Irina czytała na głos, z każdym akapitem coraz mocniej ściskając kartkę. – To jakaś paranoja – powiedział Wadim. – Mieszkanie miało jednego właściciela. Sprzedaż była legalna. Nikomu nic nie jestem winien. Po ludzku? A gdzie oni byli po ludzku, gdy spaliśmy w samochodzie? – spytała, podnosząc głowę. – Myślisz, że odczepią się? – zapytał. – Nie. Ale to już nie ma znaczenia. Mamy wszystko, żeby nie wpuścić ich z powrotem do swojego życia – odpowiedział. Skinęła, ale w jej oczach już tlił się niepokój. Nie o ściany. O spokój. O to, że po latach walki być może znów będą zmuszeni udowadniać swoje prawo do tego, co ich. I jeśli będzie trzeba – zrobią to.
Minęły dwa tygodnie. Upalne dni były gęste, lepkie jak roztopiony miód. Morze błyszczało na horyzoncie, a w domu wreszcie zapanowała prawdziwa cisza. Do sobotniego poranka. Wadim obudził się od głuchego stukania. Najpierw pomyślał, że mu się wydawało. Potem usłyszał głos. I następny. Męski i żeński. Śmiech. Skrzypienie furtki. Wyjrzał przez okno – i oniemiał. Na podwórku stały namioty. Prawdziwe, turystyczne. Jeden niebieski, drugi pomarańczowy. Obok – samochód z moskiewskimi numerami i dwie postacie: wujek Kostia i kuzynka Masza, dwudziestolatka z głośnikiem w ręku. – Co się gapisz? – krzyknął wesoło Kostia. – Jechaliśmy całą noc! Przyjechaliśmy odetchnąć morzem! Nie masz nic przeciwko, jeśli pomieszkamy tu tydzień czy dwa? – zapytał. Wadimowi zaparło dech. Wyszedł bosy, bez koszuli – tylko w szortach. – Oszaleliście? Kto was zapraszał? – A po co zapraszać? Mamy przecież wspólny dom, rodzinny. Pisaliśmy do was – no, sami się tam dogadacie. A na razie – chcemy zaczerpnąć powietrza. Nie martw się, do domu nie wejdziemy. Rozbiliśmy namioty, przywieźliśmy kuchenkę turystyczną, wodę od was nabierzemy – i będzie dobrze! Kostia już krzątał się przy grillu. Wadim odwrócił się w milczeniu i wszedł do domu. W kuchni siedziała Irina z filiżanką herbaty. Nie patrzyła na niego. Patrzyła w stół. – Widziałaś? – zapytał. Skinęła. – Nie mogę już dłużej. Wszystko we mnie się napina. Jesteśmy znowu w ich mocy – powiedziała. – Nie w ich. Dopóki milczymy – tak. A jeśli się odezwiemy – nie – powiedziała, wstając. – Teraz. Wyszli razem. Irina szła przodem. Miała na sobie koszulę, w której pracowała przy betonowaniu. Oczy – zimne. – Wynoście się – powiedziała. – Ir, no co ty? Jesteśmy rodziną. Pomieszkamy w namiocie, nic od was nie potrzebujemy! – zaprotestowała Masza, która już rozłożyła ręcznik na trawniku. – Trawnik jest mój. Ziemia jest nasza. Dom jest nasz. Wy jesteście nikim. Nikt was nie zapraszał. – Daj spokój! – machnął ręką Kostia. – Mogłabyś chociaż herbatą poczęstować. Nie po ludzku jakoś. – A wy po ludzku? Wparowaliście bez pytania. Namioty, grill, cała osada się na nas gapi. Nie wpuściliśmy was – jesteście intruzami. – Będziesz grozić? – zmrużył oczy Kostia. – A może pójdziesz na policję? – A ty spróbuj zostać. Przekonasz się. Odeszli dopiero pod wieczór. Śmiecili, głośno trzaskali drzwiami samochodu, ale odjechali. Nigdy więcej nie wrócili. Następnego dnia sąsiadka Walentyna przyniosła drożdżówki. – Słyszałam, że nie ugięłaś się. Dobrze zrobiłaś – szepnęła do Iriny. Ale spokój nie trwał długo. Tydzień później przyjechała teściowa. Sama. Z siatkami jak na targ. W jednej – przetwory, w drugiej – koce i kapcie. – Postanowiłam tak – oznajmiła, ledwie przekroczywszy próg. – Wynajmę swoje mieszkanie i zamieszkam u was. Powietrze, natura. Nie wygonicie przecież rodzonej matki? Irinie mało nie wypadła filiżanka z ręki. – Mamo, nie mamy miejsca. Mamy remont. I nie było żadnej umowy. – Nie jestem obca! To nie kurort, przecież – domek nad morzem, trzeba rodzinę przyjmować! I w ogóle – żądam swojego udziału. Sprzedaliście wasze mieszkanie? Moja wnuczka została wydziedziczona? To znaczy, że ja mam prawo! Wadim milczał. Potem powiedział:
