– Musisz być Camila Ríos.
Camila niezręcznie wstała.
– Nie wiedziałam…
– Wiedziałaś – odpowiedziała Mariana. – Nie wiedziałaś tylko, gdzie jesteś.
Arturo zacisnął szczękę.
– Mariano, to nie jest odpowiednie miejsce.
Spojrzała wokół.
– Mylisz się. To jest dokładnie to miejsce.
Octavio podał jej teczkę.
Mariana położyła ją obok kieliszka z winem Arturo.
– Siedzisz przy moim stole, w mojej restauracji, w moim hotelu.
Arturo zaśmiał się nerwowo.
– Twoim hotelu?
Mariana nawet nie mrugnęła.
– Gran Hotel Alvarado należy do Grupy Alvarado. Mój ojciec go założył. A po rozdzieleniu kont, skorygowaniu twoich transakcji i przywróceniu kontroli prawnej, ponownie znajduje się całkowicie pod moją władzą.
Camila zasłoniła usta dłonią.
Arturo ściszył głos.
– Nie wiesz, co mówisz.
– Znam daty, podpisy, przelewy, umowy i nagrania – odpowiedziała.
Otworzyła teczkę.
Wymieniła wszystko:
wygasłe pełnomocnictwa,
nieautoryzowane transfery kapitału,
prywatne długi zabezpieczone nazwiskiem Alvarado,
kłamstwa wobec wspólników,
apartament prezydencki wynajęty z pracownicą własnej firmy, podczas gdy twierdził, że jest w Monterrey.
Camila spojrzała na Arturo, czekając, aż ją obroni.
Nawet na nią nie spojrzał.
Ta cisza zniszczyła całą iluzję.
Sergio wystąpił naprzód.
– Pani Ríos, samochód czeka przy bocznym wyjściu. W poniedziałek otrzyma pani oficjalne zawiadomienie od działu kadr.
Camila drżącymi rękami podniosła torebkę.
– Przepraszam – wyszeptała.
Mariana nic nie odpowiedziała.
Camila odeszła bez splendoru, bez zwycięstwa i bez złudzeń, które sprzedał jej Arturo.
Wtedy Mariana wyjęła kolejną teczkę.
– To są dokumenty rozwodowe.
Arturo spojrzał na nią gniewnie.
– Zaplanowałaś moje upokorzenie.
– Nie. To ty zaplanowałeś zdradę. Ja po prostu przestałam cię chronić.
Poprosił o prywatną rozmowę.
– Przez lata wykorzystywałeś moją dyskrecję jako tarczę. Dzisiaj już jej nie masz.
Przed odejściem położyła jeszcze jeden dokument na stole.
Arturo spojrzał.
Jego twarz momentalnie się zmieniła.
To był dowód, że wykorzystał jedną z nieruchomości jej ojca jako zabezpieczenie prywatnego długu.
Obok jego podpisu znajdował się drugi.
Mariany.
Podrobiony.
Po raz pierwszy od trzynastu lat Arturo zrozumiał, że nie stoi przed złamaną kobietą.
Stał przed kobietą, która mogła go legalnie zniszczyć.
A jeszcze nawet nie pokazała najgorszych dowodów.
—
## CZĘŚĆ 3
Arturo nie spał tej nocy.
Nie wrócił do domu.
Nie wrócił do apartamentu prezydenckiego.
Nie zadzwonił do Camili.
Chodził po hotelowym lobby jak człowiek, który nie wiedział już, gdzie jest jego miejsce.
Następnego ranka konsekwencje zaczęły spadać jedna po drugiej.
Jego firma zwołała nadzwyczajne zebranie.
