Walka o sprawiedliwość i rozpad małżeństwa
Zdecydowałam się na spotkanie z prawnikiem. Napaść to napaść, niezależnie od tego, czy ma miejsce na ulicy, czy na pogrzebie. Złożyłam oficjalne zawiadomienie na policji. Kiedy funkcjonariusze przesłuchiwali Margaret, próbowała mnie zdyskredytować, bagatelizując sytuację i twierdząc, że jestem po prostu niestabilna emocjonalnie. Jednak zabezpieczone nagranie wideo opowiadało zupełnie inną historię i jednoznacznie ukazywało prawdę.
W odpowiedzi na moje działania Daniel oskarżył mnie o celowe upokorzenie jego rodziny. To był moment, w którym ostatecznie spakowałam swoje rzeczy i odeszłam.
Margaret otrzymała oficjalny sądowy zakaz zbliżania się do mnie. Ponadto władze kościelne zakazały jej uczestnictwa w nabożeństwach. Wkrótce potem nadszedł czas rozprawy. W ponurej sali sędzia odtworzył dostarczone nagranie. Głos mojej teściowej odbijał się głośnym echem w panującej ciszy. Kiedy wideo dobiegło końca, Margaret nie wyglądała już na tak dumną i pewną siebie jak wcześniej.
Została formalnie uznana za winną napaści. Sąd nakazał jej poddanie się terapii psychologicznej oraz odbycie prac społecznych. Wyrok ten na zawsze pozostanie w jej kartotece karnej. Sędzia podsumował sprawę bardzo dobitnie: „Żałoba w żadnym wypadku nie usprawiedliwia przemocy”. Wkrótce po zakończeniu procesu ja i Daniel oficjalnie ogłosiliśmy separację.
