— Idź do rodziców i wyciągnij od nich pieniądze. Moja siostra tonie w długach, a ty będziesz się przyglądać? — Wicia rzucił na stół wydruk z banku.
— To nie moi rodzice mają wyciągać twoją siostrę z kolejnego dołka — odsunęłam papiery. — Niech się sama wykaraska.
— Ty chyba zupełnie straciłaś rozum? Alenka to rodzina! A twoi starzy na starość zbierają na trumnę, czy co?
— Nie waż się tak mówić o moich rodzicach! Całe życie harowali, w przeciwieństwie do twojej ukochanej siostrzyczki!
Zapach spalonej jajecznicy wypełnił kuchnię. Wyłączyłam palnik, czując, jak wszystko we mnie wrze. Trzeci raz w tym miesiącu. Trzeci! Alenka wpadała w długi z godną podziwu regularnością — to na futro na kredyt, to na najnowszego iPhone’a, to na wakacje w Turcji.
— Mamo, śniadanie gotowe? — do kuchni zajrzała Nastia, nasza piętnastoletnia córka.
— Zaraz, słoneczko. Tata właśnie wychodzi.
Wicia obrzucił mnie ciężkim spojrzeniem, ale przy dziecku milczał. Drzwi wejściowe zatrzasnęły się — wyszedł, nawet się nie żegnając.
Sięgnęłam po telefon, wybrałam numer mamy. Sygnał wydawał się trwać wieczność.
— Taniuś, dzień dobry! Jak tam u was? — głos mamy, jak zawsze, ciepły i spokojny.
— Mamo, cześć. Wszystko… wszystko w porządku. Jak ty? Tata?
— No, kopiemy ogródek po trochu. Tata nowy tunel wymyślił, mówi, że pomidory będziemy hodować, na sprzedaż puścimy. Emerytura mała, dorobek się przyda.
Serce ścisnęło mi się w piersi. Oboje po siedemdziesiątce, a ciągle pracują, oszczędzając każdy grosz. A ja miałabym przyjść i prosić o ich ciężko zarobione pieniądze na spłatę kolejnego kredytu Alenki za ciuchy?
— Mamo, wpadnę wieczorem, przywiozę wam jedzenie.
— Nie trzeba, Taniuś, mamy wszystko. Ty lepiej z Wicią oszczędzajcie, Nastia niedługo będzie na studia szła.
Po pracy wpadłam do rodziców. Tata grzebał w garażu — przebierał starego Żiguliego, którego kupił jeszcze w latach osiemdziesiątych. Mama w kuchni lepiła pierogi — „dla was z Wicią, do zamrażarki włożycie”.
— Tato, może czas sprzedać ten samochód? Prawie nim nie jeździcie.
— Co ty mówisz, córeczko! To pamiątka. Pamiętasz, jak jeździliśmy nad morze, gdy byłaś mała? Całą drogę śpiewałaś piosenki, a mama ci wtórowała.
Pamiętałam. Szczęście wydawało się wtedy nieskończone. Słony wiatr wpadający przez okno, dłonie mamy zaplatające warkoczyki, żarty taty za kierownicą…
Telefon eksplodował wiadomościami od Wici: „No co? Rozmawiałaś? Alence dzwonią windykatorzy! Potrzebuje pilnie 300 tysięcy!”
Trzysta tysięcy. Rodzice zbierali trzy lata na nowy dach — stary przeciekał. Odkładali z emerytury po pięć tysięcy, odmawiając sobie wszystkiego.
Wróciłam do domu późno. Wicia siedział w salonie, otoczony papierami.
— Jutro jedziemy do twoich. Dość tego przeciągania! — oznajmił zamiast przywitania.
— Nigdzie nie jedziemy. I nie będę ich prosić o pieniądze.
— Co ty gadasz! Alenkę mogą wyrzucić z mieszkania!
— Niech wyrzucą. Może wreszcie do niej dotrze.
Wicia zerwał się, twarz mu poczerwieniała:
— Robisz to specjalnie! Zawsze nienawidziłaś mojej siostry!
— Nienawidzę tego, że siada wam wszystkim na głowie! Gdzie jej mąż? Niech on się tym zajmuje!
— Rozwiedli się pół roku temu, przecież wiesz!
— Wiem. I wiem dlaczego — zmęczył się finansowaniem jej zachcianek!
Następnego ranka obudził mnie dzwonek. Alenka, kto inny.
— Taniuha, ty chyba całkiem oszalałaś? Wicia powiedział, że nawet do rodziców nie chcesz pójść! Ja mam małe dziecko, rozumiesz?
— Rozumiem. I co z tego? Ja też mam córkę. Ona ma się uczyć, a nie spłacać twoje długi!
— No oddam! No Taniuś, błagam! Nie mam już do kogo pójść!
W słuchawce rozległo się szlochanie. Teatr jednego aktora, jak zawsze.
— Alena, sprzedaj swoje futro, markowe torebki, iPhone’a. To pokryje połowę długu.
— Kpisz sobie? To prezenty! Poza tym, jak ja bez telefonu?
— Kup za tysiąc taki z klawiaturą. Dzwonić będziesz mogła.
Rozłączyła się.
