Problem okazał się większy niż ukryte pieniądze
Swietłana ponownie spojrzała na ostatni dokument.
Na podpis.
Na datę.
Na nazwisko osoby, która według treści papieru mogła domagać się ponownego rozpatrzenia transakcji dotyczącej działki.
Im dłużej czytała, tym wyraźniej docierało do niej, że problem wcale nie zaczynał się i nie kończył na stu osiemdziesięciu tysiącach.
Nie chodziło nawet wyłącznie o to, że Oleg ukrył przed nią prawdę.
Osiem lat wcześniej ktoś celowo doprowadził do sytuacji, w której Swietłana stała się jedyną osobą w całej historii pozbawioną pełnej wiedzy.
Oleg wiedział.
Jego matka wiedziała przynajmniej część.
Jeszcze ktoś wiedział znacznie więcej.
A Swietłana przez osiem lat żyła w przekonaniu, że zna historię własnej działki od początku do końca.
Teraz okazywało się, że jej podpis znajdował się na dokumentach, obok których istniały inne podpisy, inne ustalenia i decyzje podejmowane bez niej.
A najbardziej niepokojące było to, że człowiek wskazany w ostatnim dokumencie milczał przez osiem lat.
Aż do dzisiejszego poranka.
To właśnie on wysłał Kławdii Nikołajewnie papiery.
Swietłana powoli odwróciła ostatnią kartkę.
Na odwrocie, odręcznie, zapisano tylko jedno zdanie:
„Jeśli chcecie wiedzieć, po co Olegowi naprawdę była potrzebna ta działka — przyjedźcie tam sami”.
Swietłana przeczytała wiadomość jeszcze raz.
Potem spojrzała niżej.
Widniała tam data.
Dzisiejsza.
Pod nią godzina.
22:00.
Swietłana uniosła wzrok znad kartki.
Nikt w kuchni się nie odezwał.
Oleg wyglądał tak, jakby chciał coś powiedzieć, ale po raz pierwszy nie próbował przejąć kontroli nad rozmową.
Kławdia Nikołajewna siedziała nieruchomo.
Na podłodze nadal stały trzy pudła z sadzonkami, od których poprzedniego wieczoru zaczął się cały konflikt.
Jeszcze kilka godzin wcześniej chodziło o grządki.
O kilka kluczy.
O to, kto może wejść na działkę i posadzić pomidory.
Teraz grządki wydawały się najmniej ważną częścią tej historii.
Swietłana spojrzała na zegarek.
Była 6:18 rano.
