– Alosza, zrób to dla mamy. Daj jej kartę, żeby nie musiała ciągle prosić – nalegał mąż, patrząc na Maję z wyrzutem.
Maja milczała. Czuła, że to zły pomysł, ale od kilku dni słyszała te same argumenty. Była zmęczona kolejnymi prośbami i niekończącymi się rozmowami. W końcu ustąpiła, choć gdzieś w środku miała przeczucie, że zapłaci za tę decyzję znacznie więcej niż pieniędzmi.
Odchyliła się na oparcie biurowego fotela i rozmasowała zesztywniały kark. Monitor pokazywał wpół do dziewiątej wieczorem. W ogromnym biurze było już pusto. Zapisała raport, zamknęła wszystkie programy i spakowała rzeczy. Praca starszej analityczki w dużej firmie IT wymagała pełnego zaangażowania, ale przynosiła też odpowiednie zarobki – dwieście osiemdziesiąt tysięcy rubli miesięcznie oraz premie kwartalne.
Przed blokiem czekał na nią Aleksiej z torbą gorącego jedzenia.
– Znowu zostałaś dłużej – powiedział z uśmiechem i pocałował ją w skroń. – Kupiłem twoją ulubioną pastę.
– Dziękuję. A jak tobie minął dzień?
– Jak zwykle. Spotkania, raporty, szef znów narzekał na wyniki.
Aleksiej pracował jako menedżer sprzedaży w niewielkiej firmie handlowej. Zarabiał niespełna sto tysięcy rubli i nie dostawał premii. Różnica między ich dochodami była ogromna, ale Maja nigdy nie próbowała go tym zawstydzać. Wspierała męża i wierzyła, że wspólnie zbudują przyszłość.
Pierwsze miesiące po ślubie były spokojne. Wynajmowali mieszkanie, odkładali pieniądze na wkład własny do kredytu hipotecznego i planowali zakup własnego lokum.
Wszystko zmieniło się wraz z telefonami od Reginy Nikołajewny.
– Aloszeńka, synku, mamy kłopoty. Opłaty wzrosły. Możesz pomóc?
Aleksiej zawsze odpowiadał tak samo.
– Oczywiście, mamo.
Po każdej rozmowie patrzył na Maję.
– Rodzicom brakuje pieniędzy. Możemy przelać dwadzieścia tysięcy?
Maja zgadzała się. Potem pojawiły się wydatki na leki. Później zepsuta lodówka. Następnie rachunki, buty, kolejne pilne potrzeby. Przelewy po dwadzieścia lub trzydzieści tysięcy stały się czymś zwyczajnym.
Z czasem zauważyła, że oszczędności na mieszkanie topnieją. W ciągu pierwszych sześciu miesięcy oddała rodzicom męża sto osiemdziesiąt tysięcy rubli.
– Może twój tata mógłby znaleźć jakąś lekką pracę? – zapytała kiedyś ostrożnie.
– Ojciec ma już sześćdziesiąt dwa lata.
– A twoja mama?
– Jest chora.
Na tym rozmowa się kończyła.
Minęły trzy lata.
Regina Nikołajewna dzwoniła niemal co tydzień. Aleksiej przestał nawet dziękować żonie. Pomoc stała się dla wszystkich czymś oczywistym.
Pewnego ranka Maja otworzyła historię przelewów i zaczęła wszystko sumować.
Kiedy zobaczyła wynik, zamarła.
Milion sto dwadzieścia tysięcy rubli.
Za te pieniądze mogłaby wpłacić solidny wkład własny na mieszkanie albo kupić samochód.
– Nad czym się zastanawiasz? – zapytał Aleksiej.
– Policzyłam, ile przez trzy lata przekazałam twoim rodzicom. Ponad milion.
– I co z tego? Przecież pomagamy rodzinie.
– Ja pracuję od rana do nocy, odkładam na mieszkanie, a ogromna część pieniędzy znika.
– Tobie przecież wystarcza.
– Wystarcza tylko dlatego, że tyle zarabiam.
Aleksiej zmarszczył brwi.
– Maja, nie zaczynaj.
Kilka dni później wrócił do domu z nowym pomysłem.
– Może wyrobisz mamie dodatkową kartę?
– Po co?
– Żeby nie musiała ciągle prosić. Ustaw limit i będzie korzystała tylko wtedy, kiedy czegoś potrzebuje.
Maja od razu odmówiła.
– To bardzo zły pomysł.
Ale Aleksiej nalegał każdego dnia. Zapewniał, że będzie kontrolował wydatki matki, przekonywał, że wszystkim będzie łatwiej.
W końcu Maja ustąpiła.
Wyrobiła dodatkową kartę, podpięła ją do swojego konta i ustawiła miesięczny limit trzydziestu tysięcy rubli.
Pierwszy miesiąc wyglądał rozsądnie. Regina wydała dwadzieścia dwa tysiące na jedzenie, leki i rachunki.
Drugi miesiąc – dwadzieścia osiem.
Trzeci – dokładnie trzydzieści.
Po pół roku wydatki zaczęły się zmieniać. W historii operacji pojawiły się restauracje, salony kosmetyczne i sklepy odzieżowe.
– Twoja mama wydaje moje pieniądze na restauracje – powiedziała Maja, pokazując mężowi wyciąg.
– Może świętowała urodziny.
– Co tydzień?
– Nie można przecież żyć tylko rachunkami.
– Za moje pieniądze chce dobrze wyglądać.
– Za nasze – poprawił ją Aleksiej.
Maja nic już nie odpowiedziała.
