Kiedy do niej zadzwoniłam, przyznała, że tata wiedział, że Adrian był zdesperowany.
„Czy tata wiedział o sprzęcie?”
„Nie”.
„Zawahałaś się”.
„Bo wszystko przekręcasz”.
„Czy wiedział, że Adrian wykorzystał dane dziadka?”
„Nie wiem!”
Potem wypowiedziała zdanie, które pokazało mi, gdzie naprawdę przebiega jej granica moralna. „Nikogo nie zabił”.
Zakończyłem rozmowę.
Dwanaście dni później formalny przegląd uniewinnił mnie. Zebranie dowodów odbyło się zgodnie z procedurą. Ujawnienie konfliktu interesów nastąpiło w terminie. Moje wyłączenie było słuszne. Marynarka Wojenna poszła dalej. Nagłówki gazet nie. Moja rodzina też nie.
Następnie obrona złożyła wniosek o pominięcie pierwotnego materiału dowodowego, twierdząc, że mój związek z Adrianem zatruł śledztwo.
Kapitan Hale wręczył mi wezwanie sądowe. „Będziesz przesłuchiwany” – powiedział. „W sprawie twojej rodziny”.
W noc poprzedzającą rozprawę zadzwoniła mama.
„Będziemy tam jutro” – powiedziała.
„Aby wesprzeć Adriana?”
„Tak. Twój ojciec mówi, że jeśli zależy ci na tej rodzinie, będziesz to pamiętał na mównicy”.
„Co dokładnie chce, żebym zapamiętał?”
Cisza. Potem cicho powiedziała: „Może nie pamiętasz wszystkiego tak wyraźnie, jak ci się wydaje”.
No i stało się. Najmniejsza możliwa prośba o kłamstwo. Nie kłamstwo. Po prostu zapamiętaj inaczej.
Rozłączyłem się i przeczytałem segregator Harbor Veil od pierwszej strony. Dwieście czternaście stron. O 1:30 w nocy znalazłem to, czego potrzebowałem.
Drugie zdarzenie uwierzytelniania z użyciem tych samych nieaktywnych danych miało miejsce, gdy fizycznie znajdowałem się na pokładzie samolotu marynarki wojennej wracającego z Guamu. Gdyby obrona próbowała twierdzić, że stworzyłem ścieżkę dostępu, strona 183 obaliłaby tę teorię. Zaznaczyłem ją żółtą zakładką.
Następnego dnia tata by się śmiał. Mama westchnęła. Adrian by się uśmiechnął. I po raz pierwszy nie traciłbym energii, próbując ich powstrzymać.
Część 3: Sala sądowa
Poranek w Honolulu był boleśnie słoneczny.
Reporterzy krzyczeli, gdy wchodziłem do sądu.
„Komandorze Lane, czy obrał pan sobie za cel swojego kuzyna?”
„Czy jest pan objęty śledztwem?”
„Czy napięcia rodzinne miały wpływ na sprawę?”
Szedłem dalej.
Przy wejściu moi rodzice stali obok Adriana.
Miał na sobie szary garnitur i ten sam elegancki uśmiech.
„Ładny mundur” – powiedział. „Próbujesz zaimponować sędziemu?”
„Nie”.
Przysunął się bliżej.
„Wiesz, że nie musi być gorzej”.
„Już się pogorszyło”.
„Bo sam to pogorszyłeś”.
„Nie, Adrianie. Ktoś uzyskał dostęp do systemów Marynarki Wojennej, używając danych uwierzytelniających zmarłego, przesłał zastrzeżone dane przez dom moich rodziców i przesłał je przez infrastrukturę twojej firmy”.
Jego uśmiech stwardniał.
„Uważaj. Oskarżenia mają swoje konsekwencje”.
„Czyny też”.
Tata mruknął: „Niewiarygodne”.
Odwróciłem się.
„Co jest niewiarygodnego?”
„Wchodzisz tam ubrany w ten sposób”.
„Mam rozkaz stawić się w mundurze”.
„Wiesz, o co mi chodzi”.
Zrozumiałem.
Mundur podważył historię, którą opowiadał latami – że mam bezpieczną, małą pracę biurową i nic więcej.
W sali sądowej panowała chłód i cisza.
Adwokat argumentował o stronniczości, konflikcie i niewłaściwym zakresie. Wskazał na moje powiązania rodzinne, dawne napięcia i dom moich rodziców jako część materiału dowodowego.
Potem tata roześmiał się za mną.
Mama westchnęła.
Przez sekundę znów miałem dwanaście lat, trzymałem w dłoni medal za osiągnięcia naukowe, a tata pytał, dlaczego nie zdobyłem pierwszego miejsca w klasyfikacji generalnej.
Potem ta chwila minęła.
Sędzia Ross otworzyła segregator Harbor Veil. Przeczytała stronę z certyfikatem, po czym zamilkła.
„Mój Boże” – wyszeptała.
Spojrzała na mnie.
„Komandorze Lane, jest pan autorem załączonego protokołu kryminalistycznego?”
„Tak, Wysoki Sądzie”.
„A jego zmodyfikowana wersja stała się później wytycznymi dla dochodzeń flotowych?”
„Tak, Wysoki Sądzie”.
Większość mojej rodziny nigdy o tym nie wiedziała. Lata wcześniej pomogłem zaprojektować metodę zabezpieczania skompromitowanych systemów operacyjnych bez uszkadzania nietrwałych dowodów sieciowych. Stała się ona częścią pakietu szkoleniowego.
Obrona próbowała to zignorować.
Sędzia spokojnie mu przerwała.
„Ekspertyza ma znaczenie, gdy obrona określa śledczego jako niekompetentnego”.
Mój ojciec przestał się śmiać.
Składając zeznania, omówiłem w sądzie wszystko: automatyczne powiadomienie, rejestrację kontrahenta, nieaktualne dane uwierzytelniające, adres źródłowy w San Diego, powiadomienie mojego przełożonego, ujawnienie konfliktu interesów i moje wyłączenie.
Potem obrona sięgnęła po to, czego naprawdę chciała.
„Komandorze Lane, nie lubisz mojego klienta, prawda?”
„Nasze osobiste relacje są napięte”.
„Wyśmiewał twoją karierę?”
„Czasami”.
„Twoja rodzina porównywała cię z nim w niekorzystny sposób?”
„Często”.
