Wróciłam do domu na święta, by ratować umierającego brata, lecz rodzice siłą wlali mi tequilę do gardła — dopiero gdy policja otworzyła piwnicę, zrozumiałam, dlaczego śmiali się z jego marskości Część 1 Święta, podczas których nikt nie czekał na cud Ojciec złapał mnie za włosy, zanim zdążyłam krzyknąć. — Otwórz usta, Martusia — syknął mi do ucha, zaciskając drugą rękę na mojej szczęce. — Przecież zawsze lubiłaś robić przedstawienia. Matka stała naprzeciwko z butelką tequili. Na jej czerwonym świątecznym swetrze uśmiechał się bałwan, a nad stołem migotały kolorowe lampki. Z radia płynęła kolęda o pokoju na ziemi. Nigdzie nie było pokoju. Szarpnęłam się, lecz ojciec przycisnął mnie mocniej do oparcia krzesła. Matka wsunęła szyjkę butelki między moje zęby. — Wypij za zdrowie brata — powiedziała z uśmiechem. Alkohol wlał mi się do ust. Zakrztusiłam się. Część spłynęła po brodzie, część połknęłam odruchowo. Tequila paliła gardło jak ogień. Wtedy usłyszałam śmiech. Mój młodszy brat, Paweł, leżał na kanapie w salonie, przykryty kocem. Jego twarz miała żółtawy odcień, brzuch był nienaturalnie opuchnięty, a dłonie drżały nawet wtedy, gdy spał. Lekarze mówili, że jego wątroba przestaje działać. Bez przeszczepu pozostały mu tygodnie, może dni. A nasi rodzice śmiali się, patrząc, jak próbuję uwolnić się z ich rąk. — Proszę… — wydusiłam. — Paweł potrzebuje karetki. — Paweł potrzebuje spokoju — odparła matka. — A ty jak zwykle potrzebujesz publiczności. Na stole, obok półmiska z karpiem, stał jej telefon. Obiektyw był skierowany prosto na mnie. Nagrywała. Dopiero wtedy zrozumiałam, że nie chodziło tylko o upokorzenie. Chcieli mieć film, na którym piję. Pięć lat wcześniej uciekłam z tego domu i przestałam pić, choć nigdy nie byłam alkoholiczką. To rodzice przez całe moje dzieciństwo wmawiali rodzinie, nauczycielom, a później lekarzom, że mam „problem”. Gdy miałam siedemnaście lat, matka dolewała wódkę do mojego soku, a potem pokazywała krewnym, jak bełkoczę. Kiedy próbowałam powiedzieć prawdę, ojciec odpowiadał, że wymyślam historie, by uniknąć odpowiedzialności. Po studiach zerwałam z nimi kontakt. Został tylko Paweł. To dla niego wróciłam. Trzy dni wcześniej zadzwonił do mnie ze szpitala. — Marta, lekarze mówią, że mam marskość — wyszeptał. — Ale ja prawie nie piję. Wiesz o tym. Wiedziałam. Paweł nie znosił alkoholu. Po tym, co widział w naszym domu, nie potrafił nawet znieść zapachu piwa. — Co mówią o przyczynie? — Mama twierdzi, że ukrywałem picie. Tata powiedział lekarzowi, że od lat jestem uzależniony. — To kłamstwo. — Wiem. Zapadła cisza. Usłyszałam jego nierówny oddech. — Marta… przyjedź na święta. Muszę ci coś pokazać. Znalazłem dokumenty w piwnicy. Jeśli będę mówił przez telefon, oni się dowiedzą. Przyjechałam następnego dnia. Rodzice przywitali mnie z przesadną serdecznością. Matka płakała, obejmując mnie w przedpokoju. Ojciec wniósł moją walizkę, jakbyśmy byli zwyczajną rodziną, która po latach wreszcie się pojednała. Paweł siedział przy stole blady i wyczerpany. Kiedy rodzice wyszli do kuchni, ścisnął moją dłoń. — Nie jedz niczego, czego sam nie otworzyłaś — szepnął. Spojrzałam na niego z niedowierzaniem. — O czym ty mówisz? — Później. W nocy. Piwnica. Czerwony segregator. Nie zdążyłam zapytać o więcej. Matka wróciła z rosołem. Przez następne godziny obserwowałam, jak podaje Pawłowi tabletki z małego plastikowego pudełka. Gdy zapytałam, co to jest, odpowiedziała, że witaminy i leki zalecone przez lekarza. — Pokaż opakowania — poprosiłam. Jej twarz zastygła. — Znowu zaczynasz? Ojciec odłożył widelec. — Lekarzem jesteś? — Nie. Ale chcę wiedzieć, co bierze mój brat. — Widzisz? — matka zwróciła się do Pawła. — Przyjechała na jeden dzień i już chce wszystkim rządzić. Paweł nic nie powiedział. Był zbyt słaby. Około dziewiątej wieczorem spróbowałam zejść do piwnicy. Drzwi były zamknięte na nową kłódkę. Ojciec pojawił się za mną tak cicho, że aż drgnęłam. — Czego szukasz? — Starych bombek. — Bombki są na strychu. Stanął między mną a drzwiami. Poczułam od niego zapach kawy i tytoniu. — Paweł powiedział ci coś głupiego? — zapytał. — Rozmawialiśmy o jego zdrowiu. — Twój brat jest ciężko chory. Ma omamy. Lekarze nazywają to encefalopatią wątrobową. W jego głosie było coś niemal czułego, ale oczy pozostały zimne. — Nie wierz we wszystko, co mówi — dodał. — Zawsze miał bujną wyobraźnię. Zupełnie jak ty. Wróciłam do salonu. Paweł spał. Przynajmniej tak mi się wydawało. Nad ranem obudził mnie trzask tłuczonego szkła. Zbiegłam na dół i zobaczyłam brata klęczącego na podłodze obok przewróconej szklanki. Z ust ciekła mu krew. — Dzwoń po karetkę — wychrypiał. Sięgnęłam po telefon, ale matka wyrwała mi go z ręki. — To tylko krwawienie z dziąseł. — On wymiotuje krwią! — Nie dramatyzuj. Ojciec podniósł Pawła i posadził go na kanapie. Zamiast zadzwonić pod numer alarmowy, podał mu kolejną tabletkę. — Co mu dajesz? — krzyknęłam. — Lek uspokajający. — Przy niewydolności wątroby?! Rzuciłam się po telefon leżący na komodzie. Ojciec zastąpił mi drogę. — Usiądź. — Odsuń się. — Powiedziałem: usiądź. Matka przyniosła butelkę tequili. Początkowo myślałam, że chcą napić się sami, jak zawsze, gdy sytuacja stawała się poważna. Ale ojciec chwycił mnie za ramię. — Skoro już robisz scenę, niech przynajmniej będzie wiarygodna — powiedział. Wtedy zaczęli nagrywać. Siłą wlali mi alkohol do ust. Matka powtarzała do kamery: — Marta, przestań pić! Twój brat umiera, a ty znowu jesteś pijana! Krzyczałam, że kłamią, lecz na filmie miało być widać tylko zapłakaną kobietę z rozmazanym makijażem i mokrą od alkoholu bluzą. Paweł otworzył oczy. — Zostawcie ją — wyszeptał. Ojciec nawet na niego nie spojrzał. — Śpij. — Ona… ma być dawcą. Zapadła cisza. Tydzień wcześniej wysłałam lekarzom wyniki badań. Mieliśmy tę samą grupę krwi. Istniała szansa, że mogę oddać Pawłowi fragment wątroby. Rodzice o tym nie wiedzieli. Matka pierwsza odzyskała głos. — Co powiedziałeś? — Marta może mnie uratować. Na twarzy ojca pojawił się wyraz, którego nigdy wcześniej u niego nie widziałam. Strach. Nie smutek. Nie ulga. Strach. Chwycił butelkę mocniej i ponownie przycisnął ją do moich ust. — Po dzisiejszym nikt nie dopuści cię do żadnej operacji — syknął. Paweł spróbował wstać. Zsunął się z kanapy i upadł na kolana. Matka parsknęła śmiechem. — Popatrz na niego. Bohater się znalazł. — Dlaczego się śmiejesz?! — wrzasnęłam. — Twój syn umiera! Jej uśmiech zniknął. Pochyliła się nade mną. — Nie wszyscy ludzie powinni być ratowani. Te słowa zmroziły mnie bardziej niż wszystko, co wydarzyło się wcześniej. Ojciec puścił mnie tylko na moment, żeby podnieść Pawła. Wykorzystałam go. Uderzyłam kolanem w stół, przewracając półmiski, i rzuciłam się do przedpokoju. Matka złapała mnie za bluzę, ale materiał pękł. Wypadłam na zewnątrz w samych skarpetkach. Śnieg w ogrodzie zamienił się w błoto po nocnym deszczu. Biegłam w stronę furtki, krzycząc po pomoc. Za mną wybiegł ojciec. — Łapcie ją! Jest pijana! Zaatakowała chorego brata! W sąsiednim domu zapaliło się światło. Na ganek wyszedł Tomek, mój dawny kolega ze szkoły. Przyjechał do babci na święta. Nie widziałam go od lat. — Marta? — zawołał. — Dzwoń po policję! I karetkę! Paweł umiera! Ojciec chwycił mnie za rękę. Tomek zbiegł ze schodów i stanął między nami. — Proszę ją puścić. — Nie wtrącaj się. Jest pijana i agresywna. — Widziałem przez okno, jak ją pan ciągnął. Ojciec zrobił krok w jego stronę, lecz wtedy z domu dobiegł przeraźliwy krzyk matki. Paweł dostał drgawek. Tomek zadzwonił pod numer alarmowy. Rodzice próbowali zamknąć drzwi przed ratownikami, ale po kilku minutach na podwórze wjechała karetka, a za nią radiowóz. Ratownicy znaleźli Pawła nieprzytomnego na podłodze. Obok leżało plastikowe pudełko z tabletkami. Matka od razu wskazała na mnie. — To ona! Przyjechała pijana, zrobiła awanturę i podała mu coś! Policjantka spojrzała na moją podartą bluzę, zakrwawione usta i siniaki na ramionach. — Czy to prawda? — Nie. Oni siłą wlali mi alkohol. Wszystko nagrywali. Proszę zabezpieczyć telefon matki. — Ona kłamie — powiedział ojciec spokojnie. — Od lat ma problemy psychiczne. Poczułam, jak grunt usuwa mi się spod nóg. Znałam ten ton. W dzieciństwie wystarczał, by dorośli zaczęli patrzeć na mnie z litością i podejrzliwością. Policjantka zwróciła się do matki: — Proszę pokazać nagranie. Matka podała jej telefon. Na filmie rzeczywiście wyglądałam jak pijana awanturnica. Ojciec trzymał mnie poza kadrem. Widać było tylko moje szarpnięcia, mokrą twarz i butelkę przy ustach. Słychać było głos matki: „Marta, przestań pić! Twój brat umiera!” Policjantka zmarszczyła brwi. — Dlaczego pani nagrywała, zamiast odebrać córce butelkę? Matka pobladła. W tym momencie jeden z ratowników podniósł pojemnik z tabletkami. — To nie są witaminy — powiedział. — Na części tabletek nie ma żadnych oznaczeń. Paweł był już na noszach. Otworzył oczy tylko na sekundę. Spojrzał na mnie, a potem na policjantkę. — Piwnica — wyszeptał. — Czerwony… segregator. Ojciec rzucił się w stronę drzwi. Policjant chwycił go za ramię. — Dokąd pan idzie? — Po dokumentację medyczną syna. — Proszę zostać na miejscu. Gdy ratownicy wynosili Pawła, usłyszałam, jak matka mówi pod nosem: — Za późno. I tak niczego nie znajdą. Nie wiedziała, że Tomek właśnie podnosił z ziemi mały klucz, który wypadł ojcu z kieszeni. Klucz do kłódki na drzwiach piwnicy. Wiem, że jesteście ciekawi następnej części, więc proszę, bądźcie cierpliwi i czytajcie dalej w komentarzach poniżej. Dziękuję za zrozumienie tej niedogodności. Zostawcie komentarz „TAK” poniżej i dajcie „Lubię to”, aby otrzymać pełną historię 👇