Smak, o którym decyduję sama
Schodzę po schodach, zostawiając za sobą mieszkanie, zapach rozlanej solanki i atmosferę cudzej wyższości, która przez lata wypełniała każdy jego kąt.
Nie oglądam się za siebie.
Kiedy wychodzę na ulicę, uderza mnie chłodne powietrze. Po dusznej kuchni wydaje się wyjątkowo świeże.
Idę prosto do najbliższego całodobowego bistro na rogu alei.
Zamawiam ogromną porcję gorących frytek.
Kiedy dostaję jedzenie, biorę do ręki lekką plastikową solniczkę i bez pośpiechu posypuję frytki solą. Tym razem nikt nie stoi nade mną. Nikt nie kontroluje ilości. Nikt nie przygotowuje zestawienia moich „nieracjonalnych” decyzji.
Biorę pierwszą frytkę.
Jest chrupiąca, gorąca i niemal parzy mnie w język.
A jednak smakuje mi jak najbardziej wykwintne danie na świecie.
Nie dlatego, że jest idealnie przygotowana.
Po prostu po raz pierwszy od bardzo dawna to ja decyduję, jaki smak ma mieć moje życie.
