Teraz wiedziałem lepiej.
Podążyłem za sygnałem.
Zaprowadził mnie do kancelarii notarialnej.
Przez szybę widziałem ich.
Diego.
Ramírez.
I ona.
Valeria.
Partner biznesowy Eduardo.
Kobieta, o której zawsze mówił, była «tylko biznesem.»Nie wszedłem do środka.
Patrzyłem.
Ramírez przekazał dokumenty.
Diego je podpisał.
Valeria uśmiechnęła się.
Jakby już wygrała.
Potem wyszli.
Tracker znów się poruszył.
Wracaj do mojego domu.
Poszedłem na odległość.
Patrzył, jak otwierają drzwi.
Wejdź.
Jakby teraz wszystko do nich należało.
Zostałam Na Zewnątrz.
Ręce mi się trzęsą.
Potem wyszedłem.
Wróciłem do kawiarni.
Otworzyłem laptopa.
Zalogowałem się na e-mail Eduardo.
I znalazłem wiadomość.
Zaplanowane.
Dla mnie.
«Mariana, jeśli to czytasz, Diego próbował cię usunąć. Nic nie podpisuj. Przejdź do skrzynki 317. Wszystko tam jest.”
Moja klatka piersiowa zacisnęła się.
Eduardo wiedział.
Co oznaczało, że to nie było nagłe.
To było zaplanowane.
Następnego ranka poszedłem do banku.
Pudełko 317 zawierało wszystko.
Dokumenty.
