Etap 6. Syn, który nie chciał odpowiadać za ojca
Siódmego dnia do Kariny przyjechał jej syn.
Był wysokim, szczupłym chłopakiem o ciemnych włosach. Przywiózł matce ciepłą bluzę i domowe ciastka.
Renata zobaczyła ich w holu.
Karina przytuliła syna, a on z udawaną irytacją mówił, że znowu schudła.
Później Renata spotkała go przy automacie z kawą.
Chłopak spojrzał na nią uważnie.
– Pani jest Renata?
– Tak.
– Mama o pani opowiadała.
Renata mimowolnie się spięła.
– Co dokładnie?
– Że straciła najlepszą przyjaciółkę przez mojego tatę.
Nie było w jego głosie oskarżenia.
Mimo to Renata poczuła się niezręcznie. Nie chciała, aby szesnastoletni chłopak musiał rozstrzygać konflikt sprzed jego urodzenia.
– To sprawy dorosłych, Misza.
– Wiem. Po prostu przed wyjazdem mama napisała do pani list. Gdyby nie odważyła się powiedzieć wszystkiego osobiście, chciała go wysłać.
– Odważyła się.
– To dobrze.
Misza wybrał kakao.
Automat połknął monety, ale niczego nie wydał.
Renata nacisnęła przycisk zwrotu.
Bez rezultatu.
– Tutaj czasami wszystko się zacina – powiedziała.
Misza wzruszył ramionami.
– Jak u ludzi.
Renata mimowolnie się uśmiechnęła.
Po chwili zapytała:
– Często widujesz się z ojcem?
– Rzadko. Teraz jest w trzecim małżeństwie.
Renata zmarszczyła brwi.
– Trzecim?
– Po mamie ożenił się jeszcze dwa razy. Teraz chyba znowu się rozwodzi.
Renata nie poczuła satysfakcji.
Bardziej zdumienie.
Przez tak wiele lat nosiła w sobie historię, której głównym bohaterem wydawał się niezwykły mężczyzna – ktoś, o kogo dwie przyjaciółki miały rywalizować, ktoś, kogo utrata kiedyś wydawała się katastrofą.
Tymczasem Igor okazał się człowiekiem, który przez kolejne lata przechodził od jednej relacji do następnej, zostawiając kobietom różne wersje wydarzeń.
Misza dodał:
– Wie, że mama jest chora. Raz napisał: „Trzymaj się”. Nawet nie zadzwonił.
– Przykro mi.
Chłopak pokręcił głową.
– Nie trzeba. Dawno zrozumiałem, jaki jest.
Przed wyjazdem Misza mocno przytulił matkę.
Później spojrzał na Renatę.
Nie powiedział niczego.
A jednak Renata miała wrażenie, że w jego spojrzeniu kryje się niewypowiedziana prośba: żeby nie dokładała matce kolejnego bólu.
Nie mogła mu tego obiecać.
Nie mogła wybaczyć Karinie tylko dlatego, że jest chora.
Nie mogła zrobić tego także dla jej syna.
Współczucie dla chorego człowieka nie usuwa automatycznie odpowiedzialności za wcześniejsze wybory.
Karina musiała żyć nie z pocieszeniem Renaty, lecz z konsekwencjami własnych decyzji.
Etap 7. Przebaczenie nie oznaczało powrotu
Dziesiątego dnia ponownie usiadły na tej samej ławce nad jeziorem.
Karina wyglądała trochę lepiej. Na policzkach pojawił się delikatny kolor. Zaczęła więcej jeść i nie trzymała już przez cały czas elektronicznego papierosa w dłoni.
– Jutro wyjeżdżam – powiedziała.
– Ja pojutrze.
Karina spojrzała na wodę.
– Czyli pewnie więcej się nie zobaczymy.
– Możliwe.
Karina skinęła głową.
Nie próbowała prosić o numer telefonu ani proponować kolejnego spotkania.
– Dziękuję, że mnie wysłuchałaś.
– Nadal nie wiem, co czuję.
– Nie musisz decydować szybko.
Renata milczała przez chwilę.
– Wiesz, czego chciałam przez osiemnaście lat?
– Czego?
– Żebyś któregoś dnia przyszła do mnie i powiedziała: „Renata, myliłam się”. Wyobrażałam sobie wtedy, że odwracam się i odchodzę. Potem przestałam to sobie wyobrażać.
Karina patrzyła na jezioro.
– Myliłam się.
Renata czekała na uczucie satysfakcji.
Przez lata wyobrażała sobie podobny moment jako coś, co powinno przynieść ulgę.
Nie przyniósł.
Po osiemnastu latach słowa, na które kiedyś tak bardzo czekała, nie mogły cofnąć czasu.
– Wybaczyłabyś mi na moim miejscu? – zapytała Karina.
– Nie wiem.
– Uczciwie.
Renata zastanowiła się.
– Mogę przestać cię nienawidzić. Chociaż chyba od dawna cię nie nienawidziłam. Ale nie mogę przywrócić naszej przyjaźni.
– Rozumiem.
– Nie dlatego, że chcę cię ukarać. Po prostu nas, takich jak wtedy, już nie ma.
Karina powoli skinęła głową.
– Nie liczyłam na to, że ją odzyskam.
Renata spojrzała na nią.
– Ale nie chcę, żebyś umierała z myślą, że zniszczyłaś mi życie.
Karina gwałtownie podniosła oczy.
– Nie zniszczyłam?
– Nie. Było mi bardzo ciężko. Ale później pojawił się Eduard. Urodziła się Uljana. Zbudowałam karierę. Mam dobry dom. Mam dobre życie.
Karina uśmiechnęła się słabo.
– Cieszę się.
– Ja też.
Renata wyjęła z kieszeni list Igora.
– Nie jest mi już potrzebny.
– Co z nim zrobisz?
Renata rozerwała kartkę na pół.
Potem jeszcze raz.
Kawałki papieru schowała do kieszeni, bo nie chciała zostawiać śmieci nad jeziorem.
– Wyrzucę.
Karina przez chwilę obserwowała jej dłonie.
– A zdjęcie?
– Jakie?
– To zdjęcie.
Renata zrozumiała.
– Dawno go nie mam.
Karina po raz pierwszy uśmiechnęła się bez charakterystycznego poczucia winy. Przez chwilę w jej twarzy było coś z dawnej dziewczyny, którą Renata znała przed całą historią z Igorem.
– Zawsze szybko pozbywałaś się niepotrzebnych rzeczy.
Renata również się uśmiechnęła.
– Nie zawsze. Niektóre nosiłam ze sobą przez osiemnaście lat.
Przed wyjazdem Kariny objęły się.
Krótko.
Ostrożnie.
Nie jak najlepsze przyjaciółki, które po latach odzyskały dawną bliskość.
Nie próbowały udawać, że można po prostu cofnąć osiemnaście lat.
Objęły się jak dwie kobiety, które wreszcie oddały sobie prawdę.
