Elena nagle gwałtownie podniosła głowę.
„Co?”
„Ponad rok temu. Zabrał ją do kliniki. Sfałszował jej wyniki badań”.
Powoli usiadła.
Sofia poruszyła się i zaczęła jęczeć. Elena instynktownie zaczęła ją kołysać, ale ręce jej się trzęsły.
„Powiedział, że wazektomia się nie udała” – wyszeptała. „Że Sofia to cud”.
Oczywiście.
Marco przygotował dla każdej kobiety inne kłamstwo.
Powiedział mi, że jest płodna.
Powiedział Elenie, że zabieg się nie powiódł.
„Dlaczego akt urodzenia był w moim mieszkaniu?” – zapytałam.
„Marco zrobił go trzy tygodnie temu. Powiedział, że księgowy go potrzebuje, bo Sofia musi być wpisana do jakichś dokumentów. Potem nie odpowiedział, kiedy zapytałam, kiedy go odda.
Spojrzałam na buteleczkę witamin w mojej torbie.
„Te krople też były w mojej szafce”.
Elena je rozpoznała.
„Włożyłam je do torby Marca w zeszłą niedzielę. Sofia musi je brać codziennie. Marco powiedział, że zgubił buteleczkę”.
Zamknęłam oczy.
W zeszłą niedzielę Marco wrócił do domu i powiedział, że był na siłowni.
Poskarżyłam się, bo jego koszulka pachniała kwaśnym mlekiem.
Ona tylko się roześmiała.
„Chyba przytuliłam jedną z koleżanek, która urodziła noworodka”.
W tym momencie ktoś zapukał.
Elena otworzyła drzwi.
W drzwiach stała kobieta, którą widziała w pociągu.
Miała na sobie ten sam ciemny szalik i niosła tę samą znoszoną torbę.
Nie wydawała się zaskoczona, gdy mnie zobaczyła.
„Spojrzałaś” – powiedziała.
„Skąd wiedziałaś?”
Weszła i położyła na stole torbę z chlebem.
Elena nazywała swoją ciocią Soriną, choć tak naprawdę była kuzynką swojej matki. Pomagała opiekować się Sofią, kiedy Marco zniknął na kilka dni.
Sorina usiadła naprzeciwko mnie.
„Nie czytam w myślach ani nie widzę przyszłości, moja córko. Po prostu uważnie obserwuję.
Powiedziała mi, że kilka miesięcy wcześniej Marco zapłacił jej za sprzątanie naszego mieszkania, kiedy ja pracowałam w szkole. Powiedział, że chce mi zrobić niespodziankę, żebym się o tym nie dowiedziała.
Podczas sprzątania z kurtki Marca wypadł akt urodzenia.
Sorina zobaczyła imię Eleny i wszystko zrozumiała.
„Zapytałam go, dlaczego trzyma dwie kobiety w tym samym kłamstwie” – powiedziała. „Wyrwał mi kartkę z ręki i kazał zająć się swoimi sprawami. Potem schował wszystko na szafce. Myślał, że jestem stara i nieuczona i nie śmiałam się odezwać.
„Dlaczego nie przyszłaś do mnie od razu?”
„Nie znałam twojego imienia. Widziałam tylko twoje zdjęcie na korytarzu. Rozpoznałam cię wczoraj w pociągu”.
„A bilet?”
Sorina uśmiechnęła się blado.
„Zapomniałam portfela w mieszkaniu Eleny”. To nie był test zesłany przez Boga. Po prostu miałam zły dzień.
Zakryłam twarz dłońmi.
Myślałam, że zmyśla, żeby się na mnie odegrać za cenę biletu kolejowego.
Zamiast tego, ta staruszka, upokorzona przed całym wagonem, postanowiła mnie bronić, kiedy nikt jej nie bronił.
„Przepraszam za to, co powiedział ci konduktor”.
Sorina wzruszyła ramionami.
„Słowa obcej osoby ranią przez pięć minut. Kłamstwa osoby śpiącej obok mogą skraść lata życia”.
Milczeliśmy.
Potem Elena podała mi swój telefon.
Był na nim setki wiadomości od Marca.
„Jak tylko uporządkuję kilka spraw, będziemy rodziną”.
„Vittoria nie chce dzieci”.
„Od miesięcy śpię na kanapie”.
„Jesteś miłością mojego życia”.
W jednej z wiadomości, które wysłał poprzedniego wieczoru, kiedy robiłam mille-feuille, Marco napisał:
„Mam późne spotkanie. Wpadnę jutro. Tęsknię za moimi dziewczynami”.
Moimi dziewczynami.
A za dziesięć siódma wieczorem napisał do mnie:
„Mój sekretny składnik to ty”.
Poczułam mdłości.
Elena zaczęła cicho płakać.
„Nic nie wiedziałam” – powiedziała. „Przysięgam na życie mojej córki”.
Spojrzałam na nią.
Chciałam jej nienawidzić. Byłoby łatwiej. Mogłabym wskazać ją jako kobietę, która zrujnowała moje małżeństwo, a potem wrócić do domu, do niewinnej ofiary, za którą się uważałam.
Ale na jej biurku były pieluchy w promocji. W lodówce stały dwie szklanki jogurtu i garnek zupy krem z warzyw. Marco płacił jej czynsz, ale ewidentnie nie zapewniał jej cudownego życia, które jej obiecał.
Byłyśmy dwiema kobietami uwięzionymi w tej samej pułapce.
Jedyna różnica polegała na tym, że trzymała w ramionach małą dziewczynkę, która nic nie mogła z tym zrobić.
„Nie musisz mi niczego tłumaczyć” – powiedziałam.
