Detektyw zatrzymał Evana, zanim dotarł do Haldena.
„Usiądź” — powiedział.
„To nękanie!” krzyczał Evan. „Moja żona nie żyje, a ta wiedźma używa jej ciała, żeby ukraść mi firmę!”
Przy słowie „ciało” coś we mnie zamarło.
Podeszłam do głośnika przy ambonie. Halden nacisnął „play”.
Głos Emmy wypełnił kościół.
Cichy. Drżący. Żywy.
„Evan, proszę. Jestem w ciąży.”
Potem głos Evana — lodowaty.
„Myślisz, że to dziecko cię uratuje?”
Szmer przeszedł przez salę.
Nagranie trwało.
Celeste śmiała się w tle.
Emma płakała. „Ranimy mnie.”
„Jeszcze nie widziałaś, co to ból.”
„Wysłałam wszystko mojej matce.”
Klik.
Przez chwilę nikt się nie poruszył.
Potem Evan wybuchł.
„To zmanipulowane! Ona była chora!”
Odwróciłam się do detektywa.
„Powiedział to wcześniej” — powiedziałam. „W szpitalu.”
Detektyw skinął głową.
Evan spojrzał na mnie.
„Nie wiesz, co robisz.”
„Wiem dokładnie” — odpowiedziałam. „Byłam śledczą ds. oszustw przez trzydzieści lat.”
Wtedy zrozumiał.
Nie testament. Nie udziały. Nie nagranie.
Mnie.
—
Trzy miesiące później Evan został oskarżony o zabójstwo nieumyślne, przymus, oszustwo i spisek. Celeste trafiła do więzienia. ValeTech go usunął.
Sprzedałam dom nad jeziorem Arden i założyłam Centrum Emmy Ellis dla Kobiet.
Każdej wiosny odwiedzam jej grób o świcie. Przynoszę białe lilie i niebieską wstążkę.
A wiatr w drzewach już nie niesie śmiechu Evana.
Niesie głos mojej córki.
