Etap 1. “Słowa teścia, po których przestałam oddychać”
Galina stała w korytarzu, czując jak jej serce bije gdzieś w gardle, a każdy oddech staje się coraz płytszy. Chciała już odejść. Naprawdę chciała. Miała zamiar wrócić do sypialni, położyć się obok Kostii, zamknąć oczy i udawać, że niczego nie usłyszała, że życie toczy się normalnym, choć nieco chłodnym, torem, który przyjęli za swój w ostatnich miesiącach. Jednak nogi odmawiały posłuszeństwa, a ciało zdawało się być przykute do podłogi, bo w głosie jej teścia, Giennadija Pawłowicza, usłyszała coś, czego nigdy wcześniej nie doświadczyła. To nie była złość, nie irytacja ani oburzenie. To był ból. Głęboki, męski ból, który nie szukał ujścia w krzyku, ale w słowach wypowiadanych z ciężarem lat. Ojciec mówił do syna nie jak ktoś, kto go karci, ale jak człowiek, który z przerażeniem patrzy na powtarzającą się w rodzinie tragedię, którą sam kiedyś przeżył. Giennadij Pawłowicz, zwykle powściągliwy i nieingerujący w życie dorosłych dzieci, tym razem postanowił przerwać milczenie, które ciążyło mu od dłuższego czasu. Kiedy powiedział, że nie będzie już milczał, Galina wstrzymała oddech, czując, że zaraz usłyszy coś, co może zmienić wszystko. Czuła, że każda sekunda tej ciszy jest jak napięta struna, która zaraz pęknie.Nauki biologiczne
Kostia, słysząc powagę w głosie ojca, próbował przerwać tę rozmowę, ale Giennadij Pawłowicz nie dał się zbyć. Zapytał syna, czy pamięta, jakim był człowiekiem siedem lat temu. Kostia, choć początkowo pewny siebie, odpowiedział, że oczywiście pamięta, ale wtedy jego ojciec zaprzeczył, mówiąc, że stał się kimś zupełnie innym. Galina zamknęła oczy, bo te słowa uderzyły w nią z siłą, której się nie spodziewała. Przypomniała sobie, jakim był jej mąż, gdy się poznali – pełnym życia, troskliwym, gotowym do pomocy. Pamiętała, jak mógł po całym dniu pracy wziąć na ręce ich córkę, Polinę, i kręcić się z nią po pokoju, albo jak o jedenastej wieczorem, widząc jej zmęczenie, sam brał odkurzacz i mówił, żeby odpoczęła. Potrafił zrobić jej poranną kawę, mimo że sam jej nie pił. Ale to wszystko gdzieś zniknęło, rozwiało się między obowiązkami, zmęczeniem i rutyną. Choć był fizycznie obecny, było w nim coś niedostępnego, jakby zamknął się za szklaną ścianą, którą Galina nie potrafiła przebić. Giennadij Pawłowicz, nie dając się zwieść unikom, w końcu wypowiedział słowa, które były jak wyrok: “Żyjesz jak sąsiad we własnym domu”. Galina poczuła, jak coś zaciska się jej w środku, bo dokładnie to samo powiedziała kiedyś mężowi, gdy próbowała mu wytłumaczyć, jak bardzo czuje się osamotniona. Wtedy Kostia tylko się zaśmiał, nazywając jej słowa głupotami, a teraz to samo usłyszał od ojca.
