W czwartkowy wieczór Maja przeglądała służbowe wiadomości, kiedy telefon zawibrował.
Powiadomienie z banku.
Obciążenie konta: sto tysięcy rubli.
Znieruchomiała.
Natychmiast otworzyła aplikację.
Jedna operacja.
Biuro podróży „Południowy Brzeg”.
Karta Reginy Nikołajewny.
Drżącymi rękami wybrała numer teściowej.
– Halo, Maju?
– Regino Nikołajewno, co to jest za sto tysięcy?!
– Ach, to. Kupiliśmy z Kostią wycieczkę nad morze. Jedziemy do Soczi na dwa tygodnie.
– Za moje pieniądze?!
– Nie krzycz. To przecież dla zdrowia. Lekarz zalecał mężowi morski klimat.
– Nie miała pani prawa!
– Ależ miałam. Przecież sama dałaś kartę.
– Limit wynosił trzydzieści tysięcy!
– Na zwykłe zakupy. Sprawdziłam i okazało się, że większa płatność przechodzi bez problemu.
Maja zacisnęła palce na telefonie.
– Wydała pani sto tysięcy bez pytania.
– Nie bądź taka skąpa. Dobrze zarabiasz. Rodzinie trzeba pomagać.
Połączenie zostało przerwane.
Maja stała nieruchomo pośrodku salonu.
Po chwili ze sypialni wyszedł Aleksiej.
– Co się stało?
– Twoja matka kupiła sobie wakacje za sto tysięcy z mojego konta.
– Może naprawdę potrzebowali odpoczynku…
– Ty jej bronisz?
– Ja tylko mówię…
– Że wolno jej wydawać moje pieniądze?
– To nasze pieniądze.
Maja roześmiała się gorzko.
– Naprawdę? To ja je zarabiam.
– Jesteśmy rodziną.
– Od trzech lat utrzymuję twoich rodziców! Oddałam im ponad milion!
– Mama nie jest winna temu, że ma niską emeryturę.
Maja spojrzała na niego długo.
– Nie dostanie już ani jednej rubla.
Wyjęła telefon.
Otworzyła aplikację bankową.
Odnalazła dodatkową kartę.
Nacisnęła „Zablokuj”.
Potwierdziła operację.
– Co zrobiłaś?! – krzyknął Aleksiej.
– Zablokowałam kartę.
– Odblokuj ją natychmiast!
– Nie.
– Mama liczyła na te pieniądze!
– To moje konto.
– Jesteś egoistką!
– Nie. Po prostu przestałam być bankomatem.
Przez kolejne trzy dni prawie się do siebie nie odzywali. Aleksiej spał na kanapie. Maja pierwszy raz od lat poczuła ulgę. Nie musiała zastanawiać się, ile pieniędzy znowu zniknie z jej konta.
W niedzielę ktoś gwałtownie zadzwonił do drzwi.
Regina Nikołajewna wpadła do mieszkania bez zdejmowania butów.
– Jak śmiałaś zablokować kartę?!
– Bardzo łatwo.
– Odblokuj ją natychmiast! Skończyły mi się pieniądze!
– Ma pani emeryturę.
– To grosze!
– Proszę na nich żyć.
– Alosza! Powiedz jej!
Aleksiej podszedł do żony.
– Maja, przestań się wygłupiać. Odblokuj kartę.
– Nie.
– Przyjęliśmy cię do rodziny! – krzyczała Regina. – Traktowaliśmy jak córkę!
– Jak córkę? Nie. Jak dojną krowę.
Zapadła ciężka cisza.
Aleksiej zacisnął pięści.
– Dobrze – powiedział w końcu. – W takim razie ja też podejmę decyzję.
