła drzwi i zaprowadziła Camilę do kuchni. Przez kilka sekund żadna z nich się nie odzywała. Zapach świeżo parzonej kawy wciąż unosił się w powietrzu, absurdalny, wręcz okrutny, jakby dom nie rozumiał, że właśnie pojawiła się rysa.

„Javier powiedział mi, że jesteś chora” – powiedziała w końcu Camila. „Że nie chcesz mnie widzieć. Że cię zdenerwowałam”.

Teresa zacisnęła usta.

„Powiedział mi, że toniesz w długach. Że wstydzisz się ze mną rozmawiać. Że zaraz stracisz firmę i że on ci pomaga, a ty o tym nie wiesz”.

Camila poczuła dreszcz na plecach.

„Jak mi pomaga?”

Teresa otworzyła szufladę i wyciągnęła teczkę pełną wyciągów bankowych.

„Z depozytów. Miesiącami. Dałam mu prawie 800 000 pesos”.

Camila musiała usiąść.

„Sama płacę czynsz. Pożyczam pieniądze od rodziców. Pracuję nawet w niedziele, bo on powiedział, że wszystko idzie na jego leczenie”.

Teresa zasłoniła usta, jakby połknęła dużo jedzenia.

Glass.

„Rozdzielił nas celowo”.