Linia się urwała.
Przez podsłuch słyszałem, jak Richard ciężko oddycha, krążąc po gabinecie. A potem, ledwo słyszalny w tle, głos mojej matki, Lindy, histerycznie szlochającej.
„Richard, co my zrobimy?” – zawołała Linda, a dźwięk jej paniki brzmiał jak muzyka w moich uszach. „Moje karty kredytowe właśnie odrzucono w klubie! Zabrali mi samochód! Bank zabrał Bentleya!”
„Zamknij się, Linda! Po prostu się zamknij!” – krzyknął na nią Ric
Zdjąłem słuchawki. Wpatrywałem się w migającą zieloną diodę urządzenia nagrywającego na moim biurku. Na moich ustach pojawił się zimny, spokojny, głęboko satysfakcjonujący uśmiech.
Rzucali się na siebie jak wygłodniałe, osaczone szczury. Pieniądze zniknęły. Prawnicy byli bezużyteczni. Powiązania polityczne wyparowały.
Wstałem od biurka, chwyciłem ciężką kamizelkę taktyczną FBI i zszedłem do zbrojowni, żeby podpisać broń służbową. Przygotowywałem się do wejścia na pokład helikoptera Blackhawk lecącego do Nowego Jorku.
Richard gorączkowo wrzucał dokumenty do trzaskającego kominka w swoim gabinecie, zupełnie nie zdając sobie sprawy, że taktyczne grupy szturmowe już odcinają dopływ prądu do jego masywnych, kutych żelaznych bram zabezpieczających.
Rozdział 4: Nalot o Świcie i Objawienie
Dokładnie o godzinie 5:00 rano spokojny, gęsto zalesiony spokój posiadłości Hale został gwałtownie i nieodwracalnie zakłócony.
Ogłuszający, hałaśliwy huk ładunku wyważającego całkowicie wyrwał z wzmocnionych zawiasów sześciometrowe mahoniowe drzwi wejściowe, rozrzucając po wielkim holu z marmurową podłogą grad drewnianych drzazg i kurzu.
„FBI! AGENTÓW FEDERALNYCH! NA ZIEMIĘ! POKAŻCIE RĘCE!”
Trzydziestu ciężko uzbrojonych agentów taktycznych zalało rezydencję niczym zsynchronizowany, śmiercionośny rój szerszeni. Oślepiające, stroboskopowe światła latarek taktycznych i ostre, czerwone punkty celowników laserowych przecinały mrok pałacowej siedziby.
W ciągu dwóch minut posiadłość została całkowicie zabezpieczona.
Richarda, Lindę i Masona sprowadzono brutalnie w dół po rozległych, szerokich schodach. Mieli na sobie drogie, szyte na miarę jedwabne piżamy, a ich twarze były blade od snu i absolutnego, pierwotnego przerażenia.
Zostali zmuszeni do klęczenia w samym środku importowanego marmurowego holu, otoczeni przez agentów w ciężkich kamizelkach kuloodpornych. Ostre, metaliczne klikanie ciężkich, stalowych opasek zaciskających się ciasno na ich nadgarstkach rozbrzmiewało echem w jaskiniowym pomieszczeniu.
Richard zmagał się z uściskiem potężnego agenta, który go trzymał. Jego wrodzona, narcystyczna arogancja próbowała zamaskować jego przerażenie.
„Wiesz, kim jestem?!”. Richard splunął, a jego twarz pokryła się ciemnym, brzydkim rumieńcem, gdy wyciągnął szyję, by spojrzeć na agentów gniewnie. „Chcę, żeby twój przełożony tu natychmiast! Jestem filarem tej społeczności! Moja fundacja zbiera miliony dla dzieci! Za ten skandaliczny czyn odbiorę ci wszystkie odznaki!”
„Twój fundament to miejsce zbrodni federalnej, panie Hale” – głos rozległ się przez rozbite, dymiące drzwi.
Agenci taktyczni natychmiast zamilkli. Cofnęli się, rozstępując się niczym Morze Czerwone, tworząc czystą, niczym niezakłóconą ścieżkę.
Wszedłem do holu.
Czerwone i niebieskie migające światła kilkunastu radiowozów stojących na podjeździe rzucały długie, tańczące, dramatyczne cienie na marmurową posadzkę. Pod ciężką kamizelką taktyczną FBI miałem na sobie elegancki, ciemny garnitur. Moja złota odznaka błyszczała agresywnie w ostrym blasku latarek taktycznych. Moje buty rytmicznie stukały o kamień.
