Nie powiedziałem Bence o tym, co przysłała Boglárka.
Następnego ranka pomogłem jej znieść wszystkie cztery walizki. Przez cały czas w taksówce sprawdzała pocztę, od czasu do czasu ściskając moją dłoń.
W hali odlotów lotniska im. Franciszka Liszta Erzsébet trzykrotnie mnie ostrzegła:
„Nie zawracaj jej głowy drobiazgami. Poważny mężczyzna potrzebuje spokoju za granicą”.
Nie widziałem z nami Flory. Później okazało się, że przyleciała osobno i że spotkały się dopiero po kontroli bezpieczeństwa.
Bence pochylił się w moją stronę przed bramką.
„Dziękuję za wszystko. Będziesz musiał utrzymać rodzinę razem przez następne kilka lat”.
Pocałował mnie w czoło.
„Uważaj na siebie” – powiedziałam.
Nie kłamałam.
Naprawdę chciałam, żeby dbał o siebie. Będzie tego wkrótce potrzebował.
Poczekałam, aż zniknie za konsolą. Potem otarłam łzy, zamówiłam taksówkę i pojechałam prosto do banku.
Zgodnie z umową o konto, oboje mogliśmy samodzielnie zarządzać pieniędzmi. Urzędnik pytał mnie o to dwa razy przed dokonaniem przelewu i zablokowaniem karty partnera.
W międzyczasie zachowałam wszystkie dokumenty.
Wyciąg bankowy.
Bilet lotniczy.
Umowę najmu.
Bence ściszył telefon.
Kiedy pieniądze wpłynęły na moje konto, natychmiast zadzwoniłam do prawniczki specjalizującej się w prawie majątkowym małżeńskim, Kingi Fodor.
„Nie wydawaj pieniędzy” – powiedziała. „Oddziel je, zachowaj całą dokumentację, a my złożymy wniosek o tymczasowe ubezpieczenie nieruchomości jeszcze dziś. W ten sposób nie będzie mogła powiedzieć, że ukryła pieniądze.
„A jeśli on twierdzi, że połowa należy do niego?”
„To musi to udowodnić. A ty udowodnisz, skąd pochodzą”.
Samolot Bence’a wylądował we Frankfurcie po południu.
Jego pierwsza wiadomość była nadal spokojna.
„Emese, coś jest nie tak z kartą. Zadzwoń do banku”.
Druga była bardziej niecierpliwa.
„Właśnie mieliśmy wpłacić kaucję za mieszkanie. Zajmij się tym natychmiast”.
Flóra pojawiła się również w czwartej wiadomości.
„Mój kolega stoi obok mnie, postawiłeś mnie w bardzo niezręcznej sytuacji”.
W siódmej zagroził.
„Ja też mam prawo do tych pieniędzy”.
W jedenastej wspomniał o swojej matce.
„Mama jest kompletnie szalona”. Nie zawstydzaj nas”.
Siedemnasta wiadomość brzmiała mniej więcej tak:
„Żono, proszę, posłuchaj mnie. Wszystko ci wyjaśnię”.
Wysłałem tylko jedną odpowiedź e-mailem.
„Od teraz komunikuj się za pośrednictwem mojego prawnika”.
Po tym zablokowałam jego numer.
Minęła niecała godzina, a Erzsébet już pukała do drzwi mojego mieszkania.
– Otwieraj! Wiem, że jesteś w środku!
Kinga poradziła mi, żebym nie zostawała sama, więc Boglárka była ze mną. Włączyła kamerę w telefonie, zanim otworzyłam drzwi.
Erzsébet wpadła. Za nią stała siostra Bence’a, Tímea, ze skrzyżowanymi rękami.
– Co ty zrobiłaś? – syknęła Erzsébet. – Mój syn stoi tam w Niemczech bez pieniędzy!
– Dostaje swoją pensję. Ma nawet własną kartę bankową.
– Nie kłam! Powiedział, że wszystkie twoje pieniądze są na tym koncie.
– Większość pieniędzy pochodzi z mojej pracy i mieszkania sprzed ślubu.
Tímea się roześmiała.
– Znów liczysz, kto ile wpłacił? Normalna żona tego nie robi.
Spojrzałam na nią.
– Płacę za twój samochód Też pożyczkę.
Uśmiech zniknął z jej twarzy.
– To co innego.
– Musisz spłacić od jutra. Masz trzydzieści dni na wzięcie pożyczki na swoje nazwisko. Jeśli ci się nie uda, oddasz samochód.
– Nie dasz rady!
– W umowie jestem dłużnikiem i właścicielem samochodu. Dam radę.
Erzsébet podeszła bliżej.
