– Czego właściwie potrzebuje Richard? – zapytałam, wyciągając telefon. Claire mrugnęła. – Co? – zapytała. – Nie. Nie będziesz już zarządzać tym sam – powiedziałam. – Nie emocjonalnie. Finansowo – dodałam. David spojrzał na mnie. – Emily… – zaczął. – Nie. Nie będziesz już zarządzać tym sam – powtórzyłam. – Fizjoterapia, leki, transport i sprzęt domowy – wymieniła Claire. Dwa dni później we czworo siedzieliśmy wokół małego stołu w jednej z sal konferencyjnych ośrodka. Claire przyniosła teczkę. David przyniósł notes. – Fizjoterapia, leki, transport i sprzęt domowy – powtórzyła Claire, czytając z listy. – To główne wydatki – dodała. David zaczął liczyć. – Jeśli wezmę jeszcze jedną sobotę… – zaczął. – Nie – powiedziałam. Zatrzymał się. Spojrzałam na Claire. – Co pokrywa ubezpieczenie? – zapytałam. Odpowiedziała i tym razem David zamilkł. Dopiero wtedy David i ja zdecydowaliśmy, ile możemy wpłacać co miesiąc. Przeanalizowaliśmy każdy rachunek. Dowiedzieliśmy się, że Richard kwalifikuje się do pomocy, o którą David nawet nie wystąpił, bo próbował rozwiązać wszystko sam. Claire zgodziła się zajmować transportem dwa razy w tygodniu. Pracownik socjalny pomógł nam ustalić, czego Richard będzie potrzebował, gdy wróci do domu. Dopiero wtedy David i ja zdecydowaliśmy, ile możemy wpłacać co miesiąc. Fundusz domowy ucierpiał. Prawdziwie. Nienawidziłam tego. Ale przynajmniej decyzja w końcu była nasza.
Kilka tygodni później usłyszałam, jak drzwi naszego mieszkania otwierają się o 18:15. David wszedł, niosąc zakupy. Już położyłam jeden talerz na stole. Otworzył szafkę i wyjął drugi talerz. Zauważył. Żadne z nas nic nie powiedziało. Potem podniósł telefon. – Czy możemy zadzwonić do taty, gotując? – zapytał. Skinęłam. Richard odebrał na głośnomówiącym. – Jesteś wcześnie w domu – powiedział. – Tak – odpowiedział David. Richard zawahał się. – Dobrze – powiedział. Zrobiliśmy makaron, podczas gdy Richard narzekał na fizjoterapię, a Claire krzyczała coś z jego pokoju. David spojrzał na mnie. Kiedy usiedliśmy, David sięgnął przez mały stół i ścisnął moją dłoń. To było niezręczne. Zwyczajne. Prawie nudne. Nasz dom będzie teraz wymagał więcej czasu. Może kolejny rok. Może więcej. Dom może poczekać. Nie chcę mieszkać sama w domu, który już mamy.
