Teściowa wyszła, obwiniając Annę
Galina Pietrowna miała łzy w oczach. Chwyciła torbę i ruszyła w stronę drzwi. Zanim jednak wyszła, po raz ostatni odwróciła się do Anny.
Nadal uważała, że to właśnie synowa jest winna wszystkiemu. To przez nią, jak sądziła, syn się zmienił, zaczął stawiać granice i przestał pozwalać matce decydować o swoim życiu.
Anna tym razem nie zamierzała się tłumaczyć. Nie podniosła głosu i nie próbowała udowadniać swojej racji.
— To nie przeze mnie — odpowiedziała spokojnie. — To dlatego, że nie potrafiła pani pozwolić synowi odejść.
Galina Pietrowna nic już nie powiedziała. Wyszła, a drzwi zamknęły się za nią.
Po całej awanturze mieszkanie nagle wydawało się niezwykle ciche. Anna wciąż próbowała zrozumieć nie tylko zachowanie teściowej, lecz także decyzję męża sprzed trzech lat. Tego wieczoru stało się jednak jasne, że Wiktor dokonał wyboru: nie chciał zrywać więzi z matką, ale nie zamierzał również pozwalać jej niszczyć spokoju w swoim małżeństwie.
Dwa tygodnie później wszystko wyglądało inaczej
Minęły dwa tygodnie.
Pewnego wieczoru rozległ się dzwonek do drzwi. Kiedy je otworzyli, na progu stała Galina Pietrowna.
Tym razem nie krzyczała. Nie przyszła również po to, aby stawiać żądania albo po raz kolejny oskarżać Annę. Zachowywała się zupełnie inaczej niż podczas poprzedniej wizyty.
Po raz pierwszy zdobyła się na szczere wyznanie. Przyznała, że po prostu nie potrafi żyć inaczej, ale chce się tego nauczyć.
Nie oznaczało to, że wszystkie wcześniejsze konflikty nagle zniknęły. Był to jednak pierwszy moment, w którym zamiast oskarżeń pojawiło się przyznanie, że dotychczasowy sposób budowania relacji nie może trwać bez końca.
Wiktor objął matkę, ale jednocześnie jasno określił nowe zasady.
— Nie tracisz mnie, ale nie będziesz już za mnie decydować.
Te słowa nie oznaczały odrzucenia. Przeciwnie — wyznaczały granicę, która miała umożliwić im utrzymanie rodzinnej więzi bez nieustannej walki.
