Tuż za mną szedł Luke, z twarzą pozbawioną emocji niczym zabójca. Po mojej prawej stronie Thomas, Dyrektor Sunrise Ventures. Otaczał nas szereg sześciu potężnych ochroniarzy w czarnych garniturach, emanujących zabójczą siłą, gotowych zmiażdżyć każdego, kto stanie nam na drodze.
Kiedy Hunter zobaczył, jak się pojawiam, wyglądając jak absolutna, nietykalna członkini rodziny królewskiej, jego twarz zastygła w bezruchu. Mikrofon w jego dłoni zadrżał gwałtownie. Patricia zerwała się ze swojego stolika VIP niczym rażony piorunem, przewracając kieliszek czerwonego wina, który zaplamił jej sukienkę niczym krew.
Hunter gorączkowo chwycił mikrofon, a jego głos się załamał. „Tess! Co ty tu, do cholery, robisz? Kto pozwolił ci się przebrać w ten tandetny kostium i przyprowadzić bandytów-statystów, żeby zepsuli mi imprezę? Zwariowałaś? Wiesz, że zaraz powitam prezesa Apex Capital? Ochrona! Wyciągnijcie stąd tę wariatkę!”
Szedłem powoli, z gracją prosto w stronę sceny. Moi ochroniarze rozproszyli się, tworząc stalową ścianę, zmuszając ochronę hotelu do natychmiastowego wycofania się.
Zatrzymałem się tuż u podnóża schodów prowadzących na scenę, patrząc w dół.
Wpatrywałem się w przerażone oczy Huntera.
„Prezesie Vance, dlaczego tak głośno krzyczysz? To psuje twój wizerunek w wyższych sferach” – powiedziałem płynnie, a mój głos niósł się bez mikrofonu. „Wysłałeś mi złote zaproszenie, prawda? Przecież nie kazałbyś ochronie połamać nóg swojemu honorowemu gościowi. To byłoby bardzo niegrzeczne w obecności prezesa Apex Capital”.
Słysząc tytuł, Hunter zamarł. Jego wzrok powędrował ku szeroko otwartym drzwiom, rozpaczliwie mając nadzieję, że zobaczy wchodzącego zbawcę. Ale korytarz był pusty. Nikt inny nie nadchodził. Hunter przeniósł wzrok na mężczyznę stojącego za mną, a jego wyraz twarzy zmienił się z wściekłości w absolutne przerażenie.
„Thomas?” – wyjąkał Hunter, wskazując drżącym palcem. „Ty… ty tu jesteś. Dlaczego idziesz z tą szaloną kobietą? Gdzie jest prezes? Gdzie moje pięćdziesiąt milionów dolarów?”
Thomas całkowicie zignorował Huntera. Podszedł do mnie i nonszalancko zapiął marynarkę. Skinął mi krótko, z szacunkiem.
„Pani Harrington” – oznajmił Thomas, a jego głos rozniósł się po cichym pomieszczeniu. „Zespół ds. zgodności z przepisami SEC zamroził konta Vanguard, a akta dotyczące oszustw elektronicznych zostały przekazane FBI dokładnie tak, jak pani poleciła. Dziesięciomilionowy depozyt powierniczy został zamrożony na czas nieokreślony zgodnie z federalnymi przepisami dotyczącymi przeciwdziałania praniu pieniędzy z powodu oznak nielegalnego pochodzenia funduszy mafii. Oczekuję na kolejne polecenia, panie przewodniczący.”
Słowa dyrektora uderzyły w środek sali balowej niczym bomba atomowa. Cały tlen zniknął.
Hunter zatoczył się do tyłu, potykając się o monitor sceniczny. Mikrofon wypadł mu z ręki i uderzył o drewnianą podłogę z ogłuszającym, przenikliwym piskiem. Otworzył szeroko usta, szczękając zębami, wpatrując się we mnie, jakby patrzył na demona wyrywającego się z piekła, by się zemścić.
Patricii ugięły się nogi i osunęła się na podłogę, zwinięta w stertę taniego aksamitu. Lexi puściła ramię Huntera, cofając się w przerażeniu.
„Przewodniczący… Przewodniczący?” wyjąkał Hunter, z twarzy zlana krwią. „Zwariowałeś? To moja była żona! Asystentka PR!”
Luke zrobił krok naprzód, wyciągnął z teczki atrapę umowy i rzucił ją Hunterowi prosto w twarz. Białe papiery spadły na scenę niczym pieniądze na pogrzeb.
