Po pięciu latach odzyskała własne życie
Tydzień później Nastia mieszkała już u rodziców w obwodzie moskiewskim. Złożyła pozew o rozwód i znalazła pracę zdalną jako copywriterka zajmująca się przeredagowywaniem tekstów dla internetowego magazynu.
Zarobki nie były wysokie, ale po raz pierwszy od dawna były to jej własne pieniądze i część nowej codzienności, którą sama zaczęła budować.
Kirył dzwonił codziennie. Prosił, żeby wróciła. Obiecywał zakończyć relację ze Swietłaną i zapewniał, że wreszcie postawi granice swojej matce.
Nastia słuchała, a potem kończyła rozmowę.
Nie chciała już kolejnych obietnic. Przez pięć lat miała wystarczająco dużo czasu, by przekonać się, ile znaczą słowa, za którymi nie idą czyny.
Miesiąc później dostała wiadomość od Raisy Siergiejewny.
„Zniszczyłaś życie mojemu synowi”.
Nastia odpowiedziała krótko:
„Nie. Uwolniłam go od kłamstwa. I siebie również”.
Minął kolejny miesiąc. Nastia odbierała Timofieja po spotkaniu z ojcem, kiedy Kirył zatrzymał ją przed wyjściem.
— Mama już się nie wtrąca. Postawiłem ją na miejscu. Przepraszam, że nie zrobiłem tego wcześniej.
Nastia skinęła głową.
— Za późno, Kirył. Zdecydowanie za późno.
Wzięła syna za rękę i ruszyła w stronę wyjścia.
Nie wiedziała jeszcze dokładnie, jak będzie wyglądała przyszłość. Wiedziała jednak, czego nie chce już nigdy więcej: upokorzeń, fałszu i życia podporządkowanego cudzym oczekiwaniom.
Przed nią była nowa droga. Tym razem jej własna.
I po raz pierwszy od pięciu lat Nastia naprawdę poczuła się wolna.
