Moja rodzina porzuciła mnie podczas wakacji w ramach przewrotnego żartu, śmiejąc się, gdy odjeżdżali i krzycząc: „Zobaczmy, czy da sobie radę sama”. Spodziewali się, że wrócę na czworaka w ciągu kilku godzin. Nigdy tego nie zrobiłam. Minęło 15 lat bez słowa. Aż pewnego dnia w końcu mnie znaleźli – a kobieta, którą się stałam, kompletnie ich zamurowała.

Rozdział 1: Mila 42

Upał pustyni Mojave nie tylko palił; miał w sobie fizyczny, duszący ciężar. Uciskał moją klatkę piersiową niczym kowadło, zamieniając każdy oddech w chwiejną, desperacką walkę o tlen.

Miałem siedemnaście lat. Skóra na moich ramionach była czerwona jak pęcherze, bijąc gorącem przez cienką bawełnę koszulki. Moje usta były popękane, czułem w nich posmak miedzi i zaschniętej krwi.

Stałem zupełnie sam na 42. mili szlaku Desert View.

Wpatrywałem się w długą, krętą, nieutwardzoną drogę gruntową, w której ostre światło słoneczne odbijało się od migoczących fal upałów. Dziesięć minut temu patrzyłem, jak jaskrawoczerwone światła stopu wynajętego przez Richarda luksusowego SUV-a znikają za zakrętem ściany kanionu.

Czekałem, aż żart się skończy. Stałem nieruchomo, ściskając paski pustego plecaka, czekając na chrzęst żwiru, gdy SUV cofał pod górę. Czekałem, aż mój przyrodni brat, Mason, zaśmieje się, otworzy okno i nazwie mnie idiotą, bo dałem się nabrać. Czekałem, aż moja matka, Linda, westchnie i każe mi wsiąść do samochodu, żeby w końcu mogli wrócić do klimatyzowanego hotelu.