Może miał rację. Pewnie bym się wściekła.
Ale mogłam się chociaż pożegnać.
Mogłam jeszcze raz wejść między te sosny, położyć rękę na korze, wciągnąć powietrze. Usiąść na tamtym pniu i pomyśleć, że za chwilę wszystko się skończy.
Mirek nie dał mi nawet tego.
Wróciłam do lasku. To znaczy do miejsca, które kiedyś było laskiem.
Stanęłam między pienkami i patrzyłam. Światło było ostre, bezlitosne. Na otwartej przestrzeni, bez koron drzew, słońce raziło prosto w oczy.
Podeszłam do jednego pienka i kucnęłam. Policzyłam słoje.
Pięćdziesiąt trzy. Trzy więcej, niż ja byłam na świecie.
Mama umarła w dwa tysiące osiemnastym, ojciec rok później. Kiedy tata odchodził, złożyłam mu obietnicę, że będę pilnować grobu i doglądać lasku.
Z grobu się wywiązuję. Jadę dwa razy w roku, czyszczę, kładę kwiaty.
Z lasku Mirek mnie zwolnił.
Sam o tym zdecydował. Sam podpisał papiery z firmą. Sam zainkasował pieniądze.
Prawnie nie mogłam mu nic zrobić. Las był jego. Notarialnie, jednoznacznie, bez wątpliwości.
Moralnie?
Moralnie to było tak, że patrzyłam na te pieńki i czułam, jakby ktoś wyrzucił rodzinny album do śmieci. Niby nie mój. Niby legalne. A jednak coś zostało zniszczone bezpowrotnie.
Nie zadzwoniłam do Mirka przez trzy tygodnie. On też nie zadzwonił.
W końcu napisał SMS. Krótki, rzeczowy, typowy dla niego.
„Lucyna, dach zrobiony, wygląda dobrze. Przyjedziesz na imieniny?”
Nie odpowiedziałam od razu.
Siedziałam wieczorem w swoim mieszkaniu w Lublinie, przy kuchennym stole, z herbatą, która dawno ostygła. Za oknem było blokowisko, balkonowe kwiatki sąsiadek, dzieciaki na placu zabaw, zwykły czerwcowy wieczór.
I myślałam o tym, że Mirek nie jest zły. Mirek jest prosty. Praktyczny.
Dach ciekł, więc naprawił dach. Las był jego, więc sprzedał las.
W jego logice jedno wynikało z drugiego. A ja ze swoim sentymentem do sosen byłam jak te miastowe, które przyjeżdżają na wieś, wzruszają się nad kurami, a potem jadą do siebie i kupują kurczaka w Biedronce.
Wiedziałam, że tak o mnie myślał. Może nawet nie ze złości. Raczej z politowaniem.
Ale tata nie sadził tych sosen, żeby kiedyś pokryły dach.
Tata sadził je, bo wierzył, że niektóre rzeczy powinny trwać dłużej niż jedno pokolenie. Że dzieci będą chodzić między nimi i będą wiedzieć, skąd są.
Tata nigdy tego tak nie powiedział. Nie był człowiekiem od wielkich słów.
Ale ja to wiedziałam. I Mirek też to wiedział, tylko uznał, że dwadzieścia osiem tysięcy złotych to wystarczający powód, żeby zapomnieć.
Na imieniny pojechałam.
Siedzieliśmy z Mirkiem przy stole. Jedliśmy schabowe, on pił piwo, ja herbatę. Nowy dach lśnił nad naszymi głowami, równy, metaliczny, ciemnoczerwony.
Mirka żona, Jadwiga, nakładała mi dokładkę, jakby jedzeniem można było zalepić pęknięcie.
Nie rozmawialiśmy o lesie.
Córka Mirka, Patrycja, opowiadała o szkole. Pies Mirka leżał pod stołem. Normalny dzień. Zwykła rodzina.
Nikt by nie powiedział, że między nami jest cokolwiek nie tak.
Kiedy wyjeżdżałam, Mirek wyszedł przed dom i stanął przy moim samochodzie.
– Lucyna – zaczął i urwał.
Patrzyłam na niego. Mój starszy brat, sześćdziesiąt dwa lata, ręce popękane od roboty, twarz opalona nierównomiernie. Czoło białe, bo zawsze chodził w czapce.
Chciał coś powiedzieć. Może przeprosić. Może się wytłumaczyć. Może tylko sprawdzić, czy jeszcze jestem jego siostrą.
– Jedź ostrożnie – powiedział w końcu.
Wsiadłam do samochodu i odjechałam.
W lusterku widziałam, jak stoi na podwórku z rękami w kieszeniach i patrzy za mną.
Za nim był dom z nowym dachem. A za domem, za stodołą Kamińskich, za tą polną drogą, równe pole pienków, które za kilka lat zarośnie samosiejkami.
I nikt nie będzie pamiętał, że Władysław Ciszewski sadził tam sosny wiosną siedemdziesiątego drugiego roku, bo wierzył, że drzewa są od tego, żeby zostać.
