– Więc kłamałeś.– Przemilczałem–– Nie waż się.Głos mamy stał się przerażająco spokojny.– Nie obrażaj mnie słownictwem.Spuścił wzrok. Odwróciła się do mnie. Potem spojrzała na moje zniszczone włosy.– Kochanie, dlaczego to zrobiłaś?Otarłam twarz.– Chciałam, żeby to zniknęło.Mama podeszła i przytuliła mnie. Tata siedział naprzeciwko. Sam. Po raz pierwszy zastanowiłam się, czy tak właśnie czuł się po śmierci Claire. Potem znienawidziłam siebie za to, że zrobiło mi się go żal.
Nowy początek – już jako Lily
Następnego dnia mama zabrała mnie do innego salonu. Fryzjerka przeraziła się, widząc, co zrobiłam. Udało jej się zrobić z tego bardzo krótką fryzurę typu pixie. Ufarbowałam ją na czarno. Mój naturalny kolor. Tata nie skomentował.Przez prawie dwa tygodnie prawie z nim nie rozmawiałam. Mama spała w pokoju gościnnym.Potem zadzwoniła ciocia Ruth. Prawie się rozłączyłam.– Nie dzwonię, żeby bronić twojego ojca.– Dobrze.– Miał rację.– Tak.– Ale jest coś, co powinnaś wiedzieć.Powiedziała, że to ona wysłała stare zdjęcia. Kiedy tata zaczął mówić o tym, jak bardzo ją przypominam, Ruth poczuła się nieswojo. Potem wysłał jej moje zdjęcie z niebieskimi włosami. Zadzwoniła do niego natychmiast.– Kazałam mu przestać.Ścisnęło mnie w piersi.– Czy o tym rozmawialiście, gdy podsłuchałam?– Tak.Cała rozmowa wyglądała inaczej, niż sobie wyobrażałam. Gdy tata powiedział: „Jest prawie gotowa”, Ruth odpowiedziała najwyraźniej: „To jest właśnie problem”. Powiedziała mu, że jestem jego córką, a nie szansą na powrót do Claire. Tata odpowiedział, że chce tylko jednego zdjęcia na moje osiemnaste urodziny. Ruth powiedziała mu, że to niepokojące.– Dlaczego mi o tym nie powiedziałaś?– Powinnam była.– Wszyscy decydują, czego nie muszę wiedzieć.Zamilkła.– Masz rację.Ta odpowiedź pomogła bardziej niż wymówka.Potem zadała nieoczekiwane pytanie.– Chcesz wiedzieć o Claire?Prawie powiedziałam nie. Ale Claire nic mi nie zrobiła. Była siedemnastoletnią dziewczyną, która farbowała włosy na niebiesko, kochała kwaśne cukierki i zmarła, ponieważ dorośli i nastolatki podjęli pewnej nocy fatalne decyzje.– Tak.Ruth wysłała mi paczkę. Nie zdjęcia taty. Rzeczy Claire. Bilet na koncert. Trzy bransoletki. Zeszyt pełen okropnych wierszy. Zepsuty odtwarzacz kasetowy. I list, który Claire napisała do taty po kłótni.Kończył się słowami: „Wiem, że jestem trudna. Ty też. Szczęśliwie dla nas obojga, utknęliśmy ze sobą. Kocham cię nawet, gdy jesteś niemożliwy”.„C.”Płakałam, czytając to. Nie dlatego, że czuła się jak moja siostra. Nie czuła. Jeszcze nie. Płakałam, bo nagle stała się osobą, a nie twarzą, którą ojciec próbował nałożyć na moją.
Terapia, przeprosiny i nowe zdjęcie na ścianie
Tata rozpoczął terapię. Prawdziwą. Nie jedną wizytę, po której twierdził, że „przepracował to”. Co tydzień. Mama postawiła to jako warunek pozostania w domu, dopóki nie zdecyduje, czego chce.Skontaktował się też z Melissą. To go przeraziło. Nie rozmawiali od dziesięcioleci. Nie wiem wszystkiego, o czym rozmawiali. Wiem, że przeprosił. Nie za spowodowanie śmierci Claire. Melissa najwyraźniej powiedziała mu, że dawno przestała w to wierzyć. Ona też przeprosiła. Powiedziała, że obwiniała go, ponieważ obwinianie kogoś było łatwiejsze niż zaakceptowanie, że jeden koszmarny wieczór nie ma jednego winnego.Powiedziała mu też coś innego.– Nie oddajesz czci Claire, zamieniając swoją drugą córkę w nią.Tata sam mi to powiedział. Płakał, gdy to mówił.Trzy miesiące później zapytał, czy chciałabym przejrzeć z nim zdjęcia Claire. Powiedziałam nie. Skinął głową.– Dobrze.Sześć miesięcy później sama zapytałam. To było ważne.Siedzieliśmy na podłodze w jego gabinecie. Opowiadał mi o niej historie. Jak kiedyś wlała płyn do naczyń do fontanny. Jak złamała nadgarstek, próbując przeskoczyć deskorolką nad skrzynką pocztową. Jak chciała zostać weterynarzem, dopóki nie dowiedziała się, że weterynarze czasem muszą usypiać zwierzęta.Zaśmiałam się. Potem poczułam się winna. Tata zauważył.– Możesz się śmiać.– Wiem.Spojrzał na mnie uważnie.– I nie musisz jej lubić dlatego, że ja ją kochałem.To było nowe. Żadnego nacisku. Żadnego porównania. Po prostu pozwolenie.Mam teraz osiemnaście lat. Na urodziny tata dał mi trzysta dolarów. Wpatrywałam się w kopertę.– Nie żartujesz.Zaśmiał się nerwowo.– To nie na włosy.– A na co?– Na co tylko chcesz.Oddalam mu je. Wyglądał na zdezorientowanego.– Nie potrzebuję.I rzeczywiście nie potrzebowałam.Tego popołudnia poszłam do salonu za własne pieniądze. Ufarbowałam włosy na fioletowo. Jasny, absurdalny fiolet. Gdy wróciłam, tata patrzył przez około dwie sekundy. Stare nawyki, może. Potem się uśmiechnął.– Dobrze wygląda.– Tylko dobrze?– Wygląda jak ty.Nie spodziewałam się, że to zdanie mnie uderzy. Ale uderzyło.Teraz zdjęcie Claire wisi w naszym korytarzu. Mama się na to zgodziła. Nie ukryte w gabinecie taty. Nie traktowane jak coś wstydliwego. Jest tam ze wszystkimi innymi rodzinnymi zdjęciami. Moje zdjęcie z przedszkola. Ślub mamy i taty. Babcia. Moje kuzynki. I Claire w wieku siedemnastu lat z jasnoniebieskimi włosami, przewracającą oczami na osobę trzymającą aparat.Tata nie nazywa mnie jej imieniem. Nie każe mi nosić jej ubrań. Nie płaci mi za zachowanie jej fryzury. Czasem łapię go na tym, jak patrzy na oba nasze zdjęcia. Wiem, że wciąż widzi podobieństwa. Może ja też. Ale podobieństwo to nie tożsamość.Tej lekcji musiał się nauczyć.
Fioletowe włosy i nowe spojrzenie
Przez rok myślałam, że mój ojciec jest po prostu dziwnie zaangażowany w moje włosy. Potem odkryłam, że każde dodatkowe sto dolarów, każdy komentarz o odcieniu i każda prośba o krótkie włosy były częścią czegoś, czego mi nigdy nie powiedział. Nie próbował sprawić, żebym była ładniejsza. Próbował sprawić, żebym była znajoma. Przemienić siedemnastoletnią mnie w siedemnastoletnią córkę, którą stracił.Rozumiem teraz, dlaczego to zrobił. Żałoba potrafi sprawić, że ludzie tak rozpaczliwie sięgają w przeszłość, że przestają widzieć to, co stoi przed nimi. Ale zrozumienie czegoś nie czyni tego w porządku.Claire zasługiwała na to, by pamiętać ją jako Claire. A ja zasługiwałam na to, by widzieć mnie jako Lily.Dziś moje włosy są fioletowe. Claire pozostają niebieskie. I tak właśnie powinno być.Czy będąc Lily, dowiedzenie się więcej o Claire pomogłoby ci się uzdrowić, czy sprawiłoby, że jeszcze bardziej czułabyś się, jakbyś żyła w jej cieniu?
