Powrót do planów, które wydawały się stracone
Przez kolejne miesiące w dni powszednie pracowałam w magazynie, a w weekendy korzystałam z narzędzi taty.
Byłam wyczerpana, ale zadłużenie związane ze szpitalem stopniowo malało.
W końcu mama posadziła mnie przy stole.
— Z tym, co zostało, poradzę sobie sama.
Przesunęła w moją stronę laptop.
— Jesteś pewna?
— Jestem.
Przesunęła komputer jeszcze bliżej.
— Składaj podanie.
Przez chwilę żadna z nas się nie ruszyła. Otwarcie formularza rekrutacyjnego wydawało się dziwnie trudniejsze niż rezygnacja ze studiów.
Wybrałam uczelnię położoną bliżej domu zamiast tej wymarzonej. Nie był to pierwotny plan taty, ale mogłyśmy sobie na to pozwolić.
Kiedy przyszła wiadomość o przyjęciu, mama ją wydrukowała.
Przykleiła kartkę do lodówki.
Żadna z nas nie powiedziała, dlaczego.
Co naprawdę pozostawił po sobie tata
W sobotę przed rozpoczęciem zajęć Victor i ja budowaliśmy półki na książki w domu Mayi.
W połowie pracy Maya oskarżyła go o krzywe trzymanie deski. Victor natychmiast odpowiedział, że nie ma pojęcia, o czym mówi.
Po chwili oboje zaczęli się śmiać.
Stałam obok z dawną poziomicą taty w ręku i myślałam o tym, jak niewiele brakowało, żeby nigdy więcej nie mieli takich chwil.
Spojrzałam na inicjały ojca wyryte na skrzynce.
Przez wszystkie te lata wydawało mu się zapewne, że naprawia półki, drzwi i ogrodzenia.
Ja zaczynałam rozumieć, że pozostawił po sobie coś znacznie trudniejszego do zmierzenia.
Pierwszego ranka przed zajęciami mama patrzyła, jak wkładam plecak do samochodu.
Potem sięgnęłam po skrzynkę taty.
Uniosła brwi.
— Masz zajęcia.
— Wiem.
— Zamierzasz naprawiać uczelnię?
— W sobotę mam zlecenie.
Mama się uśmiechnęła.
Włożyłam skrzynkę do bagażnika.
Tata nie planował żadnej z tych rzeczy.
Ja również.
Zamknęłam bagażnik, spojrzałam na mamę i wypowiedziałam słowa, których tata używał zawsze wtedy, gdy sytuacja wydawała się bez wyjścia:
— Jakoś sobie poradzimy.
Tym razem to ja wierzyłam we własne słowa.
