Niedzielne spotkania stały się ich nowym rytuałem
Tak rozpoczęły się ich niedzielne spotkania.
Przez trzy kolejne miesiące Paweł przychodził z bochenkiem białego chleba. Rozmawiali o córce, wnuczce, pogodzie i książkach. O wszystkim, tylko nie o przeszłości.
Przeszłość jednak nie zniknęła. Była między nimi jak niewidzialna granica, której żadne z nich nie miało odwagi przekroczyć.
W pewną chłodną, deszczową niedzielę listopada Hanna zapomniała parasola. Zgodziła się więc, aby Paweł odprowadził ją do domu.
Przed wejściem do mieszkania niespodziewanie dla samej siebie powiedziała:
– Może wejdziesz? Napijemy się herbaty.
W windzie milczeli. W lustrze Hanna widziała siwego mężczyznę, który patrzył na nią tak, jakby wydarzyło się coś niezwykłego.
– Zmieniłaś tapetę – zauważył po wejściu do mieszkania.
– Trzy lata temu – odpowiedziała, włączając czajnik.
Wyjęła dwie filiżanki – swoją i tę starą, której kiedyś używał on. Następnie zaparzyła swoją ulubioną cejlońską herbatę z bergamotką.
– Pamiętasz – powiedział cicho Paweł.
– Niektórych rzeczy się nie zapomina – odparła Hanna i odwróciła wzrok.
Deszcz stukał o szybę. W mieszkaniu tykał ten sam zegar, który odmierzał czas już dwadzieścia lat wcześniej.
– Myślałem o tobie każdego dnia, Aniu. Przez wszystkie te pięć lat.
Hanna odstawiła filiżankę.
– Skoro tak, to dlaczego odszedłeś?
– Bo byłem ślepy. Marzyłem, żeby zacząć od czystej kartki… – uśmiechnął się gorzko. – Okazało się jednak, że nowe życie to mit. Jest tylko nasze życie. Twoje i moje.
Hanna spojrzała na swoje nauczycielskie dłonie – z drobnymi śladami atramentu i delikatnymi zmarszczkami. Te same dłonie tak wiele razy obejmowały Pawła.
– Po twoim odejściu miałam depresję kliniczną – przyznała cicho. – Lekarz mówił, że przypomina to żałobę: zaprzeczenie, gniew, targowanie się, depresję… Przeszłam przez wszystkie etapy. W końcu zaakceptowałam, że nie ma cię już w moim życiu.
Po policzku Pawła spłynęła łza.
– A teraz? Co czujesz teraz?
Hanna podniosła wzrok.
– Nie wiem, Pasza. Czasami wydaje mi się, że nadal cię kocham. Innym razem myślę, że to tylko przyzwyczajenie. Echo przeszłości.
– Daj mi szansę udowodnić, że to nie jest echo.
Wyciągnął rękę, lecz jej nie dotknął. Pozostawił decyzję Hannie.
Patrzyła na dobrze znaną dłoń z pieprzykiem przy kciuku. Tyle lat minęło, a ona wciąż pamiętała każdy jej szczegół.
– Jeden dzień – powiedziała. – Spędzimy razem jeden dzień. Potem zdecydujemy.
Paweł uśmiechnął się przez łzy.
– Jeden dzień. Tylko o tyle proszę.
Jeden dzień, który miał zdecydować o przyszłości
Spędzili go jak turyści we własnym mieście. Poszli do Galerii Tretiakowskiej, w której nie byli od dziesięciu lat, a potem do kawiarni, gdzie kiedyś świętowali rocznicę.
Paweł bez większego entuzjazmu opowiadał o Londynie. Hanna mówiła o szkole i swoich uczniach.
Nie próbowali odtworzyć dawnego życia. Nie udawali też, że minionych pięciu lat nie było. Po prostu szli obok siebie i rozmawiali, jak dwoje ludzi, którzy kiedyś wiedzieli o sobie niemal wszystko, a teraz musieli poznać się ponownie.
O zmierzchu stanęli na moście i obserwowali, jak w wodach rzeki Moskwy odbijają się światła miasta.
– Pamiętasz, jak byliśmy tutaj w osiemdziesiątym szóstym? – zapytał Paweł. – Miałaś wtedy czerwoną sukienkę… Pomyślałem, że nie ma na świecie nikogo piękniejszego od ciebie.
Hanna pamiętała.
Pamiętała ich pierwszą randkę i własne zdenerwowanie, przez które przez cały dzień nie mogła przełknąć nawet kęsa.
– Czekałam, aż mnie pocałujesz – powiedziała z uśmiechem. – A ty tylko trzymałeś mnie za rękę i opowiadałeś o gwiazdozbiorach.
– Bałem się – przyznał. – Wydawałaś mi się taka… nieosiągalna.
Roześmiali się. Dwoje siwych ludzi wspominało swoją młodość na tym samym moście, na którym przed laty wszystko dopiero się zaczynało.
Paweł ostrożnie wziął ją za rękę. Zrobił to pytająco, bez nacisku, pozostawiając jej możliwość cofnięcia dłoni.
Hanna tego nie zrobiła.
