— Przyjechałam do syna, a ty wynoś się stąd! — krzyknęła Galina Pietrowna, stojąc pośrodku przedpokoju tak, jakby nie znajdowała się w mieszkaniu syna i synowej, lecz na własnym terytorium.
Anna zatrzymała się przy szafie. Dopiero co wróciła z pracy, zmęczona i wyczerpana, a ostatnią rzeczą, na jaką miała siłę, była kolejna kłótnia. Nie zdążyła nawet spokojnie zdjąć kurtki. Od pierwszej chwili czuła, że w mieszkaniu panuje ciężka, napięta atmosfera.
Galina Pietrowna stała kilka kroków dalej z torbą pełną zakupów. Patrzyła na synową z takim wyrzutem, jakby Anna zrobiła coś niewybaczalnego. Nie było w tym spojrzeniu ani odrobiny serdeczności. Była za to złość i przekonanie, że to właśnie ona ma prawo decydować o wszystkim, co dzieje się w życiu jej syna.
Anna przez moment milczała. Wiedziała, że podniesiony głos tylko pogorszy sytuację, dlatego odpowiedziała możliwie spokojnie:
— To także moje mieszkanie.
Galina Pietrowna spojrzała na nią z niedowierzaniem.
— Twoje?! — oburzyła się, gwałtownie rozkładając ręce. — Jesteś tutaj tylko tymczasowo, dopóki mój syn cię toleruje!
Słowa zabolały, ale Anna nie odpowiedziała. Nie był to pierwszy raz, kiedy teściowa próbowała pokazać jej, że uważa ją za kogoś obcego. Tym razem jednak atmosfera była inna. Jakby wszystko, co przez długi czas pozostawało niewypowiedziane, miało właśnie znaleźć swój finał.
Wiktor w końcu przerwał kłótnię
W tej samej chwili z pokoju wyszedł Wiktor. Ku zaskoczeniu Anny nie wyglądał ani na zdenerwowanego, ani na zagubionego. Był wyjątkowo spokojny i opanowany.
— Mamo, wystarczy — powiedział cicho.
Galina Pietrowna natychmiast odwróciła się w jego stronę.
— Co wystarczy?! Dałam ci życie! A ty pozwalasz jej…
Nie dokończyła.
Wiktor nie wdawał się w kolejną wymianę zdań. Zamiast tego podszedł do stołu i położył na nim niebieską teczkę.
Ten prosty gest nagle zmienił atmosferę w mieszkaniu. Anna spojrzała na męża, nie rozumiejąc, co zamierza zrobić. Galina Pietrowna również zamilkła.
— Otwórz — powiedział Wiktor do matki.
— Co to jest?
— Otwórz i przeczytaj.
Galina Pietrowna niepewnie sięgnęła po teczkę. Jeszcze przed chwilą krzyczała, ale teraz jej ruchy stały się znacznie wolniejsze. Otworzyła ją i zaczęła przeglądać znajdujące się w środku dokumenty.
Były tam umowy, wypisy i inne dokumenty. Wśród zapisów pojawiało się również jej imię.
Kobieta czytała przez chwilę, po czym gwałtownie podniosła wzrok.
— O jakim mieszkaniu jest tutaj mowa?
Wiktor nawet nie drgnął.
— O tym, w którym teraz stoisz.
Galina Pietrowna zatrzasnęła teczkę.
— Zwariowałeś?! Przecież to twoje mieszkanie!
— Jest zapisane na Annę — odpowiedział stanowczo Wiktor.
Anna spojrzała na niego zaskoczona. Nie spodziewała się tych słów, ponieważ sama nie wiedziała o tym, co zrobił jej mąż.
Anna również nie znała prawdy
Jak się okazało, Wiktor załatwił wszystko w tajemnicy trzy lata wcześniej. Anna nie miała pojęcia, że mieszkanie zostało zapisane właśnie na nią. Informacja, która wywołała szok u Galiny Pietrowny, była więc równie niespodziewana dla synowej.
Teściowa przez moment wyglądała tak, jakby nie była w stanie uwierzyć w to, co usłyszała. Chwilę później jej niedowierzanie ustąpiło miejsca wściekłości.
Zaczęła oskarżać Annę. W jej przekonaniu to synowa musiała stać za decyzją Wiktora. Nie chciała przyjąć do wiadomości, że Anna sama właśnie dowiedziała się o wszystkim.
Wiktor pozwolił matce mówić tylko przez chwilę.
— Przychodziłaś tutaj tak, jakby to był twój dom! — przerwał jej chłodno. — Upokarzałaś Annę!
— Jestem twoją matką!
— A to jest moja rodzina! — tym razem Wiktor podniósł głos. — Wybrałem spokojne życie.
W mieszkaniu zapadła cisza.
Nie chodziło już wyłącznie o dokumenty ani o to, na kogo formalnie zapisane było mieszkanie. Wiktor po raz pierwszy tak wyraźnie pokazał matce, że istnieje granica, której nie pozwoli jej przekraczać.
Galina Pietrowna była przyzwyczajona do tego, że może ingerować w życie syna. Teraz zobaczyła, że Wiktor nie zamierza dłużej podporządkowywać się jej oczekiwaniom.
