Po wszystkim
Goście zaczęli kierować się do wyjścia. Niektórzy rzucali mi pełne dezaprobaty spojrzenia, inni po prostu milczeli.
Ciotka Swieta zatrzymała się przy drzwiach.
— Rita, rozumiem, że zrobiło ci się przykro. Ale w ten sposób nie postępuje się z przyszłą rodziną.
— A jak powinno się postępować? — zapytałam. — Znosić upokorzenie i jeszcze się uśmiechać?
— Trzeba być mądrzejszą.
— Nie chcę być mądrzejsza za innych. Zostawiam tę rolę pani.
Ostatnia wychodziła Maria Walentinowna.
— Jeszcze tego pożałujesz. Nigdy ci nie wybaczę takiego upokorzenia. Nawet jeśli przyczołgasz się do mnie na kolanach!
— Nie zamierzam prosić o wybaczenie — odpowiedziałam.
Kiedy wszyscy wyszli, w sali zostaliśmy tylko my, moi rodzice i Jegor.
Mama cicho płakała. Tata stał obok i obejmował ją ramieniem.
— Rituś — powiedziała — niepotrzebnie to wszystko zrobiłaś. Powinniśmy byli po prostu spokojnie wyjść. I tyle.
— Nie, mamo. Dość poniżania się. Nie zrobiliśmy niczego złego.
— Ale teraz z jego rodziną będzie ci bardzo trudno.
— Będzie, jak będzie. Nie martw się.
Jegor patrzył w milczeniu na puste stoły.
— Żałujesz? — zapytałam.
— Czego?
— Że stanąłeś po mojej stronie.
Pokręcił głową.
— Nie. Po prostu nigdy nie sądziłem, że mama jest zdolna do czegoś takiego. Wstydzę się jej zachowania.
— I co teraz?
— Teraz będziemy żyć po swojemu — odpowiedział pewnie. — Weźmiemy ślub i stworzymy własną rodzinę. A mama sama zdecyduje, czy chce być jej częścią.
Spojrzałam na tort, którego nikt nawet nie zdążył pokroić, i na białe róże, które następnego dnia miały zacząć więdnąć.
Wieczór, który miał być idealnym rodzinnym świętem, zamienił się w pole bitwy. Mimo to nie żałowałam swojej decyzji.
Wolałam szczery konflikt niż spokojne życie oparte na udawaniu, że pogarda i brak szacunku są czymś, co należy znosić w imię rodzinnego spokoju.
