Napisałam do córki tylko kilka zdań
W niedzielę wzięłam telefon i otworzyłam wiadomości.
Nie napisałam do Michała.
Napisałam bezpośrednio do Asi.
Palce trzęsły mi się nad klawiaturą. Wiedziałam, że jeśli zacznę się tłumaczyć albo wracać do dawnych sporów, wszystko może skończyć się tak samo jak wcześniej.
Napisałam więc:
„Asiu, przepraszam. Za wszystko. Chciałabym porozmawiać. Nie muszę mieć racji. Chcę tylko być blisko”.
Przeczytałam wiadomość trzy razy przed wysłaniem. Sprawdzałam przede wszystkim, czy przypadkiem nie napisałam niczego o Dariuszu.
Nie napisałam.
Nacisnęłam „wyślij”.
Asia przeczytała, ale nie odpowiedziała
Minęły dwa dni.
Asia nadal nie odpisała.
Renata powiedziała mi jednak, że wiadomość została przeczytana. Tłumaczyła coś o szarych i niebieskich ptaszkach. Nie rozumiem dokładnie, jak to działa. Wystarczyło mi, że powiedziała jedno:
„Mamo, przeczytała”.
A więc moje słowa do niej dotarły.
Teraz pozostaje mi zdecydować, co dalej.
Siedzę w kuchni. Herbata z cytryną znowu stygnie. Zastanawiam się, czy powinnam napisać jeszcze jedną wiadomość, czy tym razem naprawdę dać Asi czas.
Myślę również o Michale.
Może powinnam powiedzieć mu prawdę. Powiedzieć, że widziałam ich w parku. Że stałam zaledwie kilka metrów od jego syna i nie podeszłam, ponieważ zwyczajnie się bałam.
Bałam się własnej rodziny.
Czasem mam wrażenie, że stoję w kolejce do bliskich jak petentka w urzędzie i czekam, aż ktoś zdecyduje, czy mam prawo wejść.
Nie wiem, czy mam prawo czegokolwiek oczekiwać
Sweterek nadal leży na komodzie w sypialni. Włożyłam go do reklamówki, żeby się nie kurzył. Jest gotowy od trzech miesięcy.
Czasami patrzę na niego i myślę, że sama wszystko zepsułam.
Przecież Asia ostrzegała mnie więcej niż raz. Prosiła, żebym nie komentowała jej związku. Powiedziała mi wprost, że nie chce podobnych uwag przy Dariuszu. A ja mimo wszystko wracałam do tego samego.
Jeżeli teraz ponoszę konsekwencje własnych słów, może nie mam prawa niczego żądać.
Ale innym razem myślę o swoim wieku.
Mam siedemdziesiąt osiem lat. Przeżyłam małżeństwo, wychowałam dzieci, przez czterdzieści dwa lata pracowałam jako nauczycielka, pożegnałam męża i nauczyłam się wracać wieczorem do pustego mieszkania.
I chyba po tych wszystkich latach wiem już przynajmniej jedno.
Czasu nie przybywa.
Duma natomiast jest bardzo zimną poduszką na starość.
Teraz mogę tylko czekać
Nie wiem, czy Asia mi odpowie. Nie wiem też, czy jedno „przepraszam” wystarczy po latach słów, które ją raniły. Być może nie wystarczy.
Nie oczekuję już, że jedna rozmowa nagle naprawi wszystko. Chciałabym jedynie dostać możliwość, żeby zacząć inaczej niż wcześniej – bez oceniania, bez udowadniania swojej racji i bez komentowania życia dorosłej córki.
Na razie jednak pozostaje cisza.
W kuchni tyka zegar. Herbata stygnie. Telefon leży obok mnie i co jakiś czas spoglądam na ekran, chociaż wiem, że jeśli przyjdzie wiadomość, usłyszę sygnał.
A w sypialni, na komodzie, czeka mały biały sweterek z misiem.
Nie wiem, kiedy zobaczę Kubę z bliska.
Nie wiem, kiedy będę mogła wziąć go na ręce.
Nie wiem nawet, czy Asia odpisze.
Wiem tylko, że tego sweterka nie chcę trzymać w reklamówce bez końca.
Muszę go w końcu komuś dać.
