## CZĘŚĆ 3
Wzięłam telefon, żeby zadzwonić do Liama.
John mnie zatrzymał.
— Nie dzwoń do niego tak, jakbyś miała urządzić mu przesłuchanie.
Te słowa zabolały, bo brzmiały dokładnie jak Livia.
Więc poczekałam, aż się uspokoję.
Potem zadzwoniłam.
Liam odebrał po drugim sygnale.
— Mamo?
Spojrzałam na rozdarty puf, suknię balową, listy i zdjęcie wnuczki, której nigdy nie trzymałam na rękach.
— Wróć do domu — powiedziałam.
(…)
Po raz pierwszy nie wyciągnęłam rąk tak, jakby sama miłość dawała mi do tego prawo.
Zapytałam.
— Czy mogę ją poznać?
Livia spojrzała na Mitchella. Skinął głową, ale ona jeszcze chwilę się wahała, zanim podeszła.
— Ma na imię Rose — powiedziała, kładąc dziecko w moje ramiona.
Spojrzałam na maleńką twarz mojej wnuczki.
— Cześć, Rose — wyszeptałam. — Jestem Camila, twoja babcia.
Tydzień później zadzwoniłam do Livii.
— Czy kolacja w naszym domu byłaby dla ciebie w porządku? Możesz odmówić.
— Kto będzie? — zapytała.
— Ktokolwiek, kogo zechcesz.
Przyszła z Mitchellem, Rose i Natalie. Liam usiadł obok niej. Zapytałam Natalie, czy chce kawę. John gotował, bo wiedziałam, że inaczej próbowałabym kontrolować każdy szczegół.
Kiedy Rose zaczęła marudzić, powstrzymałam się.
— Livio — zapytałam — chcesz, żebym ją wzięła, czy wolisz, żeby zrobił to Mitchell?
Spojrzała na mnie.
Potem lekko się uśmiechnęła.
— Możesz ją wziąć, mamo.
Zanim wyszła, przytuliła mnie.
Ostrożnie.
Ale szczerze.
Spędziłam prawie rok, szukając swojej córki, tylko po to, by zrozumieć, że przez cały ten czas czekała, aż stanę się osobą na tyle bezpieczną, by mogła pozwolić się odnaleźć.
