O trzeciej nad ranem mój wnuk stanął w moich drzwiach, cały w błocie, drżący, z przerażeniem w oczach. „Proszę, ratuj mnie” – wyszeptał. „Tata mnie uderzył… bo coś zobaczyłem”. Wpuściłem go, ogrzałem i zawołałem zięcia. Jego odpowiedź była groźbą: „Natychmiast go odeślij albo wynoś się z tego domu”. Odmówiłem i zamknąłem drzwi na klucz. O wschodzie słońca zawyły syreny, a mnie oskarżono o porwanie. Myślał, że się wścieknę. Za chwilę miał się dowiedzieć, kim naprawdę jestem.

„Mam też dane geolokalizacyjne” – kontynuowałem. „Nie byłeś na wysypisku, Richard. Byłeś w starym kamieniołomie przy drodze nr 9. Myślałeś, że woda jest wystarczająco głęboka”.

W pokoju panowała grobowa cisza. Na zewnątrz szalała burza, ale w środku powietrze było ciężkie od grozy.

Szef Miller spojrzał na Richarda. „Richard… o czym ona mówi?”

„Ona to wszystko zmyśla!” – krzyknął Richard, czerwieniąc się ze złości. „Zhakowała mój samochód? To nielegalne! Aresztować ją za hakowanie!”

„Morderstwo też jest nielegalne, Richardzie” – powiedziałem.

Richard spojrzał na Millera. „Zastrzel go”.

Miller cofnął się. „Co?”

„Ona ma broń!” skłamał Richard, wskazując na moje ręce pod kołdrą. „Widziałem! Ona nas zabije! Zastrzel ją, Miller, albo przysięgam na Boga, że ​​wyjawię każdą łapówkę, którą wziąłeś!”

To był manewr przypartego do muru szczura. Richard wiedział, że wpadł w pułapkę. Teraz musiał wyeliminować świadka.

Miller spojrzał na mnie. Pocił się. Był skorumpowanym człowiekiem, słabym człowiekiem, ale czy był mordercą?

„Pani Vance” – powiedział Miller drżącym głosem. „Pokaż mi ręce. Powoli”.

„Nie chcesz tego robić, szefie” – ostrzegłem.