Granica, której Polina nie zamierzała już przesuwać
Marina Nikołajewna zaczęła mówić szybko i nerwowo.
— Robisz z tego nie wiadomo co! Podpis, zaufanie… Myślisz, że życie opiera się na papierach? Rodzina polega na tym, że ludzie robią coś dla siebie. A ty od początku zachowujesz się jak obca.
Polina złożyła dokumenty, wsunęła je z powrotem do koperty i położyła na stole.
— Proszę mnie teraz uważnie posłuchać. Nie zgadzam się na żadne podpisy w moim imieniu. Nie zgadzam się na żadne poręczenia i żadne „my to załatwimy”. Pani problemy są pani odpowiedzialnością i odpowiedzialnością pani syna, jeśli zdecyduje się pomagać. Nie pozwolę jednak, żeby wciągano mnie w to poprzez kłamstwo.
— Polina… wszystko naprawię. Spłacę. Ja… — zaczął Paweł.
— Już próbowałeś „naprawiać”. Po cichu i za moimi plecami. I wiesz, co jest w tym najgorsze? Nie wysokość długu. Nawet nie te raty. Najgorsze jest to, że wy dwoje, matka i syn, uznaliście, że można podejmować decyzje za mnie, jakbym była meblem, który da się przestawić, kiedy zaczyna przeszkadzać.
— Jak śmiesz?! — wykrzyknęła Marina Nikołajewna.
Polina spojrzała na nią bez nienawiści. Była już tylko zmęczona i całkowicie pewna swoich słów.
— Śmiem, bo to jest moje życie. I nie chcę już żyć obok kłamstwa nazywanego przez was „rodziną”.
Paweł wyciągnął do niej rękę.
— Polina, porozmawiajmy. Wiem, że zawiniłem.
— Za późno. Pojadę do Swiety na kilka dni. Muszę pomyśleć. Nie dzwoń do mnie z kolejnymi usprawiedliwieniami. Jeśli naprawdę chcesz coś naprawić, zrób to czynami: spłać długi, anuluj wnioski i powiedz matce, żeby więcej nie ingerowała w moje pieniądze.
— Wiedziałam! — rzuciła Marina Nikołajewna. — Uciekniesz! Zostawisz go! Właśnie takie jesteście!
Polina stała już w przedpokoju.
— Nie uciekam. Wychodzę z waszej gry. I właściwie powinnam pani podziękować. Tak bardzo chciała pani zatrzymać syna przy sobie, że pokazała mi pani, z kim naprawdę żyłam.
Odwróciła się do Pawła.
— Kochałam cię za to, że jesteś spokojny i dobry. Teraz widzę, że często byłeś po prostu wygodny. Dla mnie i dla niej. Ale nie będę żyła z człowiekiem, który podrabia mój podpis. Koniec.
— Polina… — Paweł był bliski płaczu.
— Nie trzeba. Masz mamę. Możecie dalej żyć po swojemu.
Otworzyła drzwi i wyszła.
Decyzja bez oglądania się za siebie
Na zewnątrz było ciemno i mokro. Polina szła w stronę samochodu i ku własnemu zaskoczeniu czuła ulgę, jakby ktoś wreszcie wyciągnął z jej gardła ciężki metalowy hak.
Telefon w kieszeni zawibrował. Wiadomość była od Swiety.
„I co? Jutro jedziemy na lokal? Dogadałam się z ekipą. I jeszcze jedno: znalazłam dostawcę foteli, ceny są w porządku”.
Polina zatrzymała się i zaczerpnęła zimnego powietrza pachnącego śniegiem i spalinami.
Wtedy dotarło do niej coś ważnego. Nie bała się najbardziej samotności. Bała się tego, że zbyt długo pozostawała wygodna dla cudzych oczekiwań.
Wybrała numer Swiety.
— Swieta, jutro przyjadę. I od teraz wszystko formalizujemy wyłącznie na nas. Bez żadnych „rodzinnych” historii. Właśnie dostałam lekcję na całe życie.
Po zakończeniu rozmowy Polina uruchomiła silnik.
Po raz pierwszy od bardzo dawna nie czuła potrzeby, by przed kimkolwiek się tłumaczyć. I po raz pierwszy nie oglądała się za siebie.
