Ovidiu delikatnie pogłaskał psa.
– Pracowaliśmy razem przez osiem lat.
– W wojsku?
Ovidiu skinął głową.
Nie wyglądał na kogoś, kto chciałby ciągnąć tę rozmowę.
Ale policjant już zrozumiał.
Ovidiu Sava nie był tylko spokojnym mężczyzną czytającym książkę na ławce.
Był żołnierzem jednostek specjalnych.
A Bruno nie był zwykłym domowym pupilem.
Był jego psem służbowym i partnerem.
Pracowali razem przez wiele lat.
Bruno był szkolony, by reagować na komendy Ovidiu, dlatego nawet podczas prowokacji pozostał przy swoim właścicielu.
Rareș całkowicie opuścił telefon.
– Vlad…
Tym razem w jego głosie nie było już ani odrobiny rozbawienia.
Vlad mimo wszystko próbował odzyskać pewność siebie.
– Panie władzo, pies zrobił się agresywny. Ja tylko się broniłem.
– To nieprawda.
Wszyscy się odwrócili.
To Anton zabrał głos.
– Co powiedziałeś? – zapytał Vlad.
– Powiedziałem, że to nieprawda.
Anton wyjął z kieszeni własny telefon.
– Pies spokojnie leżał przy ławce. To ty do niego podszedłeś. Ten pan mówił ci, żebyś przestał.
– Anton, uważaj, co mówisz.
– Dlaczego? Bo się na mnie zezłościsz?
Vlad zrobił krok w jego stronę.
Jeden z policjantów natychmiast stanął pomiędzy nimi.
– Proszę zostać na miejscu.
Rareș podniósł telefon.
– Ja też mam nagranie.
Vlad spojrzał na niego.
– Usuń je.
Rareș pokręcił głową.
– To było na żywo. Inni już mają kopie.
Po raz pierwszy trzej przyjaciele przestali stać po tej samej stronie.
Ovidiu jednak nie śledził ich kłótni.
Był przy Brunie.
Kiedy weterynarz ostrożnie umieścił psa w samochodzie, Ovidiu pojechał razem z nim.
Nie interesowało go, jakim samochodem jeździ Vlad.
Nie interesowało go, kim jest jego ojciec.
Ani ile pieniędzy ma jego rodzina.
Chciał tylko jednego.
Wiedzieć, że z Brunem wszystko będzie dobrze.
W klinice czekał prawie dwie godziny.
Kilka razy przeszedł z jednego końca korytarza na drugi, a potem usiadł.
Po raz pierwszy tego dnia jego spokój zdawał się znikać.
Nie z powodu Vlada.
Z powodu Bruna.
Po niemal dwóch godzinach wyszedł weterynarz.
Ovidiu natychmiast wstał.
– Jak on się czuje?
– Miał szczęście. Nie ma poważnych obrażeń. Zostawimy go na obserwacji, ale dojdzie do siebie.
Ovidiu zamknął oczy na sekundę.
– Mogę go zobaczyć?
Kiedy wszedł, Bruno leżał na kocu.
Podniósł głowę, gdy zobaczył Ovidiu.
Mężczyzna usiadł obok niego i położył dłoń na jego klatce piersiowej.
– Tym razem to ja wyniosłem ciebie, partnerze.
Ogon Bruna lekko się poruszył.
Telefon Ovidiu bez przerwy wibrował.
Nagranie rozchodziło się po sieci.
Wiele osób go rozpoznało.
Inni dowiedzieli się, kim był Bruno.
Ale Ovidiu nie chciał sławy.
Kiedy kilka dni później reporter próbował z nim porozmawiać, odpowiedział krótko.
– Chce się pan zemścić na tym młodym człowieku?
– Nie.
