Fałszywa troska i ukryte plany
Tego wieczoru Zina położyła się spać z ciężkim uczuciem. Wiedziała, że coś jest nie tak. W tych przesadnie miłych gestach, sztucznych uśmiechach i nagłej trosce było coś niepokojącego.
Nie potrafiła jeszcze dokładnie określić czego, ale intuicja podpowiadała jej, że za tym wszystkim kryje się jakiś powód.
Minęły kolejne tygodnie. Stiepan i Nina Pietrowna zdawali się rywalizować w okazywaniu uprzejmości.
Teściowa zaczęła przychodzić codziennie, zawsze przynosząc jakiś drobiazg — ciastka albo kolorowy magazyn. Stiepan nagle przypomniał sobie o pralce i nawet kilka razy wyniósł śmieci bez przypominania.
Jednak Zina czuła, że to nie szczerość. To były maski.
Za każdym uśmiechem i każdym czułym słowem widziała coś innego. Zauważała ich spojrzenia — zachłanne i oceniające, gdy myśleli, że nie patrzy.
Pewnego wieczoru, kiedy szykowała się do pracy, Nina Pietrowna zatrzymała ją przy drzwiach.
— Zineczko, pomyślałam sobie… Może powinniśmy już zacząć planować? No wiesz, jak urządzić mieszkanie. Taka duża przestrzeń, trzeba wszystko dobrze przemyśleć.
— Mamo, jeszcze za wcześnie — przerwał jej Stiepan.
Ale Zina zauważyła jego spojrzenie skierowane do matki. Nie było w nim ostrzeżenia „nie mów o tym”, lecz raczej „nie mów tego przy niej”.
Wtedy po raz pierwszy wyraźnie zrozumiała, że oni już dzielą jej spadek. Już zdecydowali, co gdzie będzie stało. Już uznali, że mieszkanie stanie się ich wspólną własnością.
— Spieszę się do pracy — powiedziała tylko i wyszła.
Prawda u notariusza
Tego dnia szef pozwolił jej wyjść wcześniej. Ważny raport został zakończony, więc Zina postanowiła pojechać do notariusza i dopytać o szczegóły związane ze spadkiem.
Starsza kobieta o zmęczonej twarzy przywitała ją spokojnie.
— Zinaido Michajłowna, proszę wejść. Właśnie miałam do pani dzwonić.
Zina poczuła niepokój.
— Pojawiły się nowe okoliczności — zaczęła notariusz, przeglądając dokumenty. — Zgłosił się kolejny krewny pani wuja. Siostrzeniec. Ma wszystkie dokumenty potwierdzające pokrewieństwo.
Okazało się, że zgodnie z prawem jako bliższy krewny miał pierwszeństwo przed dalszą rodziną.
Zina słuchała w milczeniu.
Mieszkanie… nie dla niej. Inny spadkobierca. Pierwszeństwo…
— Czyli… nic nie dostanę?
— Niestety nie. Spadkobierca złożył już wszystkie wymagane dokumenty.
