Olga stała przy kuchence, mieszając sos w garnku. Aromat czosnku i przypraw wypełniał kuchnię, ale zamiast przyjemnego oczekiwania na kolację, w piersi kotłowało się napięcie. Dziś przychodziła do nich Łarysa — siostra Igora.
— Znowu ona ze swoimi „dobrymi radami” — mruknęła Olga, uderzając łyżką o brzeg garnka.
Drzwi wejściowe otworzyły się i rozległ się głos męża:
— Ol, jesteśmy!
Wzięła głęboki oddech, wymusiła uśmiech i wyszła przywitać gości. Łarysa już ściągała buty, jej płaszcz wisiał na wieszaku, choć Olga setki razy prosiła, żeby wieszać okrycia wierzchnie starannie.
— O, a to nowa sukienka? — Łarysa obrzuciła ją wzrokiem od stóp do głów. — Ciekawy fason… Tylko tobie chyba w niej trochę za ciasno.
Olga zacisnęła pięści, ale milczała.
— No chodźcie, siadajcie — powiedziała, starając się mówić spokojnie.
Igor przeszedł do kuchni, klepiąc ją po ramieniu:
— No co, gospodyni, czym nas częstujesz?
— Zaraz wszystko będzie — skinęła Olga.
Łarysa tymczasem usadowiła się przy stole i wyciągnęła z torebki pudełeczko.
— Masz, to dla ciebie.
Olga otworzyła je — w środku leżały tanie perfumy o ostrym, słodkim zapachu.
— Dziękuję… — ledwie powstrzymała irytację. — Ale mam alergię na takie zapachy.
— Daj spokój — machnęła ręką Łarysa. — Po prostu przewietrz potem.
Igor rozlał wino i kolacja się rozpoczęła. Pierwsze dziesięć minut minęło względnie spokojnie, dopóki Łarysa nie zapytała:
— No co, Ol, nadal będziesz gospodynią domową? Czy jednak znajdziesz pracę?
— Pracuję — odpowiedziała chłodno Olga. — Zdalnie.
— No to przecież niepoważnie! — zaśmiała się Łarysa. — Mój brat zasługuje na żonę z karierą, a nie z dorywczymi zajęciami.
Igor milczał, sięgając po chleb.
Olga poczuła, jak w środku wszystko zaczyna wrzeć.
— Łarysa — zaczęła, starając się mówić spokojnie — jeśli nie podoba ci się, jak żyję, możesz nie przychodzić.
— Oj, co ty się tak denerwujesz? — Łarysa uśmiechnęła się fałszywie. — Przecież życzę ci dobrze.
W tym momencie jej ręka „przypadkiem” trąciła kieliszek.
Czerwone wino chlusnęło na białą sukienkę Olgi.
— Oj, przepraszam! — wykrzyknęła Łarysa, ale w jej oczach nie było ani krzty skruchy.
Olga gwałtownie wstała.
— Dość. Koniec.
— Ol, no co ty… — zaczął Igor.
— Nie — przerwała mu. — Albo ona przeprasza, albo wychodzi.
Łarysa uśmiechnęła się drwiąco:
— Co, włączasz histerię? To był wypadek!
Olga spojrzała na męża. Spuścił wzrok.
Wtedy zrozumiała — ta kolacja zmieni wszystko.
Olga gwałtownie wyszła od stołu, czując, jak gorąca fala gniewu napływa jej do gardła. Plama od wina rozlewała się na białej tkaninie jak krwawy ślad. Odwróciła się gwałtownie do Łarysy:
— To było celowe! Zrobiłaś to specjalnie!
Łarysa odchyliła się na oparcie krzesła, bawiąc się palcami po brzegu kieliszka. Jej usta rozciągnęły się w protekcjonalnym uśmiechu:
— Oj, co ty robisz z muchy słonia? Każdemu może się przytrafić.
Igor w końcu podniósł wzrok znad talerza:
— Ol, uspokój się. To tylko sukienka.
— Tylko sukienka? — Olga zacisnęła pięści tak, że paznokcie wbiły się w dłonie. — To mój ulubiony strój! I to nie pierwszy raz, kiedy ona…
— Kiedy ja co? — Łarysa zrobiła udanie niewinną minę. — Zawsze wszystko dramatyzujesz.
Olga gwałtownie wyszła do kuchni, chwyciła ręcznik i zaczęła trzeć plamę. Woda kapała na płytki, mieszając się z jej łzami. Za plecami rozległy się kroki.
— No już wystarczy — Igor położył rękę na jej ramieniu. — Łarysa nie chciała…
Olga gwałtownie się odwróciła:
— Zawsze ją bronisz! Dlaczego nigdy nie stajesz po mojej stronie?
W salonie Łarysa westchnęła głośno:
— Igor, może lepiej wyjdę? Najwyraźniej jestem tu zbędna.
— Nie, zostajesz — powiedział stanowczo Igor. — To nasz dom i sami decydujemy, kto tu jest zbędny.
Olga poczuła, jakby dostała cios w brzuch. Podniosła powoli głowę:
— Nasz dom? Naprawdę tak uważasz?
Igor unikał jej wzroku. W tym momencie Łarysa pojawiła się w progu, składając ręce na piersi:
— No i znowu urządzasz sceny. Mój brat wraca zmęczony z pracy, a ty…
— Zamknij się! — Olga nie wytrzymała. — Czy ty w ogóle gdzieś pracujesz? Czy tylko przychodzisz tu i mówisz mi, jak mam żyć?
Łarysa zaśmiała się fałszywie:
— Oj, jaka agresywna! Igor, słyszysz, jak ona do mnie mówi?
— Olga, dość! — Igor podniósł głos. — Przekraczasz wszelkie granice!
Olga nagle uświadomiła sobie, że stoi na środku kuchni w zniszczonej sukience, a jej własny mąż broni siostry, która właśnie ją obraziła. W gardle stanął jej ogromny guz.
— Dobrze — powiedziała cicho. — To ja wyjdę.
Skierowała się do sypialni, ale Łarysa nie odpuszczała:
— Zawsze tak ma — jak coś, to od razu w płacz i groźby. Prawdziwa histeryczka.
Olga gwałtownie się odwróciła:
— Chcesz zobaczyć histerię? Zaraz zobaczysz!
Ruszyła w stronę Łarysy, ale Igor stanął między nimi:
— Koniec! Przestań! Nie panujesz nad sobą!
W tym momencie zadzwonił telefon. Łarysa z triumfującą miną wyjęła go z kieszeni:
— Oj, to mama dzwoni. Chyba się martwi, że tak długo mnie nie ma.
Odebrała celowo głośno:
— Tak, mamo, jestem u Igora. Nie, nie, wszystko w porządku… No, jeśli nie liczyć tego, że Olga znowu urządziła scenę…
Olga nie słuchała dalej. Przeszła do sypialni i zatrzasnęła drzwi. Po chwili za drzwiami rozległ się głos Igora:
— Ol, wyjdź. Nie rób tego.
Nie odpowiedziała. Zamiast tego otworzyła szafę i zaczęła wyjmować walizkę. Ręce jej drżały, ale wiedziała na pewno — dziś wszystko się zmieni. Albo on w końcu dokona wyboru, albo… albo ona dokona go za niego.
Zza drzwi dobiegał stłumiony głos Łarysy:
— Niech ostygnie. Zawsze taka emocjonalna…
Olga gwałtownie szarpnęła za uchwyt walizki. Dość. Dziś położy kres temu cyrkowi.
Olga siedziała na brzegu łóżka, patrząc na na wpół spakowaną walizkę. Ręce wciąż jej drżały, ale łzy już wyschły. Za drzwiami w kuchni pobrzękiwała zastawa — Łarysa oczywiście nie pomogła sprzątać, a Igor jak zwykle wziął się za wszystko sam.
Nagle skrzypnęły drzwi. Olga nie odwróciła się, ale po ciężkich krokach poznała — to Igor.
— Ol… — zaczął niepewnie. — Porozmawiajmy.
— O czym? — nie podniosła wzroku. — O tym, jaka jestem histeryczka? Czy o tym, że to „twój dom”, a ja jestem tu tylko tymczasowym gościem?
Igor usiadł obok, sprężyny łóżka zaskrzypiały pod jego ciężarem.
— Źle wszystko zrozumiałaś. Ja po prostu…
— Po prostu nic nie powiedziałeś — przerwała Olga. — Jak zwykle. Gdy twoja siostra oblewa mnie błotem, milczysz. Gdy celowo niszczy moje rzeczy — milczysz. Gdy ona…
— Dość! — Igor gwałtownie wstał. — Ile można? Łarysa nie jest idealna, ale to moja siostra! A ty… zachowujesz się jak dziecko.
Olga powoli podniosła głowę. W jego oczach zobaczyła nie zwykłe zmęczenie, ale coś nowego — irytację? Znużenie?
— Ja jestem dzieckiem? — zaśmiała się gorzko. — A kto przez trzy lata spłacał jej kredyty? Kto dzwonił do jej pracodawcy, gdy zwalniali ją za wagary? Kto…
Szum z korytarza przerwał jej. Za drzwiami wyraźnie ktoś stał i podsłuchiwał. Olga gwałtownie otworzyła drzwi — Łarysa ledwie zdążyła odskoczyć.
— No jasne — parsknęła Olga. — Podsłuchiwanie — to dopiero dorosłe zachowanie.
Łarysa nawet się nie speszyła:
— Szłam do toalety. A wy tak głośno krzyczycie, że pewnie sąsiedzi słyszą.
Przemknęła do łazienki, trzaskając drzwiami. Igor ciężko westchnął:
— Dobrze, odprowadzę ją. Daj nam dziesięć minut.
Olga skinęła głową. Gdy za Igorem zamknęły się drzwi wejściowe, nagle zauważyła, że telefon Łarysy leży na kuchennym stole. Urządzenie wibrowało — przychodziła wiadomość.
Olga wiedziała, że nie powinna tego robić, ale… Wzięła telefon. Na ekranie świeciło powiadomienie od „Mamy”: „Nie zapomnij przypomnieć Igorowi o mieszkaniu. Niech przepisze, póki ona nie…”
Wiadomość się urywała. Olga poczuła, jak lodowacieją jej palce. Ostrożnie przesunęła po ekranie — telefon nie był zablokowany. Serce zabiło jej szybciej, gdy otworzyła korespondencję.
Ostatnie wiadomości:
„Mama: Łarysa, rozmawiałaś z bratem o mieszkaniu?”
„Łarysa: Tak, ale na razie się waha. Boi się, że Olga zrobi awanturę.”
„Mama: Niech zrobi, póki jej nie ma w domu. Później się wyjaśni.”
„Łarysa: I tak nie ma praw, nie są formalnie małżeństwem.”
Olga nagle przypomniała sobie, jak dwa tygodnie temu Igor niespodziewanie zapytał, gdzie przechowuje dokumenty mieszkania. „Na wszelki wypadek” — powiedział wtedy…
Odgłos kluczy w drzwiach sprawił, że wzdrygnęła się. Szybko odłożyła telefon na miejsce i podeszła do okna.
— Odprowadziłem ją — powiedział Igor, wchodząc. — Jutro będzie spokojniej.
Olga milczała. Patrzyła w ciemne okno, w którym odbijała się jej blada twarz.
— Ol? — Igor podszedł bliżej. — Słyszysz mnie?
— Tak — odwróciła się powoli. — Słyszę doskonale. I rozumiem.
Zmarszczył brwi:
— Co masz na myśli?
— Nic — Olga przeszła obok niego do łazienki. — Chcę tylko wziąć prysznic.
Zamknąwszy się w łazience, odkręciła wodę i w końcu dała upust łzom. Woda zmywała ślady wina z sukienki, ale nie mogła zmyć najważniejszego — teraz wiedziała na pewno. Oni z Igorem nie byli rodziną. Była tylko tymczasową lokatorką w jego życiu.
A jutro… Jutro zacznie walczyć.
Minął tydzień od tamtej niefortunnej kolacji. Olga starała się zachowywać jak zwykle, ale w środku wszystko kipiało. Każdego ranka budziła się z jedną myślą — chcą jej odebrać dom. Jej dom, w który włożyła tyle wysiłku, gdzie każdy kąt został urządzony jej rękami.
W piątek Igor wyszedł na firmową imprezę. Olga powiedziała, że zostanie w domu — podobno źle się czuje. Tak naprawdę czekała na ten moment. Gdy tylko drzwi zamknęły się za nim, sięgnęła po stary notes, w którym przed laty zapisywała wszystkie ważne daty i zdarzenia.
Przeglądając pożółkłe strony, znalazła to, czego szukała — zapis o pieniądzach, które Igor pożyczał Łarysie. 300 tysięcy na „pilną operację”, 150 tysięcy na „naprawę samochodu”… Razem prawie milion w ciągu pięciu lat. I ani jednego pokwitowania.
Olga zamyśliła się. Wiedziała, że Łarysa nigdy nie oddała tych pieniędzy. Ale gdzie były dowody?
Nagle jej myśli przerwał odgłos klucza w zamku. Olga zaniepokoiła się — Igor nie powinien wrócić tak wcześnie. Szybko schowała notes i wyszła na korytarz.
— Kto tam? — zapytała głośno.
Nie było odpowiedzi, ale z sypialni dobiegł hałas. Olga ostrożnie podeszła do drzwi i gwałtownie je otworzyła.
Łarysa stała przy jej komodzie i gorączkowo przeglądała papiery w górnej szufladzie. Na widok Olgi wzdrygnęła się, ale szybko wzięła się w garść.
— O! Jesteś w domu… — Łarysa uśmiechnęła się nienaturalnie. — Ja… zapomniałam tu wcześniej kolczyków.
Olga chłodno rozejrzała się po pokoju. Na łóżku leżała otwarta teczka z ich dokumentami.
— Kolczyki w teczce z dokumentami? — powiedziała powoli. — Ciekawe miejsce na przechowywanie biżuterii.
Łarysa zarumieniła się, ale nie straciła rezonu:
— Zawsze wszystko przekręcasz! Ja tylko…
— Szukałaś dokumentów mieszkania — przerwała jej Olga. — Żeby twój brat mógł przepisać je na ciebie. Za moimi plecami.
Łarysa zamarła. W jej oczach błysnął strach, ale niemal natychmiast zastąpiła go zwykła bezczelność.
— Kim ty w ogóle jesteś? — parsknęła. — Nie jesteście z Igorem formalnie małżeństwem, nie masz żadnych praw do tego mieszkania!
— Za to mam prawo wezwać policję za nielegalne wtargnięcie — Olga wyjęła telefon. — Jak myślisz, co powie twój pracodawca, gdy dowie się o twoim kryminalnym talencie?
Łarysa zbladła. Wiedziała, że Olga wie o jej problemach w pracy.
— Ty… niczego nie udowodnisz! — ale w jej głosie słychać już było nuty paniki.
— Kamery na klatce wszystko nagrały — skłamała Olga. — Przyszłaś tu, wiedząc, że mnie nie ma w domu. To już nie tylko rodzinna kłótnia, Łarysa. To przestępstwo.
Łarysa nagle zmieniła się na twarzy. Gwałtownie zrobiła krok naprzód:
— Skończysz tak samo jak twoja matka — samotna i nikomu niepotrzebna!
Olga odskoczyła, jakby ją uderzono. Matka… Jej mama rzeczywiście umarła w samotności, opuszczona przez wszystkich. Jak Łarysa mogła wiedzieć, że to jej najczulszy punkt?
— Wynoś się z mojego domu — wyszeptała Olga. — Natychmiast.
Łarysa chciała coś powiedzieć, ale w tym momencie rozległ się dzwonek do drzwi. Obie kobiety zamarły.
— To… pewnie Igor zapomniał kluczy — powiedziała niepewnie Łarysa.
Olga poszła otworzyć, nie wypuszczając telefonu z ręki. Ale za drzwiami stała niespodziewana gościni — Halina Pietrowna, matka Igora.
— Olga? — teściowa uniosła zdziwione brwi. — Myślałam, że jesteś w pracy. Łarysa tu jest?
Usłyszawszy głos matki, Łarysa wyskoczyła na korytarz:
— Mamo! Ona grozi, że wezwie policję!
Halina Pietrowna obrzuciła Olgę chłodnym spojrzeniem:
— Co to za dzikie porządki w tym domu? Córka przyszła do brata, a wita się ją groźbami?
Olga wzięła głęboki oddech. Wszystko szło nie po jej myśli, ale nie było odwrotu.
— Pani córka włamała się do mojego domu pod moją nieobecność i przeszukiwała moje rzeczy — powiedziała stanowczo. — Mam pełne prawo…
— Twój dom? — Halina Pietrowna uśmiechnęła się złośliwie. — Kochanie, jesteś tu nikim. Tylko tymczasową dziewczyną mojego syna. Łarysa, zbieraj się, wychodzimy.
Łarysa uśmiechnęła się triumfalnie i poszła po rzeczy. Olga stała na środku korytarza, czując, jak ziemia usuwa się jej spod nóg. Ale gdy matka i córka wychodziły już za drzwi, niespodziewanie powiedziała:
— Halino Pietrowno, a wiedziała pani, że pani córka zrobiła trzy aborcje za pieniądze Igora? I że do dziś jest mu winna prawie milion?
Łarysa gwałtownie się odwróciła, jej twarz wykrzywiła się z przerażenia:
— Ty… kłamiesz!
Halina Pietrowna zbladła:
— Co ty za bzdury opowiadasz?
— Sprawdźmy? — Olga podniosła telefon. — Mam numery klinik i pokwitowania. Chce pani omówić to przy wszystkich?
Drzwi zatrzasnęły się za nimi z taką siłą, że zadrżały ściany. Olga powoli osunęła się na podłogę w korytarzu. Po raz pierwszy od wielu lat dała odpór. I to był dopiero początek.
Po wyjściu Łarysy i Haliny Pietrownej zapadła ogłuszająca cisza. Olga siedziała na podłodze w kuchni, obejmując rękami kolana, i nie mogła powstrzymać drżenia palców. To, co właśnie zrobiła, było punktem bez powrotu.
Dzwonek telefonu sprawił, że wzdrygnęła się. Igor. Na ekranie migało jego imię. Olga wzięła głęboki oddech i odebrała, ale nie zdążyła powiedzieć ani słowa.
— Co ty zrobiłaś?! — jego głos ciął powietrze. — Mama dzwoniła do wszystkich krewnych, że obrzucasz naszą rodzinę błotem!
Olga powoli wstała z podłogi, opierając się o brzeg stołu.
— Twoja siostra przeszukiwała naszą sypialnię — powiedziała równym głosem. — Szukała dokumentów mieszkania.
Po drugiej stronie zapadła cisza. Potem Igor odezwał się już ciszej:
— Ol… Wymyślasz. Łarysa po prostu…
— Przyznała się — przerwała Olga. — Wprost powiedziała, że nie mam praw do tego mieszkania. Bo nie jesteśmy formalnie małżeństwem.
Cisza się przeciągnęła. Zbyt długo.
— Igor? — Olga ścisnęła telefon tak mocno, że pobielały jej palce. — Naprawdę planowałeś przepisać mieszkanie?
Westchnął ciężko:
— To… to tylko przezorność. Mama powiedziała, że…
— Dość! — głos Olgi się załamał. — Przestań chować się za spódnicą mamy! Jesteś dorosłym mężczyzną czy nie?
— A ty zachowujesz się jak histeryczna baba! — wybuchnął nagle Igor. — Zawsze wszystko dramatyzujesz! Tak, myślałem o przepisaniu! Bo stałaś się zupełnie nie do wytrzymania!
Olga poczuła, jak coś w niej pęka. Głos stał się dziwnie spokojny:
— Jasne. Więc jutro się wyprowadzam.
— Co? — Igor najwyraźniej nie spodziewał się takiego obrotu. — Ol, poczekaj…
— Nie, Igor. Koniec. To już koniec. — Rozłączyła się.
Telefon natychmiast zadzwonił ponownie, ale Olga wyciszyła dźwięk. Podeszła do okna. Na dworze zapadał już zmierzch, w sąsiednich domach zapalały się światła. Ile razy tak stała, czekając na niego z pracy, marząc o ich wspólnej przyszłości…
Odgłos klucza w zamku sprawił, że odwróciła się. Igor wpadł do mieszkania, jego twarz była wykrzywiona gniewem.
— Czy ty w ogóle rozumiesz, co robisz? — rzucił klucze na stół. — Stawiasz mi ultimatum?
Olga nie ustępowała:
— Nie stawiam ultimatum. Informuję o swojej decyzji.
— Przez jakieś głupoty! — uderzył pięścią w ścianę. — Przez jakieś papiery!
— Nie chodzi o papiery — Olga pokręciła głową. — Chodzi o to, że twoja rodzina od trzech lat traktuje mnie jak chwilowy epizod w twoim życiu. A ty… nigdy nie stanąłeś po mojej stronie.
Igor nagle opadł z sił. Usiadł na krześle i przetarł twarz dłońmi.
— Ol… Uspokójmy się. Jutro wszystko będzie wyglądać inaczej.
— Nie — spojrzała mu prosto w oczy. — Jutro pakuję rzeczy. A na razie… chcę znać prawdę. Naprawdę planowałeś przepisać mieszkanie na Łarysę?
Unikał jej wzroku i to było odpowiedzią.
Olga skinęła głową, jakby potwierdzając coś w myślach. Potem niespodziewanie zapytała:
— Pamiętasz, jak dwa lata temu dałeś Łarysie pięćset tysięcy na leczenie? Nigdy ci ich nie oddała, prawda?
Igor zmarszczył brwi:
— Co to ma do rzeczy? Nie oddała. Miała trudności…
— A trzysta tysięcy na naprawę samochodu? I dwieście na kursy, których nigdy nie skończyła?
— Olga, dość! — znów zaczął się złościć. — To moje pieniądze i sam decyduję, komu je daję!
— Nie — Olga nagle uśmiechnęła się. — To nasze pieniądze. Zarobione w czasie, gdy prowadziłam twój dom, przyjmowałam twoich krewnych, spłacałam twoje długi wobec znajomych. Nasze. Wspólne.
Podeszła do szafy i wyjęła starą teczkę.
— Proszę — podała ją Igorowi. — Pokwitowania. Wszystkie, jakie udało mi się znaleźć. Twoja siostra jest ci winna prawie milion. I wiesz co? Daję ci wybór. Albo jutro idziesz z nią do sądu i żądasz tych pieniędzy z powrotem. Albo…
— Albo co? — spojrzał na teczkę z nienawiścią.
— Albo sama złożę pozew przeciwko niej. Z mojego imienia. I przy okazji opowiem całej waszej rodzinie, na co dokładnie wydała te pieniądze. Na aborcje, Igor. Na trzy aborcje w ciągu dwóch lat.
Twarz Igora zrobiła się szara. Powoli wstał:
— Ty… nie odważysz się…
— Spróbuj mnie powstrzymać — wyszeptała Olga.
Stali naprzeciw siebie i w tym momencie oboje zrozumieli — między nimi wszystko się skończyło. Zostało tylko zdecydować, jak brudny będzie to rozstanie.
Igor pierwszy odwrócił wzrok. Odwrócił się i skierował do wyjścia.
— Ja… przenocuję u znajomych — wymamrotał. — Jutro porozmawiamy.
