– To mój las, Lucyna – powiedział Mirek, jakby tłumaczył rzecz oczywistą. Stałam wtedy na skraju miejsca, które przez całe życie nazywałam laskiem taty, i patrzyłam na równe, jasne pieńki po sosnach.
Zapach zauważyłam pierwsza. A właściwie to, że go nie było.
Zawsze, odkąd pamiętałam, kiedy szło się polną drogą za stodołą Kamińskich, w pewnym momencie powietrze się zmieniało. Robiło się gęstsze, żywiczne, ciepłe nawet w chłodny poranek.
Las taty zaczynał się jakieś dwieście metrów za ostatnią zabudową. Nie trzeba było go widzieć, żeby wiedzieć, że jest blisko.
Tym razem powietrze było puste. Suche. Pachniało tylko rozgrzaną ziemią i czymś, czego nie umiałam od razu nazwać.
Trociny. Stare, wyschłe trociny.
Wyszłam zza zakrętu i stanęłam.
Nie wiem, ile tak stałam. Może minutę, może pięć. Przede mną było pole pienków, równiutkie, jasne krążki ściętych pni, a między nimi kępy trawy, która dopiero przebijała się przez igliwie.
Na skraju, przy wjeździe, stała metalowa tablica. Biała, z zielonym logo jakiejś firmy i numerem telefonu.
Skupujemy drewno. Transport własny.
Nogi pode mną zmiękły.
Mam na imię Lucyna, a ten lasek, te sosny, sadził mój ojciec wiosną siedemdziesiątego drugiego roku. Miał wtedy trzydzieści lat i żonę w czwartym miesiącu ciąży. Ze mną właśnie.
Mama opowiadała, że ojciec powtarzał, że sadzi drzewa dla dzieci. Że jak dorosną, będą miały swój kawałek lasu. Miejsce, do którego zawsze można przyjść.
Przyjechałam na wieś pod koniec czerwca, jak co roku, bo ruszały kurki. Pierwsze kurki w lasku taty były naszym rodzinnym rytuałem jeszcze z dzieciństwa.
Ja, Mirek i ojciec z nożem i reklamówką. Później już bez ojca. Później już tylko ja, bo Mirek mówił, że po co mu grzyby, skoro ma pełną piwnicę przetworów.
Zadzwoniłam do brata z tej polnej drogi. Ręce trzęsły mi się tak, że ledwo trafiłam w numer.
– Mirek, co się stało z lasem?
Po drugiej stronie zapadła cisza. Potem usłyszałam westchnienie, takie jego typowe, jakby to on był zmęczony całą sytuacją.
– A, lasek. No sprzedałem drewno. A co?
– Jak to sprzedałeś drewno?
– No normalnie. Przyjechała firma, wyceniła, ścięła, zapłaciła. To mój las, Lucyna.
Wiedziałam, że to jego las. Wiedziałam to od ośmiu lat, odkąd tata przepisał mu gospodarstwo aktem darowizny u notariusza w Zamościu.
Pamiętam ten dzień. Przyjechałam z Lublina, siedziałam w kancelarii na twardym krześle i patrzyłam, jak ojciec podpisuje papiery.
Mirek dostał dom, ziemię, las, maszyny. Wszystko.
Ja nie dostałam nic, bo byłam, jak to tata ujął, zabezpieczona. Mąż, mieszkanie w Lublinie, praca w księgowości firmy budowlanej.
– Lucynka, ty sobie radzisz – powiedział wtedy ojciec. – Mirek został na wsi, to Mirek dostaje. Tak jest sprawiedliwie.
Nie kłóciłam się. Może powinnam była. Może gdybym powiedziała jedno zdanie więcej, ojciec by się zatrzymał, pomyślał, zapytał, czy naprawdę tak będzie dobrze.
Ale nie chciałam być tą, która liczy. Tą, która zagląda bratu do kieszeni.
A Mirek powiedział wtedy coś, co pamiętam do dziś.
– Lucyna, dla ciebie nic się nie zmienia. Przyjedź, kiedy chcesz. Dom jest otwarty, lasek jest taki sam.
Powiedział to tak, jakby było oczywiste. Jakby obietnica złożyła się sama.
I przez lata tak było. Przyjeżdżałam co kilka tygodni. Na grzyby, na Wielkanoc, na imieniny Mirka, na Wszystkich Świętych.
Szłam do lasku jak do siebie. Zbierałam kurki i podgrzybki, siadałam na tym samym przewróconym pniu, na którym siadał tata. Czułam żywicę pod palcami i myślałam, że w tym jednym miejscu na świecie nic się nie zmieni.
A Mirek ściął wszystko w marcu. Cicho, szybko, sprawnie.
Firma skupująca drewno przyjechała z piłami i ciężarówkami. Trzy dni i było po lesie.
Pięćdziesiąt lat rośnięcia zamieniło się w stos belek na pace samochodu.
– Ile ci zapłacili? – zapytałam, choć wiedziałam, że nie o pieniądze mi chodzi.
– Dwadzieścia osiem tysięcy – odpowiedział Mirek. – Dach mi ciekł od jesieni. Musiałem coś zrobić.
Dwadzieścia osiem tysięcy złotych.
Za pięćdziesiąt lat. Za każdą sosnę, którą tata sadził ręcznie, kopiąc dołki w twardej ziemi, kiedy mama nosiła mnie pod sercem. Za zapach, który był jak adres, jak sposób na odnalezienie drogi do domu nawet z zamkniętymi oczami.
– Mogłeś powiedzieć – szepnęłam.
Mirek znowu westchnął.
– A po co? I tak byś się wściekła.
