Nastia rozłożyła na łóżku trzy nowe kostiumy kąpielowe.
Każdy podobał jej się bardziej od poprzedniego.
Pierwszy był błękitny w białe groszki.
Drugi czarny, z wyrazistymi tropikalnymi wzorami.
Trzeci elegancki, ciemnogranatowy.
Kupiła je miesiąc wcześniej, właściwie od razu po tym, jak Oleg w końcu zgodził się na wspólny wyjazd.
– Wyobrażasz sobie, Oleżek? – mówiła z zachwytem, przesuwając dłonią po jedwabnym pareo. – Dziesięć dni nad morzem! Nad prawdziwym morzem, a nie nad rzeką na działce. Tak długo o tym marzyłam…
Oleg siedział w fotelu i przeglądał wiadomości.
Od czasu do czasu zerkał na żonę.
Miał czterdzieści dwa lata.
Nastia trzydzieści osiem.
Byli małżeństwem od siedemnastu lat, a on nadal nie do końca rozumiał jej zachwyt związany z wyjazdami.
Przecież na działce też było dobrze.
Cicho.
Własny ogród.
W soboty sauna.
Po co gdzieś jechać i wydawać pieniądze?
– Zniżka była dobra – powiedział pojednawczo. – Czterdzieści procent mniej od normalnej ceny.
– Oczywiście! – Nastia usiadła obok niego na łóżku. – Hotel ma cztery gwiazdki, jedzenie jest all inclusive. Oleg, przecież tak dawno nigdzie razem nie byliśmy…
Od trzech lat ich urlop wyglądał tak samo
Spędzali go na działce pod Moskwą.
Oleg uważał to za rozsądne rozwiązanie.
Oszczędzali pieniądze.
On mógł zajmować się gospodarstwem.
A Nastia, jak twierdził, przecież również odpoczywała.
Co prawda głównie gotowała, zajmowała się ogrodem i sprzątała po kolejnych dniach spędzonych na świeżym powietrzu.
Ale przecież była poza miastem.
Dla Olega to wystarczało, żeby nazwać taki czas odpoczynkiem.
Nastia pracowała jako starsza księgowa w firmie budowlanej.
Pracy miała dużo.
Szczególnie pod koniec kwartału.
Wtedy zostawała do późna, sprawdzając raporty i poprawiając błędy pracowników.
Zdarzało się, że Oleg znajdował ją przy kuchennym stole o jedenastej wieczorem.
Laptop był nadal otwarty.
Obok stała filiżanka dawno zimnej herbaty.
A Nastia kończyła kolejne zestawienie.
– Jestem zmęczona, Oleg – mówiła czasem. – Tak bardzo zmęczona, że mam wrażenie, jakby nie zostało mi już nic siły.
Mimo wszystko w końcu przekonała go do wykupienia wyjazdu.
Dwa tygodnie wcześniej wróciła do domu rozpromieniona.
– Wszystko załatwione! Bilety kupione! Lecimy dwudziestego piątego lipca!
Oleg wtedy tylko skinął głową.
Pieniądze mieli odłożone.
Zniżka rzeczywiście była dobra.
Może więc naprawdę warto było pojechać.
Teraz, patrząc na przygotowania żony, niemal pogodził się z tym urlopem.
Nastia była szczęśliwa.
A jej szczęście zawsze działało na niego uspokajająco.
Spokojne przygotowania przerwał dzwonek
– To mama – powiedział Oleg po spojrzeniu przez wizjer. – Jakoś wcześnie dzisiaj przyszła.
Valentina Pietrowna pojawiła się w drzwiach z ciężką torbą i zmęczoną miną.
Miała siedemdziesiąt jeden lat i od kilku lat dość często skarżyła się na zdrowie.
– Mamo, wejdź – Oleg pomógł jej zdjąć okrycie. – Jak się czujesz?
Valentina Pietrowna ciężko usiadła na kanapie.
– Co tu mówić, synku. W zeszłym tygodniu musiałam wezwać karetkę. Tak mnie serce złapało, że pomyślałam: to już koniec.
Nastia zastygła z pareo w dłoni.
Coś w tonie teściowej wydało jej się znajome.
– Mamo, dlaczego nic nie powiedziałaś? – zaniepokoił się Oleg. – Co powiedzieli lekarze?
– A co mieli powiedzieć?
Valentina Pietrowna machnęła ręką.
– Wiek. Ciśnienie skacze. Serce nie pracuje jak dawniej. Przepisali lekarstwa, a takie drogie…
Zrobiła krótką pauzę.
– I jeszcze doradzili, żebym pojechała nad morze. Pooddychać morskim powietrzem. Podobno bardzo dobrze działa na serce.
Nastia poczuła ucisk w środku.
Znała teściową wystarczająco długo, żeby zrozumieć, że ta rozmowa nie zmierza donikąd przypadkiem.
„Na morze?”
– No tak – westchnęła Valentina Pietrowna. – Ale gdzie mnie na to stać, synku? Emerytura mała, a wyjazdy teraz takie drogie…
Po chwili dodała:
– Widać starej kobiecie nie jest pisane zobaczyć morza.
W pokoju zapadła cisza.
Nastia patrzyła na męża.
Miała nadzieję, że dostrzeże to samo co ona.
Że zrozumie, w jaki sposób matka prowadzi tę rozmowę.
Oleg wyglądał jednak na naprawdę zatroskanego.
Myślał.
– Mamo – zapytała cicho Nastia – kiedy dowiedziała się pani o naszym urlopie?
– Oleg mówił w zeszłym tygodniu, kiedy dzwonił – odpowiedziała niewinnie Valentina Pietrowna. – Bardzo się cieszyłam. Młodzi powinni odpoczywać i korzystać z życia.
„I właśnie wtedy wezwała karetkę” – pomyślała Nastia.
Nie powiedziała tego głośno.
Oleg odezwał się pierwszy.
– Mamo… a co, jeśli pojedziesz zamiast Nasti?
Nastia poczuła, jakby nagle zabrakło jej pod nogami podłogi.
– Wyjazd jest już opłacony – ciągnął Oleg. – Trzeba tylko zmienić nazwisko na bilecie…
Teściowa zaczęła odmawiać
– Oleżek, co ty mówisz! – Valentina Pietrowna energicznie zamachała rękami. – Jak ja mogę? Przecież mieliście sobie urządzić drugi miesiąc miodowy, a ja ze swoimi chorobami… Nie, nie, nawet nie chcę o tym słyszeć.
– Mamo, jaki miesiąc miodowy?
Oleg przysunął się bliżej.
– Nie jesteśmy nowożeńcami. A tobie naprawdę trzeba poprawić zdrowie. Lekarze przecież powiedzieli.
– Synku, nie mogę przyjąć takiego prezentu – pokręciła głową.
Ale w jej głosie coraz wyraźniej pojawiała się zgoda.
– Jesteście młodzi. Powinniście jeździć razem. A mnie już niewiele zostało w życiu…
– Mamo, nie mów tak.
Oleg wziął ją za rękę.
– Mam tylko ciebie. Twoje zdrowie jest ważniejsze od jakiegokolwiek urlopu.
Nastia stała i patrzyła na tę scenę.
Teściowa odmawiała.
Oleg przekonywał.
Potem ona znowu protestowała.
A on nalegał coraz bardziej.
Żadne z nich nie spojrzało jednak na Nastię.
„Nastieńka, przecież nie masz nic przeciwko?”
– No dobrze – powiedziała w końcu Valentina Pietrowna. – Skoro tak bardzo nalegasz…
Westchnęła.
– Tylko czuję się okropnie niezręcznie.
Wtedy dopiero zwróciła się do synowej.
– Nastieńka, kochana, przecież nie jesteś przeciwna?
[image](https://optim1stka.ru/wp-content/uploads/2025/07/71-91.jpeg)
Nastia powoli podniosła wzrok.
Na twarzy teściowej widziała udawane poczucie winy.
W oczach coś zupełnie innego.
Coś podobnego do triumfu.
– Ja… – zaczęła Nastia.
Urwała.
– Muszę się zastanowić.
– Nad czym tu się zastanawiać! – wykrzyknął Oleg. – Mama jest chora, lekarze zalecili morze. Przecież nie jesteśmy potworami.
Nastia wyszła do kuchni.
Zaczęła myć naczynia, które już były czyste.
W salonie rozmowa trwała dalej.
Oleg opowiadał matce o hotelu.
O posiłkach.
O plaży.
Valentina Pietrowna co chwilę wzdychała z zachwytu i dziękowała synowi.
„Siedemnaście lat ustępuję”
Nastia mocno wycierała talerz.
„Siedemnaście lat to znoszę” – myślała.
„Siedemnaście lat ona potrafi dostać od niego właściwie wszystko, czego chce”.
A Nastia?
Nastia miała ustąpić.
Zrozumieć.
Być rozsądna.
Nie robić problemu.
Przypomniała sobie poprzedni rok.
Valentina Pietrowna nagle zachorowała tuż przed planowanym wyjazdem Nasti i Olega do znajomych.
Trzy lata wcześniej dostała „ataku serca” w dniu, w którym Nastia miała iść na firmowe spotkanie.
Zawsze coś się działo dokładnie wtedy, kiedy uwaga syna zaczynała koncentrować się na kimś lub czymś innym.
Wieczorem Nastia nie wytrzymała
Valentina Pietrowna wróciła do domu wyraźnie zadowolona.
Nastia poczekała, aż drzwi się zamkną.
Potem spojrzała na męża.
– Oleg, ty rozumiesz, co właśnie się wydarzyło?
– A co się wydarzyło? – zdziwił się. – Mama jest chora. Potrzebuje morza. Postąpiliśmy właściwie.
– Oleg, ona zrobiła to specjalnie!
Nastia usiadła obok niego.
– Naprawdę tego nie widzisz? Dowiedziała się o naszym urlopie i od razu pojawiła się historia z karetką.
– Nastia, co ty mówisz?
Oleg skrzywił się.
– Mama ma chore serce.
– Jej serce jest chore od dwudziestu lat! I zawsze boli najmocniej wtedy, kiedy czegoś od ciebie potrzebuje.
Oleg wstał.
Podszedł do okna.
– Naprawdę tak trudno ustąpić matce wyjazdu?
Pokręcił głową z dezaprobatą.
– Jest starszą kobietą, Nastia. Może to jej ostatnia szansa zobaczyć morze.
„A moja szansa na odpoczynek?”
Głos Nasti zadrżał.
– Pracuję po dwanaście godzin. Wracam do domu ledwo żywa. W weekend gotuję, piorę i sprzątam.
Spojrzała na niego.
– Kiedy ja odpoczywam, Oleg?
– Przecież na działce odpoczywasz.
Nastia przez chwilę patrzyła na niego, nie wierząc, że naprawdę to powiedział.
– Na działce gotuję dla twoich znajomych, pielę grządki i zmywam naczynia. To nie jest odpoczynek.
Oleg odwrócił się do niej.
W jego oczach było szczere niezrozumienie.
I właśnie to bolało najbardziej.
– Nastia, urlop nie jest najważniejszą rzeczą w życiu. Zdrowie mamy jest ważne.
Po chwili dodał:
– Zresztą już zdecydowałem. Jutro przepiszę bilet. Mama się zgodziła, więc wszystko jest w porządku.
Ruszył do drzwi.
– Oleg, poczekaj…
– Rozmowa skończona – powiedział bez odwracania się. – I nie rób scen.
Drzwi się zamknęły.
Nastia została sama w salonie, w którym jeszcze godzinę wcześniej planowała swój długo oczekiwany urlop.
