Etap 6. Kolejne spotkanie po roku
Minął rok.
Ponownie spotkaliśmy się całą klasą.
Tym razem organizacją zajęła się Nina, która zaprosiła wszystkich na swoją działkę.
Nie było eleganckiej restauracji.
Nie było drogich dań.
Nie było również atmosfery, w której każdy musiał natychmiast poinformować innych, ile zarabia, gdzie pracuje i czym może się pochwalić.
Ktoś przywiózł mięso na grilla.
Ktoś przygotował sałatki.
Ktoś inny przywiózł domowe ciasto.
Kostia przyjechał prosto po pracy, ale tym razem zdążył się przebrać.
Przywiózł za to stary przenośny agregat chłodniczy.
— Na wszelki wypadek — powiedział.
Wszyscy się roześmiali.
Po kilku godzinach okazało się jednak, że jego sprzęt naprawdę się przydał. Panował taki upał, że część produktów zaczynała się psuć.
Ałła pojawiła się sama.
Zmieniła się.
Nie chodziło nawet o wygląd.
Po prostu była spokojniejsza.
Nie przerywała wszystkim.
Nie próbowała automatycznie zmieniać każdego tematu w opowieść o sukcesach swojego męża.
Kiedy mężczyźni poszli w stronę grilla, podeszła do mnie.
— Możemy porozmawiać?
— Jasne.
Odeszłyśmy kawałek dalej, w stronę jabłoni.
Ałła spojrzała na ziemię.
— Często przypominam sobie tamten wieczór. Zwłaszcza moment, kiedy wyszłaś.
— Ja też czasami o nim myślę.
— Wtedy wyglądałaś na najsilniejszą osobę w całej sali.
Byłam szczerze zaskoczona.
— Ja po prostu chciałam wrócić do domu.
Ałła pokręciła głową.
— Nie. Ty pojechałaś tam, gdzie ktoś na ciebie czekał. A ja całe życie próbowałam przekonywać ludzi, że mam coś, czego w rzeczywistości nie miałam.
Po raz pierwszy zaczęła opowiadać bez przechwalania się.
Po utracie pracy przez jej męża rodzina niemal się rozpadła.
Drogi samochód okazał się kupiony na kredyt.
Podróże finansowano z długów.
Dzieci miały już dość presji, zakazów i ciągłego dbania o rodzinny wizerunek.
— Myślałam, że jeśli będziemy wyglądać na ludzi sukcesu, to w końcu naprawdę się nimi staniemy — przyznała Ałła. — Okazało się, że to dwie różne rzeczy.
— Jak jest teraz?
— Sprzedajemy samochód. Przeprowadzamy się do prostszego mieszkania. Mąż pracuje jako konsultant. Dzieci przestały chodzić do psychologa z powodu naszych ciągłych awantur.
Skinęłam głową.
— Czyli wszystko się zmienia.
— Uczę się nie porównywać.
— To trudne.
— Wiem. Zwłaszcza kiedy obok jesteś ty.
Uśmiechnęłam się.
— Nie jestem idealna.
— Ale jesteś spokojna.
— Nie zawsze. Po prostu przy Kostii nie muszę niczego udawać.
Ałła spojrzała w stronę grilla.
Kostia właśnie coś tłumaczył Siergiejowi, wskazując na stary element urządzenia chłodniczego. Kilku mężczyzn słuchało go z zainteresowaniem.
— Naprawdę go kochasz? — zapytała.
— Naprawdę.
— Nawet jeśli nie jest dyrektorem?
Zaśmiałam się.
— Nawet gdyby w ogóle nigdzie nie pracował, nadal wybrałabym właśnie jego. Ale pracuje. Po prostu jego pracy nie da się tak łatwo zamienić w historię do przechwalania się przy stole.
Ałła skinęła głową.
— Teraz rozumiem.
