Nadal nalewałam kawę.
— Jedź ostrożnie.
Dwadzieścia minut później Ryan skręcił na podjazd moich rodziców. Potem gwałtownie zahamował. Mój ojciec stał obok Daniela Cho. Obok Daniela stał Marcus Bell. Ryan rozpoznał obu mężczyzn z pracy. Zbladł.
Przyjechałam chwilę później samochodem matki. Ryan wysiadł powoli.
— Co to jest?
Daniel odpowiedział pierwszy.
— Spotkanie, na które bardzo chciałeś przyjść z panem Carterem.
Ryan spojrzał na tatę.
— W sprawie inwestycji?
Mój ojciec skrzyżował ręce.
— W sprawie tego, dlaczego próbowałeś przekonać mnie do zainwestowania 150 000 dolarów w firmę należącą do twojego brata, jednocześnie ukrywając, że finansujesz ją długiem zaciągniętym pod dom mojej córki.
Ryan odwrócił się w moją stronę.
— Grzebałaś w moich kontach?
— W naszych kontach – powiedziałam.
Jego głos się podniósł.
— Nie miałaś prawa…
Marcus przerwał mu.
— Miała pełne prawo przejrzeć małżeńskie dokumenty finansowe.
Potem Daniel podał mu kopertę.
— Emma złożyła pozew rozwodowy dziś rano. Wystąpiła również o tymczasowe nakazy uniemożliwiające dalsze zaciąganie pożyczek pod nieruchomość.
Ryan zaśmiał się ostro.
— Jesteś bezrobotna. Nie stać cię na wojnę.
— Nie jestem już bezrobotna.
Jego uśmiech zniknął.
Trzy dni po Bożym Narodzeniu były klient zatrudnił mnie jako dyrektor ds. etyki i compliance – z wyższą pensją. Nie powiedziałam Ryanowi, ponieważ chciałam zobaczyć, kim się stanie, gdy pomyśli, że nic nie mam. Teraz wiedziałam.
Jego telefon zadzwonił. Szef. Ryan zignorował go. Zadzwonił ponownie. Marcus powiedział spokojnie:
— Kontrole dostawców w twojej firmie uruchomiły przegląd wczoraj. Northstar zostało automatycznie oznaczone.
Ryan wpatrywał się w niego. Telefon zadzwonił po raz trzeci. Odebrał. Patrzyliśmy, jak jego wyraz twarzy się załamuje.
— Co masz na myśli, zawieszony?
Cisza.
— Nie. Mogę to wyjaśnić.
Do końca tygodnia Ryan został zwolniony. Kontrakt konsultingowy Caleba został anulowany, a Northstar wplątało się w spór cywilny o nienależnie uzyskane płatności. Rodzice Ryana również zażądali zwrotu pieniędzy, które od nich pożyczył. Obwiniał mnie. Pozwoliłam, by dokumenty mówiły same za siebie.
Sześć miesięcy później nasz rozwód został sfinalizowany. Zatrzymałam dom po refinansowaniu go na moje nazwisko, z udziałem Ryana pomniejszonym o długi małżeńskie, które zaciągnął. Moi rodzice wreszcie otrzymali swój prezent świąteczny: dwa bilety do Włoch, opłacone z mojej pierwszej premii.
Po raz pierwszy od miesięcy w domu panował spokój, a nie pustka, i mogłam spać bez sprawdzania kont finansowych w środku nocy. W noc przed ich lotem siedzieliśmy na werandzie moich rodziców, pijąc wino. Tata uśmiechnął się.
— Najlepszy drugi stycznia w moim życiu.
Po drugiej stronie miasta Ryan mieszkał w pokoju gościnnym Caleba, borykając się z procesami i próbując odbudować karierę, którą prawie zniszczył. Nie czułam już triumfu. Czułam wolność. A wolność była jedyną zemstą, która z czasem stawała się coraz słodsza.
