Pozew o rozwód i spotkanie z prawniczką
Dwa tygodnie później Alona złożyła pozew o rozwód. Tego samego dnia umówiła się na konsultację z prawniczką poleconą przez przyjaciółkę.
Była to około czterdziestopięcioletnia kobieta z krótko ostrzyżonymi włosami, która mówiła konkretnie i bez zbędnych słów.
— Proszę opowiedzieć, co się wydarzyło — powiedziała, otwierając notes.
Alona opowiedziała o spadku, remoncie i wszystkich zachowanych paragonach. Wyjaśniła także, że mieszkanie zostało zapisane na Antona i należało do niego jeszcze przed zawarciem małżeństwa.
Prawniczka słuchała, od czasu do czasu kiwała głową i raz poprosiła o powtórzenie zainwestowanej kwoty.
— Czyli przeznaczyła pani około 900 tysięcy rubli własnych pieniędzy na cudzą nieruchomość — podsumowała. — Są to ulepszenia trwale związane z mieszkaniem. Ponieważ zostały sfinansowane z osobistych środków jednego małżonka, a wykonano je w majątku drugiego, sąd może nakazać właścicielowi wypłatę rekompensaty.
— Można to udowodnić? — zapytała Alona.
— Tak, jeżeli ma pani dokumenty: umowę z wykonawcą, potwierdzenia płatności i wyciągi z konta. Przyda się również potwierdzenie wartości rynkowej mieszkania przed remontem i po jego zakończeniu. Pokaże ono skalę ulepszeń.
— Mam wszystko.
Prawniczka spojrzała na nią z wyraźnym uznaniem.
— W takim razie działamy.
Dokumenty potwierdzające wszystkie wydatki
Przez kolejne tygodnie Alona porządkowała dokumentację.
Miała umowę z ekipą remontową opatrzoną pieczęcią, wykazem przeprowadzonych prac i należną kwotą. Zachowała paragony ze sklepów budowlanych. Płaciła kartą, dlatego dysponowała pełną historią transakcji.
W dokumentach znajdowały się również przelewy bankowe — kilka większych płatności dla wykonawców i dostawców — oraz kosztorys uzgodniony przed rozpoczęciem remontu.
Osobno zamówiła niezależną wycenę mieszkania. Rzeczoznawca przyjechał, obejrzał lokal i przygotował opinię.
W dokumencie znalazły się dwie kwoty:
- wartość rynkowa mieszkania przed remontem — 3 miliony 200 tysięcy rubli;
- wartość po remoncie — 4 miliony 800 tysięcy rubli.
Remont zwiększył więc wartość lokalu o około półtora miliona rubli.
Kiedy Alona przyniosła prawniczce pełną teczkę, kobieta dokładnie przejrzała dokumenty.
— Dobrze. To wystarczy — powiedziała.
Anton próbował podważyć roszczenia
Anton wynajął własnego adwokata. Podczas pierwszej rozprawy próbował wykazać, że remont był wspólną decyzją małżonków, a Alona zainwestowała pieniądze dobrowolnie i bez ustaleń dotyczących ich zwrotu.
Jego stanowisko byłoby bardziej przekonujące, gdyby miał choć jeden przelew, paragon albo rachunek potwierdzający własny udział finansowy.
Nie miał jednak żadnego takiego dokumentu. Wszystkie potwierdzenia płatności były wystawione na Alonę.
Postępowanie trwało trzy miesiące. Podczas drugiej rozprawy sędzia poprosiła o dokładne wskazanie wysokości poniesionych nakładów.
Alona podała precyzyjną kwotę: 862 tysiące rubli, z dokładnością co do jednego rubla.
Anton powiedział coś cicho swojemu adwokatowi, a ten tylko skinął głową.
Sąd przyznał Alonie rekompensatę
Orzeczenie ogłoszono pod koniec sierpnia. Sąd nakazał Antonowi wypłacić byłej żonie rekompensatę za ulepszenia trwale związane z mieszkaniem w wysokości 830 tysięcy rubli.
Uwzględniając opinię rzeczoznawcy dotyczącą wzrostu wartości nieruchomości, sąd uznał żądania Alony za uzasadnione.
Anton zadzwonił do niej jeszcze tego samego wieczoru.
— Alono, nie mam teraz takich pieniędzy.
— To twój problem — odpowiedziała.
— Będę musiał zaciągnąć kredyt.
— Wiem.
Po chwili milczenia Anton dodał:
— Mama twierdzi, że zrobiłaś to specjalnie. Że od początku wszystko zaplanowałaś i obliczyłaś.
Alona spojrzała przez okno. Siedziała przy kuchennym stole w domu matki — przy tym samym, przy którym siadała jako dziecko.
— Anton, kupowałam płytki i wybierałam tapety. Myślałam, że remontuję nasz wspólny dom. Twoja matka i Oksana zdecydowały inaczej. Nic osobistego.
Anton więcej nie zadzwonił.
Ostatnia rata i nowe mieszkanie
Alona otrzymała należne pieniądze w październiku. Anton zaciągnął kredyt konsumpcyjny i spłacił zobowiązanie w trzech ratach.
Ostatni przelew wpłynął we wtorkowy poranek, gdy Alona była w pracy. Telefon cicho zawibrował. Kobieta przeczytała powiadomienie, a następnie schowała urządzenie do kieszeni.
Musiałaby dokończyć raport przed obiadem.
Do listopada wynajęła niewielkie jednopokojowe mieszkanie na trzecim piętrze. Nie miało balkonu, ale znajdowała się w nim jasna kuchnia i wysokie sufity.
Remont był prosty i schludny. Nie wykonała go własnymi rękami i właśnie to uważała za zaletę.
Alona kupiła kilka rzeczy wyłącznie dla siebie. Ułożyła książki na półce, a na parapecie postawiła doniczkę z rośliną, którą sama wybrała.
Pieniądze można odzyskać, zaufania nie zawsze
Ciotka Rita prawdopodobnie uśmiechnęłaby się pod nosem. Zawsze powtarzała, że pieniądze są tylko papierem, natomiast ludzie pozostają ludźmi i nie można zamieniać jednego na drugie.
Alona dawniej kiwała głową, nie zastanawiając się nad głębszym znaczeniem tych słów.
Teraz już je rozumiała.
Odzyskanie zaufania okazało się znacznie trudniejsze niż odzyskanie pieniędzy.
Myślała o tym wieczorami w swoim mieszkaniu, kiedy za oknem zapadał zmrok, a na parapecie stała wybrana przez nią roślina.
Nikt nie mówił jej, gdzie powinna ją postawić.
