Niespodziewane wyznanie teściowej
Rozmowa nie zakończyła się na przeprosinach. Kobieta przyznała również, że być może sama miała wpływ na sposób, w jaki Ilja radzi sobie z problemami.
Powiedziała, że nauczyła syna uciekać od trudności.
Dla Nasti te słowa miały szczególne znaczenie. W ich małżeństwie problemy nie znikały tylko dlatego, że się o nich nie mówiło. Odkładane rozmowy, przemilczany ból i unikanie odpowiedzialności doprowadziły ich w końcu do miejsca, w którym Ilja zdecydował się złożyć pozew o rozwód.
— Ale można to zatrzymać — odpowiedziała Nastia.
Nie oznaczało to jednak, że była gotowa natychmiast zapomnieć o wszystkim, co się wydarzyło.
Teściowa zapytała ją wprost, czy będzie w stanie wybaczyć mężowi.
Nastia nie chciała składać obietnic, których nie była pewna. Nie wiedziała, czy ich małżeństwo da się uratować ani czy zaufanie można jeszcze odbudować.
Dlatego odpowiedziała zgodnie z prawdą:
— Nie wiem. Ale wiem, że nie będę już udawać, że mnie to nie boli.
Nie chciała już udawać, że wszystko jest dobrze
To była najważniejsza zmiana. Nastia nie zamierzała dłużej ignorować własnych uczuć tylko po to, żeby wszystkim wokół było łatwiej.
Pomogła w szpitalu, ponieważ sama zdecydowała, że chce zrobić to jeden raz. Nie pozwoliła jednak, by pojedynczy gest został potraktowany jako powrót do dawnych obowiązków.
Po wizycie zebrała wszystkie potrzebne informacje. Wiedziała, jaki jest stan matki Ilji, i miała listę niezbędnych leków.
Wieczorem przekazała wszystko mężowi.
Powiedziała mu, jak czuje się jego matka, a następnie wręczyła listę tego, co trzeba było dla niej przygotować. Jednocześnie przypomniała o wcześniejszej umowie.
Od tego momentu to Ilja miał zająć się matką.
Nastia zrobiła dokładnie tyle, ile wcześniej zapowiedziała. Nie więcej.
