– Pani Harper… według naszych danych państwa rozwód został sfinalizowany dwa miesiące temu – powiedział cicho notariusz.
Olivia znieruchomiała. Jeszcze kilka sekund wcześniej zamierzała powiedzieć mężowi, że właśnie odziedziczyła trzydzieści pięć milionów dolarów.
Brandon Harper siedział po drugiej stronie stołu z pewnym siebie uśmiechem. Ścisnął jej dłoń, jakby wszystko było pod kontrolą.
– Coś się stało? – zapytała Olivia.
Notariusz spojrzał ponownie na ekran komputera.
– Zanim przejdziemy dalej, muszę wyjaśnić pewną kwestię. Rejestry sądowe wskazują, że rozwód pani i pana Brandona Harpera został orzeczony dwa miesiące temu.
Przez pięć długich sekund Olivia nie mogła zaczerpnąć powietrza.
– Co?
Uśmiech Brandona zniknął.
– To musi być jakaś pomyłka – rzucił szybko.
Notariusz obrócił monitor w stronę Olivii. Na dokumencie widniała autentyczna pieczęć sądu. Pod wyrokiem rozwodowym znajdował się podpis, który miał należeć do niej.
Olivia nigdy wcześniej nie widziała tych papierów.
– Nigdy nie składałam pozwu o rozwód – wyszeptała.
Notariusz wyglądał na szczerze zaniepokojonego.
– Dokumenty stwierdzają, że obie strony podpisały je dobrowolnie. Według oficjalnych rejestrów nie są już państwo małżeństwem.
Brandon natychmiast wstał.
– To spotkanie jest skończone.
– Nie – odpowiedziała Olivia spokojnie. – Usiądź.
Spojrzał na nią zaskoczony stanowczością jej głosu.
Spadek pochodził od zmarłej babci Olivii, Eleanor Mitchell. Prawnik prowadzący sprawy majątkowe poprosił oboje małżonków o przybycie, ponieważ Brandon był przekonany, że pieniądze wejdą do ich wspólnego majątku.
Teraz wszystko się zmieniło.
Jeżeli w chwili śmierci Eleanor Olivia i Brandon byli już prawnie rozwiedzeni, Brandon nie miał prawa do ani jednego dolara.
Prawnik zamknął teczkę dotyczącą spadku.
– Pani Mitchell, dopóki nie ustalimy, w jaki sposób doszło do tego rozwodu, zdecydowanie radzę nie rozmawiać o spadku poza tym pokojem.
Olivia skinęła głową.
Brandon nagle stał się wyjątkowo nerwowy.
– To pewnie zwykły błąd urzędniczy.
Notariusz powoli pokręcił głową.
– W takich sprawach rejestry sądowe nie popełniają tego rodzaju błędów.
Olivia zauważyła, że Brandon co chwilę zerka na telefon. Nie wyglądał na zdezorientowanego.
Wyglądał na przestraszonego.
Zamiast natychmiast go oskarżyć, zachowała spokój.
– Zatrudnię prawnika – powiedziała.
– To rozsądna decyzja – odparł notariusz.
Brandon wymusił śmiech.
– Nie potrzebujemy prawników.
Olivia spojrzała mu prosto w oczy.
– Myślę, że potrzebujemy.
Jeszcze tego samego popołudnia zatrudniła Rebeccę Lawson, jedną z najlepszych chicagowskich prawniczek specjalizujących się w oszustwach.
W ciągu kilku godzin Rebecca zdobyła kopie wszystkich dokumentów rozwodowych. Podpis na pozwie nie należał do Olivii.
Ktoś go podrobił.
Następne odkrycie było jeszcze bardziej niepokojące. Wszystkie zawiadomienia sądowe wysłano na adres apartamentu, w którym Olivia nigdy nie mieszkała.
Ktoś zadbał o to, by nie dowiedziała się o rozwodzie.
Rebecca przewróciła ostatnią stronę akt i nagle znieruchomiała.
– Olivia… musisz zobaczyć, kto poświadczył te podpisy.
Olivia pochyliła się nad dokumentem.
Pierwsze nazwisko należało do asystentki Brandona.
Drugim świadkiem była jego własna siostra.
