Na oprawionym plakacie stojącym na trawniku widniało imię Clary.
Moja matka, Teresa, wyszła z domu z czerwonymi, opuchniętymi oczami i rzuciła mi się na szyję.
— Przyjechałeś za późno, Alex. Clara odebrała sobie życie prawie trzy dni temu.
Poczułem, jak ziemia usuwa mi się spod nóg.
— Dlaczego nikt do mnie nie zadzwonił?!
— Nie było z tobą kontaktu. Twój szef, pan Vance, powiedział, że operacji bezpieczeństwa nie można przerywać.
Odepchnąłem ją i wbiegłem do środka.
Trumna stała na środku salonu, gotowa do zamknięcia i zapieczętowania.
Moja ciotka Beatrice, siostra matki i właścicielka miejscowego zakładu pogrzebowego, nalegała, że przed siódmą musimy wyruszyć na cmentarz.
— Nie powinniśmy opóźniać pochówku — powiedziała gładko. — Clara od dawna miała depresję. Najlepiej pozwolić jej spokojnie odejść i ochronić jej dobre imię.
— Ochronić przed czym? — zażądałem odpowiedzi.
Nikt się nie odezwał.
Mój ojciec, Arthur, siedział na wózku przy schodach. Po udarze niemal nie poruszał prawą ręką i prawie nie mówił, ale jego umysł pozostał całkowicie sprawny.
Gdy mnie zobaczył, trzy razy uderzył lewą pięścią w podłokietnik i z paniką spojrzał w stronę trzeciego piętra, gdzie znajdowała się moja sypialnia i pokój Lily.
Matka osunęła się na kolana przy trumnie i zaczęła głośno szlochać.
— Clara, kochanie, dlaczego to zrobiłaś? Wszyscy cię tutaj kochaliśmy!
Wtedy Lily wyrwała się z rąk swojej drugiej babci i drżącym palcem wskazała prosto na Teresę.
— Babcia kłamie! Wujek Derek wyważył drzwi! Skrzywdził mamusię i porwał jej ubrania! Babcia zabrała jej telefon i zamknęła nas w pokoju!
Mój trzydziestoczteroletni brat Derek, stojący przy wejściu do kuchni, pobladł jak ściana.
— Dziecko jest zdezorientowane — wymamrotała szybko matka. — Przeżyła straszną traumę.
Uklęknąłem przed córką.
— Lily, spójrz na mnie. Co widziałaś?
Objęła mnie małymi ramionami za szyję i zaczęła gwałtownie drżeć.
— Mamusia krzyczała twoje imię. Wujek Derek nie pozwalał jej wyjść. Potem babcia zamknęła drzwi od zewnątrz. Mamusia płakała całą noc.
Ojciec ponownie uderzył w podłokietnik wózka.
Tym razem zdecydowanie wskazał pod lewą poduszkę siedziska.
Ciotka Beatrice podniosła głos.
— Alex, nie rób sceny! Najpierw pochowajmy twoją żonę. O sprawach rodzinnych możesz porozmawiać później.
Wyrwałem telefon z ręki jednego z kuzynów i zadzwoniłem pod numer alarmowy.
Matka rzuciła się w moją stronę, próbując odebrać mi aparat.
— Sprawy rodzinne załatwia się w rodzinie! — wrzasnęła.
Spojrzałem na nią i nagle nie potrafiłem rozpoznać kobiety, która mnie wychowała.
— Podejrzana śmierć nie jest sprawą rodzinną.
W oddali zawyły syreny.
Beatrice wycofała się w stronę korytarza, wyjęła telefon i szybko coś napisała.
Zdążyłem zobaczyć cztery słowa na ekranie:
„On już coś podejrzewa”.
Kiedy policjanci weszli do domu, zauważyłem Dereka próbującego wymknąć się w stronę tylnych schodów.
Stanąłem mu prosto na drodze.
— Nikt nie idzie na górę. Nikt niczego nie dotyka.
Brat spuścił wzrok.
