Victoria przybyła do szpitala tej samej nocy. Wysłuchała wszystkich świadków, sfotografowała moje obrażenia, zleciła badanie sądowo-lekarskie i uzyskała nakazy ochrony w nagłych wypadkach. Odkryła również wyciągi bankowe potwierdzające, że cała moja pensja z ostatnich trzech lat była systematycznie przelewana na prywatne konto kontrolowane przez Beatrice.
„Możemy teraz wnieść oskarżenie karne” – powiedziała mi Victoria – „ale będą twierdzić, że to był wypadek. Potrzebujemy ich akt”.
Kiedy więc Mason zadzwonił do szpitala, pytając o mnie, personel powiedział mu, że nadal jestem nieprzytomna. A kiedy on i jego rodzice pojawili się trzy dni później, niosąc kosz owoców i z wyćwiczonym uśmiechem, pielęgniarka Mendez przeniosła mnie do bezpiecznego, prywatnego pokoju na końcu korytarza.
Z wąskiego okna widziałam ich przybycie. Beatrice miała na sobie swoją najpiękniejszą bluzkę i uśmiechniętą, zadowoloną osobę. Nie przyszli z troski; Przyszli obejrzeć szkody, które wyrządzili.
Kiedy zastali pokój 304 pusty, zaczęli krzyczeć na dyżurkę pielęgniarską.
„Jestem jej mężem! Mam pełne prawo ją zobaczyć!” – zażądał Mason.
Dr Lawson wyszedł przed pacjentów, odwiedzających i personel szpitala.
„Pani Danielle Vance została przeniesiona na oddział intensywnej terapii” – oznajmił głośno dr Lawson. „Badanie sądowo-lekarskie potwierdza, że jej złamania wieloodłamowe powstały w wyniku wielokrotnych uderzeń ciężkim, tępym narzędziem. Nie wskazują one na upadek. Sprawa jest oficjalnie udokumentowana, a wszelkie dalsze kontakty muszą odbywać się za pośrednictwem jej adwokata lub prokuratury okręgowej”.
Z twarzy Masona całkowicie zbladła.
„Jest niezrównoważona psychicznie!” – wtrącił Richard, podchodząc bliżej. „Zmyśla, kiedy się stresuje!”
„Ta niewdzięczna dziewczyna sama sobie to zrobiła!” – krzyknęła Beatrice.
Ludzie na korytarzu zaczęli szeptać i wyciągać telefony. Pielęgniarka Mendez, z telefonem ukrytym w kieszeni, nagrywała każde słowo.
W trójkę pobiegli w stronę wind. Minutę później mój telefon zawibrował.
Mason natychmiast porzucił swoją delikatną fasadę, rezygnując z SMS-ów i poczty głosowej.
„Wracaj natychmiast do domu, albo przysięgam na Boga, że cię zabiorę. Nadal jesteś moją żoną, a wszystko, co posiadasz, należy do mnie”.
Spojrzałem na Victorię. Włączyła nagrywanie i położyła przede mną teczkę: wyciągi z przelewów bankowych, fałszywe zeznania podatkowe i SMS-y, w których Mason pisał o tym, jak trzymał mnie „w pułapce”.
Wtedy właśnie zdałem sobie sprawę, że złamana noga to tylko jeden z elementów ich zbrodni.
Victoria wskazała na ostatnią stronę i wyszeptała:
„Danielle, kiedy dziś wieczorem otworzą drzwi wejściowe, życie, które uważali za oczywiste, nie będzie na nich czekać”.
Część 3
Tego popołudnia wykonano nakaz przeszukania w trybie pilnym i nakaz ochrony.
Kiedy Mason, Beatrice i Richard wciąż kłócili się w szpitalu, dwóch detektywów, pracownik socjalny i urzędnik sądowy weszli do domu z upoważnienia sądowego. Pani Gable pokazała im tylne drzwi, plamy krwi na żwirze na patio i kuchnię, w której mnie zostawili. Technicy kryminalistyczni znaleźli drewniany wałek do ciasta, umyty do czysta na stojaku, ale z mikroskopijnymi śladami krwi wbitymi w szczelinę w drewnie. W głównej garderobie Masona znaleźli mój paszport, kartę ubezpieczenia społecznego, trzy karty kredytowe i segregator zawierający wszystkie moje skradzione wyciągi finansowe.
Zarekwirowali również jego prywatny laptop i dyski twarde.
Kiedy cała trójka wróciła do domu i otworzyła drzwi wejściowe, zamarli. Ponumerowane torby z dowodami stały w holu, technicy kryminalistyczni fotografowali kuchnię, a detektyw sporządzał inwentaryzację. Mój ojciec stał tam obok Victorii, pakując moje ubrania i dokumenty osobiste do pudeł.
„Co ty, do cholery, robisz w moim domu?!”. ryknął Mason.
„Chronię twoją żonę” – odpowiedział spokojnie detektyw prowadzący sprawę. „I zabezpieczam miejsce zbrodni”.
Beatrice próbowała wyrwać technikowi kryminalistycznemu woreczek z dowodami, w którym znajdował się wałek do ciasta. Skończyło się na tym, że została uwięziona na krześle, trzęsąc się z wściekłości, gdy…
Policjanci wyjaśnili, że zbliżenie się do mnie lub moich rodziców będzie skutkować natychmiastowym aresztowaniem za naruszenie nakazu sędziego.
Tej nocy Mason zadzwonił do mnie z numeru jednorazowego.
Najpierw próbował płakać.
„Dani, popełniłem błąd. Moja mama straciła panowanie nad sobą, ale możemy to naprawić. Proszę, wróć do domu. Obiecuję, że nikt cię już nigdy nie tknie”.
Potem spróbował przekupstwa.
„Dam ci mieszkanie. Dam ci pięćdziesiąt tysięcy dolarów w gotówce. Tylko powiedz prokuratorowi okręgowemu, że to był wypadek”.
Kiedy powiedziałam mu, że papiery rozwodowe zostały już doręczone, jego ton stał się jadowity.
„Nie odbierzesz mi tego, co moje. Beze mnie jesteś nikim”.
„Bez ciebie w końcu znów jestem sobą” – odpowiedziałam.
Victoria nagrała całą rozmowę.
