November 18, 2026 Feed v2

Żadna kobieta nie zgodziłaby się poślubić bezwzględnego i bezpłodnego bossa mafii… dopóki nie pojawiła się bez grosza przy duszy samotna matka.

„Proszę mi wybaczyć”.

„Zrobiłem tylko uwagę”.

„Obraziłeś moją żonę”.

„Wszyscy wiemy, że to małżeństwo to farsa”.

W pomieszczeniu zapadła cisza.

Gabriel podszedł i stanął przed nim.

„Możesz kwestionować moje interesy. Możesz mówić o moich bliznach. Ale jeśli znów użyjesz ciała mojej żony do zabawiania innych, wyjdziesz stąd bezzębny”.

Federico zbladł.

„Przepraszam, pani Valcárcel”.

Mariana spojrzała na niego.

„Nie potrzebuję pańskich przeprosin. Musi pan nauczyć się patrzeć na kobietę bez oceniania jej wartości przestrzenią, którą zajmuje”.

Kilka obecnych kobiet opuściło kieliszki, żeby ukryć uśmiech.

Tej nocy Mariana zapukała do drzwi sypialni Gabriela. Od ślubu spali osobno.

Kiedy otworzył, przytuliła go.

Gabriel pozostał nieruchomy. Nie był przyzwyczajony do czułości.

Potem objął Marianę ramionami.

„Dziękuję” – wyszeptała. „Nikt nigdy mnie tak nie bronił”.

Pogłaskał ją po twarzy.

„Nie powinienem był mu grozić”.

„Nie to mnie martwiło”.

„A co mnie martwiło?”

„To, że patrzył na mnie, jakby nic mi nie było”.

„Bo nic mi nie jest”.

Mariana zaczęła płakać.

Gabriel pocałował ją z czułością, która nie pasowała do żadnych plotek na jego temat.

Od tamtej nocy małżeństwo przestało być całkowicie udawane.

Jednak szczęście nie trwało długo.

Pewnego popołudnia Mariana poszła odebrać Nicolása ze szkoły. Gdy zbliżała się do samochodu, pickup zablokował wyjazd.

Dwóch mężczyzn obezwładniło strażnika.

Esteban Rojas wysiadł z ciężarówki.

Nie miał już na sobie starych ubrań. Miał na sobie drogi garnitur i uśmiechał się, jakby nigdy nie porzucił syna.

Obok niego stał Don Armando Barragán, patriarcha wrogiej rodziny Gabriela.

„Witaj, Mariano” – powiedział Esteban. „Wygląda na to, że mój dług okazał się doskonałą inwestycją”.

Postawiła Nicolása za sobą.

„Nie zbliżaj się do mnie”.

„To mój syn”.

„Przestałeś być jego ojcem, kiedy wykorzystałeś go, by uciec od problemów”.

Mężczyźni wepchnęli ich do ciężarówki.

Zostali zabrani do opuszczonego magazynu w stanie Meksyk. Mariana osłaniała Nicolása swoim ciałem, podczas gdy Armando wyjaśniał prawdziwy plan.

Nie chcieli tylko pieniędzy.

Chcieli udowodnić komisji, że Gabriel stworzył rodzinę, a Nicolás był synem hazardzisty.

„Szef bez prawowitego spadkobiercy nie może dalej rządzić” – powiedział Armando. „Kiedy wszyscy dowiedzą się prawdy, Gabriel straci stanowisko”.

„Nicolás nie jest narzędziem”.

„Dla takich mężczyzn jak my, każdy nim jest”.

Esteban podszedł do chłopca.

„Chodź do taty”.

Nicolás spojrzał na niego z przerażeniem.

„Mój tata to Gabriel”.

Esteban go uderzył.

Mariana rzuciła się na niego.

„Dotknij go jeszcze raz, a przysięgam, że nie odejdziesz!”

Armando wezwał Gabriela.

Zażądał, by przekazał kilka tras biznesowych i zrezygnował ze stanowiska przed północą.

„Jeśli odmówisz” – zagroził – „kobieta i dziecko znikną”.

Gabriel odpowiedział z przerażającym spokojem.

„Popełniłeś błąd”.

„Jaki błąd?”

„Myślałeś, że skoro nie potrafię być ojcem, to nie wiem, jak nim być”.

Ojcze.

Armando się roześmiał.

„To dziecko nawet nie nosi w sobie twojej krwi”.

„Nosi w sobie moje zaufanie. Moje imię. Moją miłość. To wystarczy, by zniszczyć każdego, kto go dotknie”.

Podczas kłótni mężczyzn Esteban wyciągnął pistolet. Był zdenerwowany i bał się, że Armando go zostawi.

„Zabijmy ich i uciekajmy”.

Wycelował w Nicolása.

Mariana nie myślała.

Rzuciła się na Estebana całym ciężarem. Uderzyła go w klatkę piersiową i oboje upadli. Pistolet wystrzelił w sufit.

Nicolás schował się za skrzyniami.

Jeden z porywaczy złapał Marianę za włosy.

Dalsza część na następnej stronie:
Share on Facebook