Część 1:
Zawsze zakładałam, że młoda gotka, która odwiedzała moją mamę w każdą sobotę, była po prostu nową, niezwykłą przyjaciółką.
Po śmierci mamy odkryłam, że ich relacja zaczęła się z powodu czegoś o wiele głębszego.
Im więcej się dowiadywałam, tym bardziej uświadamiałam sobie, że moja mama przez lata nosiła w sobie żal, którego żadne z nas do końca nie rozumiało.
Raven czekała, aż prawie wszyscy wyjdą z pogrzebu, zanim do mnie podeszła.
Przez całą ceremonię starałam się na nią nie patrzeć.
Stała z tyłu sali w długim, czarnym płaszczu, a srebrne pierścionki i kolczyki odbijały światło za każdym razem, gdy się poruszała.
Od miesięcy widywałam ją siedzącą przy kuchennym stole mamy w każdą sobotę, jakby to było jej miejsce.
Nigdy nie rozumiałam dlaczego.
Teraz mamy nie było, a Raven szła w moim kierunku z mocno zaciśniętą dłonią.
„Maeve”.
Odwróciłam się.
Jej oczy były opuchnięte od płaczu.
„Dziękuję, że przyszłaś” – powiedziałam.
Skinęła głową i powoli otworzyła dłoń.
Leżał tam malutki mosiężny kluczyk.
Zmarszczyłam brwi.
„Co to jest?”
„Twoja matka kazała mi ci go dać po swojej śmierci”.
Ścisnął mi się żołądek.
„Co on otwiera?”
„Powiedziała, że zrozumiesz, jak go znajdziesz”.
Wpatrywałam się w nią.
„Dlaczego mama sama mi go nie dała?”
Raven zawahała się.
„Może dlatego, że myślała, że schowasz go w bezpiecznym miejscu i unikniesz dowiedzenia się, do czego służy”.
Komentarz zabolał.
„Nie znasz mnie”.
„Nie” – odpowiedziała cicho Raven. „Ale Doris znała”.
Na chwilę smutek przerodził się w irytację.
„To dlaczego moja matka ci to powierzyła?”
Wyraz twarzy Raven złagodniał.
„Nie znałam jej lepiej niż ty”.
„To po co ci ten klucz?”
„Bo znałam część jej, której ty nie znałaś”.
Zanim zdążyłam zapytać, co ma na myśli, pojawił się mój mąż, Tom, niosąc mój płaszcz.
Raven odsunęła się.
„Nie chowaj klucza w szufladzie”.
Potem odeszła.
Stałam tam, przyciskając metalowy klucz do dłoni.
Jedno pytanie nie dawało mi spokoju.
Co ukrywała moja matka?
Kiedy pierwszy raz spotkałam Raven, siedziała na starym krześle mojego ojca i piła herbatę z najlepszej porcelany mamy.
Weszłam do kuchni z zakupami i natychmiast się zatrzymałam.
„Mamo?”
Moja matka, Doris, podniosła wzrok.
Miała siedemdziesiąt trzy lata i wciąż czuła się najszczęśliwsza w tej małej kuchni, otoczona książkami, herbatą i ogrodem na zewnątrz.
„Proszę bardzo, Maeve”.
Kobieta obok niej odwróciła się.
Nie mogła mieć dużo więcej niż dwadzieścia pięć lat.
Czarne ubranie zakrywało ją od szyi po buty.
Tatuaże biegły wzdłuż obu przedramion, a kilka srebrnych kolczyków odbijało popołudniowe światło.
„To Raven” – powiedziała mama. „To przyjaciółka”.
Raven grzecznie wstała.
„Miło mi cię poznać”.
„Tobie też”.
Ale moja uwaga wciąż wracała do krzesła taty.
Raven to zauważyła.
„Czy siedzę gdzieś, gdzie nie powinnam?”
„Nie” – powiedziałam szybko. „W porządku. Skąd właściwie się znacie?”
„Spotkałyśmy się na kawie” – odpowiedziała mama.
„W kawiarni przy księgarni” – dodała Raven. „Powiedziała mi, że powieść, którą czytam, jest okropna”.
Mama się uśmiechnęła.
„Była okropna”.
Próbowałam się roześmiać, ale coś mnie tknęło.
„Myślałam, że spędzimy razem popołudnie”.
Uśmiech mamy zniknął.
„Możemy to zrobić w następną sobotę”.
Wpatrywałam się w nią.
„Prosisz mnie, żebym wyszła?”
„Rozmawiamy o czymś prywatnym”.
Raven natychmiast zaproponowała, że odejdzie.
Ale mama ją powstrzymała.
„Nie”.
To zabolało bardziej, niż prawdopodobnie powinno.
Złapałam torebkę.
„Maeve” – powiedziała delikatnie mama. „Kocham cię. Ale nie potrzebuję, żebyś zarządzała każdym aspektem mojego życia”.
„Soboty zazwyczaj należą do nas”.
„Wiem”.
Zerknęłam na Raven, a potem na mamę.
„Dobrze. Już ci nie przeszkadzam”.
Przed wyjściem zauważyłam małe drewniane pudełko obok łokcia Raven.
Mama szybko przykryła je ściereczką kuchenną.
To absolutnie mnie nie uspokoiło.
„Dobrze” – powtórzyłam.
Mama westchnęła.
„Znowu to samo”.
„Co?”
„To słowo, które mówisz, kiedy tak naprawdę nic nie jest w porządku”.
Wyszłam, zanim gniew zmusił mnie do powiedzenia czegoś, czego mogłabym żałować.
Tego wieczoru poskarżyłam się Tomowi.
„Znowu tam była”.
„Raven?”
„Dwie soboty z rzędu”.
Tom spojrzał na mnie uważnie.
„Czy twoja matka wyglądała na zdenerwowaną?”
„Nie. To mnie prawie martwi”.
„Dlaczego?”
„Bo wyglądała na całkowicie spokojną w jej towarzystwie. Nawet szczęśliwą. A ja nadal nie wiem, kim naprawdę jest Raven”.
Tom czekał.
„Ma dwadzieścia kilka lat” – ciągnęłam. „Mama ledwo ją zna, a nagle co weekend prowadzą prywatne rozmowy”.
„Myślisz, że Raven chce pieniędzy?”
„Nie wiem”.
„Czy Doris dała ci powód, żebyś myślał, że jest manipulowana?”
„Nie”.
Tom nachylił się bliżej.
„Więc co cię tak naprawdę trapi?”
Wpatrywałam się w herbatę.
W końcu się do tego przyznałam.
„Czuję się wykluczona”.
„Bo się martwisz?”
„Bo jestem zazdrosna”.
Tom wyciągnął rękę przez stół i dotknął mojej dłoni.
„To przestań zgadywać. Uważaj”.
Więc tak zrobiłam.
Raven ciągle wracała.
Wkrótce soboty ewidentnie należały do nich.
Pewnego popołudnia przyszłam wcześniej i zobaczyłam kartki urodzinowe porozrzucane na kuchennym stole mamy.
Gdy tylko mnie zauważyła, szybko zebrała je do drewnianego pudełka.
„Co to jest?”
„Stare rzeczy.
