Alla dowiedziała się o ciąży swojej synowej zupełnie przypadkiem — od sąsiadki swojej przyjaciółki, która widziała Katię wychodzącą z poradni dla kobiet. Ta wiadomość była tak niespodziewana, że kobieta musiała usiąść na ławce przed klatką schodową.
Wnuk. Albo wnuczka. Jej własna rodzina. Jej krew. A ona nawet nie wiedziała.
Od tamtego pamiętnego ślubu minął już ponad rok. Rok pełen ciszy, napięcia i dystansu, który rozciągnął się między nią a synem niczym napięta struna.
Alla wiedziała, że wtedy powiedziała za dużo. Z perspektywy czasu rozumiała, że jej słowa były raniące. Ale w tamtej chwili uważała, że nie może milczeć. Jak miała spokojnie patrzeć, kiedy jej jedyny syn, Jewgienij — zdolny, ambitny i dobrze zapowiadający się młody człowiek — wiązał swoje życie z dziewczyną, którą uważała za nieodpowiednią?
Katia była ładna i Alla musiała to przyznać, choć z trudem. Miała jasne włosy, duże oczy i zgrabną sylwetkę. Jednak dla niej wygląd nie był wszystkim.
Zastanawiała się, co tak naprawdę kryje się za tą urodą. Jakie ma wykształcenie? Jakie plany? Jakie ambicje?
Alla przez całe życie ciężko pracowała, aby Jewgienij zdobył wykształcenie, został inżynierem i znalazł sobie odpowiednią partnerkę. W jej oczach syn zasługiwał na kogoś, kto będzie pasował do jego świata.
A on? Przyprowadził dziewczynę, która nie studiowała, nie interesowała się książkami i — według Alli — nie potrafiła nawet odpowiednio się ubrać.
„To mezalians” — myślała, patrząc na młodą parę podczas ceremonii ślubnej. „Prawdziwy mezalians”.
I nie potrafiła powstrzymać swoich emocji.
Podczas wesela, gdy goście byli już rozluźnieni, odciągnęła syna na bok.
— Jewgienij, możesz jeszcze wszystko naprawić. Pomyśl tylko…
Syn pobladł i zacisnął pięści.
— Mamo, nie teraz.
— Właśnie teraz! Bo później będzie za późno! Sam widzisz tę różnicę między wami. Ona nie jest dla ciebie odpowiednią osobą!
— Ona jest moją żoną!
— Ale dlaczego akurat ona? Przecież mogłeś…
— Wystarczy! — podniósł głos Jewgienij, a kilka osób odwróciło się w ich stronę. — Wystarczy, mamo. Kocham Katię. Jeśli nie potrafisz zaakceptować mojego wyboru, to jest twój problem.
Właśnie wtedy podeszła Katia. Jej twarz była blada, a oczy błyszczały od łez. Najwyraźniej wszystko usłyszała.
— Jewgienij, chodźmy stąd — powiedziała cicho.
— Katiusza, ja…
— Chodźmy. Proszę.
Opuścili wesele wcześniej. Alla została sama przy stole, czując na sobie pełne dezaprobaty spojrzenia bliskich. Ludzie patrzyli na nią tak, jakby zrobiła coś niewybaczalnego.
